Agathe Toman - CLOUD #2 13/15

Αυτό το έργο ανήκει στη «ΚΑΛΙΤΕΡΑ ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΗ» του καλλιτέχνη.
Φωτογραφία τυπωμένη σε χαρτί γυαλιστερό fine art, με κόκκο. Φωτογραφημένο στο Hossegor, Γαλλία. Το Καλοκαίρι του 2021.
Η φωτογραφία θα σας σταλεί κυλιμμένη· δεν είναι καδωρισμένη, και θα προσκολληθεί ένα πιστοποιητικό γνησιότητας, ολοκληρωμένο και υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη. Έργο αριθμημένο, χειρόγραφα υπογεγραμμένο, μπροστά και πίσω. Εκτύπωση digigraphie fine art με υψηλής ποιότητας χρωστικές ουσίες.
Η Agathe Toman είναι καταχωρημένη στη Sotheby’s από το 2021.

Βιογραφία της καλλιτέχνιδας:
Γεννημένη το 1989, με γαλλικές, αυστριακές και τσεχικές ρίζες, η Agathe Toman είναι μια γαλλίδα πολυ-επιστημονική καλλιτέχνης, του ταλέντου που εκτείνεται από τη ζωγραφική στην ποίηση, συμπεριλαμβανομένης της γλυπτικής, του σχεδίου και της φωτογραφίας. Μετά σπουδές στο περίφημο σχολείο της Chambre Syndicale de la Couture Parisienne και χρόνια εργασίας ως στυλίστρια σε γαλλικές οίκους υψηλής ραπτικής στο Παρίσι πριν από εννέα χρόνια, η Agathe συνειδητοποίησε την ανάγκη να εστιάσει αποκλειστικά στη δημιουργία της.
Σήμερα εγκατεστημένη στις Landes εδώ και δεκατρία χρόνια, η Agathe αποδεικνύεται ως μια αναδυόμενη φιγούρα της σύγχρονης καλλιτεχνικής σκηνής, αγαπητή τόσο στο εθνικό όσο και στο διεθνές κοινό.

Καταχωρημένη στη Sotheby’s από το 2021, τα έργα της έχουν δημοπρατηθεί τρεις φορές, μαρτυρώντας την ταχεία άνοδό της και την αποδοχή στους κύκλους σημαντικής τέχνης. Οι αξιοσημείωτες συνεισφορές της σε διάφορες εκθέσεις, όπως η Art Paris, της εξασφάλισαν τεράστια επιτυχία, εδραιώνοντας τη συμμετοχή της σε πολλές ιδιωτικές συλλογές σε όλο τον κόσμο.

Η παλέτα της Agathe προτιμά βαθιές αποχρώσεις μαύρου και μπλε, ένα διακριτικό χρωματογραφικό κίνημα σε κίνηση. Τα έργα της χρησιμοποιούν καθαρές χρωστικές ύλες, μελάνι, ελαιογραφίες και ακρυλικά με αφοπλιστική ένταση, που τείνουν να επανασυνδέσουν δεσμούς με κρυμμένα πράγματα, μεταφέροντας τον θεατή πέρα από το οπτικό πεδίο. Καμβάς ασκεί δύναμη, προσφέροντας αντίλαλο στις δικές της εμπειρίες.

Τα σκίτσα της, φτιαγμένα με στυλό Bic, φέρουν μια υποβόσκουσα ισχυρή έλξη. Οι φωτογραφίες της Αγάτης ταράζουν με τις αφηρημένες καλειδοσκοπικές της εικόνες· μας κατακλύζουν με αίσθημα ησυχίας, ανάμνηση από μια τέλεια αδράνεια, που ήταν στην αρχή μας. Οι εκατοντάδες ποιήσεις της ρυθμίζουν το της univers με ένα λυρικό χαρακτηριστικό της δουλειάς της. Ένα πρώτο ανθολόγιο με τίτλο «You will have to learn to smile again» κυκλοφορεί τα Χειμώματα του 2024.

Πέρα από την καλλιτεχνική της πρακτική, η Agathe είναι επίσης βαθιά αφοσιωμένη στη μελέτη της ψυχανάλυσης με μετασχηματιστική ανάλυση, την οποία συνεχίζει από τέσσερα χρόνια στο Παρίσι. Αυτή η εξερεύνηση πλουταίνει τη διαδικασία της εννοιολογικής σκέψης της, επιτρέποντάς της να ενσωματώσει πολύ βαθιές ψυχολογικές διαστάσεις στο τέχνημά της, που εμποτίζεται με νέες πυκνότητες.

Η Agathe δεν διαχωρίζει την τέχνη της από τους κοινωνικούς της δεσμούς. Επικεντρώνει τη δουλειά της σε κρίσιμα θέματα όπως η ψυχική υγεία, το περιβάλλον και η εκπαίδευση. Αυτά τα πεδία σκέψης δεν είναι απλώς παρόντα στην τέχνη της· αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής της ταυτότητας και του χαρακτήρα της.

Η δουλειά της έχει αναγνωριστεί και εορταστεί σε αρκετές βραβεύσεις από διακεκριμένες εκδόσεις, όπως Forbes, L’Oeil και Elle, σημειώνοντας την αξιοσημείωτη επίδρασή της στον χώρο της σύγχρονης τέχνης.

Η Agathe Toman συνεχίζει να καθηλώνει και να εμπνέει ένα παγκόσμιο κοινό, προσφέροντας μέσω των έργων της ένα παράθυρο στην πολυπλοκότητα της ανθρώπινης εμπειρίας, όπως τη βλέπει και τη μεταμορφώνει σε τέχνη. Προορίζεται να μοιράζεται αυτές τις εμπειρίες με μεγάλη γεναιοδωρία.

«Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΜΟΥ ΟΝΕΙΡΟΝ:
Το έργο μου εξερευνά βαθιές συνδέσεις μεταξύ ψυχής και σώματος, υφαίνοντας διαλόγους ανάμεσα στο πνεύμα και την ύλη. Διερωτώμαι για τους τρόπους λειτουργίας τους στο περιβάλλον τους, τις συνδέσεις που δημιουργούν και τις δονήσεις, τόσο ορατές όσο και αόρατες, που προκύπτουν.
Εξερευνώ θέματα όπως η ταυτότητα, η μνήμη, η ανθρώπινη φύση και η σχέση ανάμεσα στο άτομο και το περιβάλλον του. Τα έργα μου φέρουν βαθιά συναισθηματική πίεση και μια ορισμένη ένταση, προσκαλώντας τον θεατή σε μια ενδοσκοπική σκέψη, ανοίγοντας ένα πέρασμα προς το ασυνείδητο.

Αυτή τη βούληση την ενσωματώνω στην ίδια τη ματαιότητα των έργων μου: απολύτως αφηρημένα, σε μονοχρωμίες, αποχρώσεις, όπου το σκοτάδι συνυπάρχει με το φως, το μπλε χάνει επαφή με το μαύρο ή φωτίζεται μόνο του. Βρισκόμαστε στην απουσία/παρουσία του φωτός.
Οι πίνακές μου, εγκαταστάσεις, σκίτσα και φωτογραφίες είναι καθεμία μια απόλυτη δημιουργία, απαλλαγμένη από κάθε μίμηση, που διεγείρει την καθαρή συγκίνηση, προκαλεί την αφύπνιση του Αόρατου· τα έργα μου γίνονται έτσι καθρέφτες αυτών των εσωτερικών πτυχών που δεν έχουν αποκαλυφθεί.

Μια σχολαστική συγκόλληση μεταξύ των χεριών μου και των χρωστικών, των μολυβιών, της στυλό-μπιλί και των χρωμάτων, με την εναπόθεση της ύλης στο χαρτί ή στον καμβά. Οι τεχνικές μου εκτέλεσης δεν επαναλαμβάνονται ποτέ, ένα αποτέλεσμα μη έλεγχο. Μια αυξημένη μονιμότητα.
Δουλεύω έτσι για να σταθεροποιήσω την κίνηση της ύλης, τη πυκνότητα του φωτός, να βάλω μέσα μου, για την αφύπνιση ενός Εγώ.

Πάντα υπάρχει κάτι που δεν φανταζόμασταν. Κάτι αδιάφορο. Αυτή η ανείπωτη ένταση, που είναι εντονότερα συμπιεσμένη, ευαισθητοποιημένη, μας κυβερνά και μας κατακτά. Το νερό, η βαρύτητα, ο φλοιός, αυτές οι πανταχού παρούσες, μεταμορφώνουν τον θεαστή με τη δύναμή τους. Η ανάδυση ενός μοναδικού αντίτυπου, μια λυρική αφαιρετικότητα, τα έργα μου είναι αυτοπροσωπογραφίες, πορτραίτα μερών του εαυτού μου.
Λέω ότι οι δημιουργίες μου είναι «υλικές μορφές ψυχικών καταστάσεων», τοπία ανθρώπινα, νήματα της ψυχής μου, προσκαλώντας τους άλλους να ενσωματωθούν σε αυτά.
Η αξία τους δεν είναι αισθητική· βρίσκεται στις δονήσεις που προκαλούν στα βλέμματα. Είναι δύο ευαισθησίες που συναντώνται και όχι πλέον δύο χωριστές ατομικότητες. Πρόκειται για έναν ζωντανό διαδικαστικό. Το έργο υπερβαίνει το άμεσο. Τα θεωρώ ζωντανούς όντες, που δημιουργούν αδικοσύμβολα μεταξύ μας, μέσα μας.

Το βλέμμα γίνεται και αυτό δημιουργός, δίνoντας ζωή στο έργο μέσα σε μια αλχημία ψυχικών αντηχήσεων.

Δέχομαι ένα μονοπάτι προς μια νέα οπτική της ύπαρξής του, σε εαυτόν, στον κόσμο και στους άλλους.

Αν ο θεατής αφήνεται να προσκληθεί τώρα, αυτές είναι οι ψυχικές αντηχήσεις που συνάπτουν και συντονίζονται σε μια κοινή συμφωνία, μια συνομιλία αρχίζει να εγκαθίσταται, ένας ρυθμός γίνεται αισθητός. Μια αναμορφωμένη ανάρμοστη σχεδόν της ψυχής του αποτυπώνεται, αδύνατον να πιαστεί. Πρόκειται για μια ποιητική εμπειρία.
Μια έντονη και ισχυρή παρουσία. Μια απαιτητική εμπειρία.

Θέλω τα έργα μου να τελειοποιούν τα πνεύματα των ανθρώπων, να ακονίζουν τις ψυχές και να βρίσκουν τα συναισθήματα μια απήχηση, να αντηχούν λέξεις.
Αυτό που είναι σημαντικό είναι ό,τι κινητοποιεί το έργο μέσα σε εμάς, και το αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης.

«Η ψυχική οδύνη συνδέεται με οτιδήποτε απομακρύνεται από τη διαδικασία συμβολισμού υποκειμενοποίησης. Υποφέρουμε από ό,τι είναι ψυχικά κολλημένο, ή σε αναμονή ψυχικής εγγραφής. Ο άνθρωπος δεν υποφέρει μόνο από γεγονότα ή από ορισμένες σκέψεις, αλλά επειδή ορισμένες διεργασίες μέσα του δεν έχουν βρει καθρέφτη, ηχώ, ακρόαση, αποδέκτη και παραμένουν σε πλάνη.» Ρενέ Ρουσιγιόν - Εγχειρίδιο Ψυχολογίας και Ψυχιατρικής κλινικής, σελ. 146.