Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Alessandro Padovan, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art. Το έργο κοσμείται από βιτρίνα από Plexiglas.

Το εν λόγω έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, ερμηνεύοντάς την γλώσσα μέσω της βιομηχανικής ύλης. Το απόλυτο κόκκινο – το χρώμα της ταυτότητας και της ολότητας – δεν αποτελεί εδώ απλώς επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως και στον Aubertin, το μονοχρωματικό γίνεται νοητό χώρος, καθαρή ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, αντί για φωτιά και καύση, συναντάμε το βίτσιο: μηχανικό, αρθρωτό, σειριακό στοιχείο.
Οι βίδες αναδύονται από τον πίνακα σαν δυναμική πλέξη, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που σπάει τη δισδιάστατη αντίληψη και μετατρέπει το κόκκινο σε μια επικράτεια διαπερασμένη από δυνάμεις. Ενώ ο Aubertin έκαιγε την ύλη για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διατρυπιέται, χτίζεται. Είναι ένα αντίθετο, αλλά εννοιολογικά ομόκεντρο πράξη: μια ριζοσπαστική ενέργεια πάνω στο μονοχρωματικό.
Η διαφανής βιτρίνα απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε μετα-συγχρονική κειμηλία. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά διαδραστική εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, μεταξύ μηχανικού ελέγχου και συναισθηματικής δόνησης.
Με αυτή την προοπτική, το έργο θέτει τον εαυτό του ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτήν που οικοδομεί, διατηρώντας ανέπαφη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη τοποθετούνται στον κορμό της Pop Art, Screw Art, της κεντρικής τέχνης και της αστικής τέχνης, υπενθυμίζοντας με οπτική γλώσσα και πολιτισμική επίδραση το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean-Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η ερευνητική καλλιτεχνική προσέγγιση διαλογίζεται με τη φαντασία του πολυτελούς, της εικονικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, προκαλώντας συνειρμούς σηματοδοτικών συμβόλων και εμπορικών οίκων παγκοσμίως αναγνωρισμένων, όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.
Τα έργα δεν αποτελούν αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους προαναφερθέντες καλλιτέχνες ή οίκους, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, φτιαγμένες με προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και επαναξιολόγηση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του branding και της τέχνης ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.
Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα αγαπητά σε συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, στη λαμπερή Pop Art, στην concept street art και στη μεταφορική τέχνη εμπνευσμένη από τα μεγάλα εικονικά εμπορικά σήματα, ενώ ταυτόχρονα διατηρούν μια ισχυρή αυτόνομη ταυτότητα καλλιτεχνική.