Silvin Bronkart (1915-1967) - Entrelacs Graphiques

Silvin BRONKART (1915-1967)
Ζωγράφος, σχεδιαστής, χαράκτης και γλύπτης βέλγος, σημαντικό πρόσωπο της λυρικής και γεωμετρικής αφαίρεσης μετά τον πόλεμο στη Λιέγη.

Τίτλος : Entrelacs Graphiques - 1953
(έργο καταχωρισμένο στη θεωρητική καταλογογράφηση με τον τίτλο Sans Titre αρ. 3762)

Τεχνική :
Σχέδιο με μελάνι ακουαρούμπης (ονειρο) και σειρή σε χαρτί

Υπογεγραμμένο και ημερομηνιασμένο « Silvin 53. » στη δεξιά κάτω γωνία

Διαστάσεις : 53,5 × 38 cm

Κατάσταση : Εξαιρετική.
Μόνο δύο μικροσκοπικά ελαττώματα (ορατά μόνο στις συνοδευτικές φωτογραφίες) θα κρυφτούν τέλεια μόλις το έργο τεθεί σε κορνίζα. Το χαρτί βρίσκεται σε θαυμαστή κατάσταση, χωρίς κιτρίνιση ή αξιοσημείωτη αλλοίωση.

Πωλείται μη κορνιζαρισμένο

Κληρονομιά
Συλλογή Françoise BRONKART, κόρη του καλλιτέχνη
(άμεση κληρονομιά από το οικογενειακό εργαστήριο)

Σημειώσεις
Διάφορες εγγραφές και αριθμοί εργαστηρίου στο πίσω μέρος (ορατά στις φωτογραφίες)

Θεωρητική καταλογογράφηση
Έργο καταχωρισμένο στον online θεωρητικό κατάλογο του καλλιτέχνη:
https://art-info.be/oeuvres/sans-titre-3762

Περιγραφική τέχνη
Έργο-κεφάλαιο της περιόδου πλήρους ωριμότητας του Silvin Bronkart, αυτή η σύνθεση του 1953 αποκαλύπτει όλη τη δεξιοτεχνία και τη ποίηση του καλλιτέχνη. Σε μια πλούσια γραφιστική άνθηση, βιομορφικές και γεωμετρικές μορφές διαπλέκονται σε ένα λαβύρινθο σχημάτων. Η γραμμή, άλλοτε νευρική άλλοτε απαλολα, δημιουργεί μια εντυπωσιακή χωρική βύθιση και έναν δυναμικό ρυθμό που αιχμαλωτίζει το βλέμμα. Αληθινή οπτική παρτιτούρα, το έργο ταλαντώνεται ανάμεσα σε τάξη και χάος, στον κατασκευαστικό ρεαλισμό και στην οργανική ελευθερία – αδιαμφισβήτητη σφραγίδα του λιέζου δάσκαλου.
Ένα σπάνιο κομμάτι, εξαίρετης γραφικής επιτηδευμένης, απευθείας από την κληρονομιά της οικογένειας και πλήρως τεκμηριωμένο.

Πλήρες βιογραφικό του Silvin Bronkart
Silvin Bronkart (από το πλήρες όνομά του Silvin, Joseph, Louis Bronkart), ο πρώην Silvin, γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1915 στη Λιέγη σε καθολική οικογένεια της Λιέγης. Είναι ο νεότερος από τέσσερα παιδιά. Από το 1927–1930, σπουδάζει στη Μέση Εκπαίδευση στο Athénée Royal της Λιέγης, στη συνέχεια εισέρχεται στο Institut Saint-Luc της Λιέγης (τμήμα Εικαστικών Διακοσμητικών, 1930–1939). Εκεί διδάχθηκε από διακεκριμένους καθηγητές, μεταξύ των οποίων οι Jean Julémont και Félix Proth. Απονέμεται το Μεγάλο Βραβείο τελειώματος σπουδών το 1939 (θέμα «Το Νερό») και λαμβάνει έπαινο στο Prix Marie της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Λιέγης.

Μετά τον πόλεμο, εδραιώνεται γρήγορα ως μια από τις κεντρικές φιγούρες της λιέζης avant-garde. Το 1949 συνιδρύει τη Gruppe Réalité (που μετονομάστηκε Réalité-Cobra το 1950–1952) μαζί με τους Pol Bury, Georges Collignon, Léopold Plomteux, Paul Franck και Maurice Léonard. Αυτή η ομάδα, η πρώτη βελγική ομάδα πλήρως αφιερωμένη στην αφαιρετική, συντάσσεται με το διεθνές κίνημα COBRA και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην ανανέωση της θεατρικής σκηνής της Ολλανίας.

Μέλος της APIAW (Association for Intellectual and Artistic Progress in Wallonia) από το 1947, γίνεται γραμματέας της Επιτροπής Καλών Τεχνών το 1958 και διοργανώνει πλήθος εκθέσεων. Συμμετέχει σε πολλές ομαδικές και ατομικές εκδηλώσεις σε Λιέγη, Βρυξέλλες, Παρίσι, Ουστ-έντε, Maastrich, Λωζάννη, κ.ά. Τα έργα του αγοράζονται από το Βελγικό Κράτος, το Δήμο της Λιέγης και κορυφαίους συλλέκτες όπως ο Fernand Graindorge, μεσολαβητής της μεταπολεμικής επέμβασης στη Wallonie.

Το ύφος του εξελίσσεται από μια λεπτή γεωμετρική αφαίρεση σε μια γλώσσα πιο οργανική και ματιερή.

Την περίοδο τη δεκαετία του 1960, αποσύρεται σταδιακά από τις ζωγραφικές διαδικασίες και στρέφεται προς τα «χυτά φορετά» (φόρμες σε χαλκό δακτυλιωμένες και εργασμένες), τεχνική στην οποία διακρίνεται και της αποφέρει διεθνή φήμη.

Τα έργα του βρίσκονται σε συλλογές του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης της Λιέγης και του MuZEE του Οστεντε.
Ο Silvin Bronkart απεβίωσε στις 5 Ιουλίου 1967 στο Herstal/Λιέγη (σε ηλικία 52 ετών). Αφήνει ένα συνεκτικό, απαιτητικό και ποιητικό έργο, σημαδεμένο από εξαιρετική ευαισθησία, εμβέλεια γκραφικών τεχνικών και μια συνεχόμενη αναζήτηση αρμονίας μεταξύ μορφικής αυστηρότητας και εκφραστικής ελευθερίας.