Mauro Falcioni (1978) - Vicolorato Chiosco cod. 14f4

Αποστολή συνδυασμένη· Αν αγοράσεις περισσότερα έργα στην ίδια Δημοπρασία, πληρώνεις ΜΟΝΑΔΙΚΗ αποστολή

Mauro Falcioni (1978 Ματελέκα - Ιταλία)
Μικτή τεχνική: ακρυλικό, υδατοχρώματα πάνω σε χοντρό χαρτόνι
Έργο υπογεγραμμένο στο μπροστινό και πίσω μέρος
Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας του Καλλιτέχνη
ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ να επισκεφθείτε τους Διαγωνισμούς σε απευθείας σύνδεση με προσφορά ελεύθερη στο site "delauretisart"

Ο Mauro Falcioni γεννήθηκε στη Ματελέκα το 1978, απόλυτος καλλιτέχνης των οπτικών τεχνών και εικονογράφος. Διαμορφώθηκε στη γραφιστική για το διαδίκτυο χωρίς ποτέ να αφήσει τη βαθιά κλίση του: το σκίτσο ελεύθερα με το χέρι και η ζωγραφική. Οι stylistic registers του: από το φανταστικό μέχρι πλέον εικονογραφημένα, μέχρι που βρήκε στη σουρεαλιστική προσέγγιση τις πιο αποτελεσματικές λύσεις για να εκφράσει το βλέμμα του προς τον κόσμο. Υπό αυτόν τον σηματοδοτικό χαρακτήρα ωριμάζει το στυλ του τα χρόνια, μεταθ+ίοντας τα ίχνη των μολυβιών από το χαρτί κα στη σανίδα και δίνοντας στα έργα του μια αναγνωρίσιμη γραμματική, γεμάτη από επαναλαμβανόμενες φιγούρες και σενάρια εμποτισμένα με νοήματα. Η ποιητική του: το όνειρο και η στιγμή που ζει αποδίδονται σε μορφή με τη μετακίνηση στη μνήμη, όσο και με τη δημιουργική πράξη που, μέσω της γλώσσας που χρησιμοποιεί, χαράσσει μια διαφορά ανάμεσα στο έργο και στο υποκείμενο. Αυτή η απόκλιση τελικά γίνεται η ουσία που συνιστά το ίδιο το υποκείμενο. Ο δημιουργός αποτυπώνει αυτήν την αναντικατάστατη απόκλιση και, ταυτοχρόνως, ουσιαστικά, χρησιμοποιώντας τις ψυχαναλυτικές αναφορές της παράδοσης των Γιουνγκ-ιανών. Η γάτα οδηγεί, άρρηκτα συνδεδεμένη με τον άνθρωπο όπως ο χαρταετός με το παιδί, διότι διαφορετικές εικόνες του ίδιου εαυτού παραπέμπουν στην έννοια της Σκιάς, το πιο σκοτεινό μέρος του εαυτού μας που είμαστε υποχρεωμένοι να μαλακώσουμε στην προσέγγιση μας στην πραγματικότητα. Κάθε άλλη σχέση εμφανίζεται ως έλλειψη ή ως υπόδειξη που αποβλέπει στη θεσμοποίηση της ίδιας σχέσης: κατεβαίνοντας προς τον εαυτό ο καλλιτέχνης μας αναγκάζει να αντιμετωπίσουμε τη μοναξιά-μελαγχολία ως υπαρξιακή συνθήκη του ανθρώπου, την ιδιαιτερότητά του να «πέφτει εκτός κόσμου».