Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Υπέροχη δουλειά του βρυξελικού καλλιτέχνη Bachibouzouk.

Σε αυτή τη σειρά, ο βρυξελικός καλλιτέχνης Bachibouzouk παίζει με το “άσσου-άλογο” της ιστορίας της τέχνης, σαν ένα παιδί υπερβολικά περίεργο που θα είχε βρει ένα μουσείο και μια μπογιά από εκρηκτικό κραγιόν. Μέσα από τα «Tomato Soup Can», ενορχηστρώνει μια χώνευση γεμάτη χαρά ανάμεσα σε τρεις γίγαντες της σύγχρονης τέχνης: Warhol, Banksy και Hirst. Ένας ποπ, αστικό και κλινικό τρικεντρισμός, που έχει τεμαχιστεί με αερογράφο, όπως μόνο ο Bachibouzouk ξέρει να κάνει.

Το σημείο εκκίνησης, φυσικά, είναι το πόστερ του Banksy, που ήδη αποτελεί ένα δάκτυλο στον ώμο (ή ένα φιλί στον φιλήσυχο) προς τον εμβληματικό Campbell’s Soup του Andy Warhol. Ο Bachibouzouk μπαίνει σε αυτόν τον μονομάχο σαν ο τέταρτος Ιππότης, αλλά οπλισμένος όχι με σπαθί, αλλά με κουκκίδες — αυτά τα διάσημα σημαινόμενα οπαδικότητας του Damien Hirst, τις οποίες τοποθετεί προσεκτικά σε κάθε κονσέρβα. Το αποτέλεσμα: ένας διάλογος ανάμεσα σε τρεις αισθητικές που καμία από τις οποίες δεν ζητούσε συνομιλητή… και όμως, μαζί, αρχίζουν να μιλούν δυνατά και να γελούν.

Τα αερογράφα, επιμελώς επιλεγμένα σε μια ζωηρή παλέτα, έρχονται να αμφισβητήσουν την υπερβολικά συνετή κληρονομιά των εργαστηρίων. Κάθε χρώμα φαίνεται να διακηρύσσει: «Και αν η σύγχρονη τέχνη σταματούσε να παίρνει τον εαυτό της τόσο σοβαρά για τρία λεπτά;»
Αλλά πίσω από το χιούμορ, μια πραγματική σκέψη: ο Bachibouzouk διερωτάται την βιομηχανική επανάληψη των καλλιτεχνικών εικονιδίων. Τι γίνεται ένα σύμβολο όταν το αντιγράφουν, μετά όταν αντιγράφουν την αντιγραφή, μετά όταν ξαναβάφουν πάνω στις ίδιες τις αναφορές που έχουν ήδη αποδειχθεί παραμορφωμένες; Ίσως κάτι πιο τίμιο: ένα έργο που αποδέχεται ότι δεν γεννήθηκε μόνο του, αλλά μέσα σε μια πολιτιστική φασαρία, σε ένα καρναβάλι εικόνων και ανακατευθύνσεων.

Με την υπέρθεση αυτών των στρωμάτων αναφορών, ο καλλιτέχνης μεταμορφώνει την κονσέρβα — ένα οικείο αντικείμενο, σύμβολο κατανάλωσης, ποπ φυλαχτό — σε μια μεταφορά της εποχής μας που αρχίζει να κορεστεί: όλα έχουν ήδη δει, remix, παραρρυθεί... και όμως, χάρη σε μια μοναδική κίνηση (και μερικά καλά σπρέι), κάτι νέο εμφανίζεται. Κάπως έτσι, όσο περιστρέφεσαι σε ένα μουσείο καθρεπτών, αρχίζεις να βλέπεις τη δική σου αντανάκλαση.

Με πολλή πνευματικότητα, λίγη αναίδεια και μια χαρούμενη διαύγεια, ο Bachibouzouk μας θυμίζει ότι η τέχνη ίσως είναι πάνω απ’ όλα ένα παιχνίδι: ένα σοβαρό παιχνίδι, ναι, αλλά ένα παιχνίδι έτσι κι αλλιώς. Και σ’ αυτό το παιχνίδι, οι Tomato Soup Can είναι τα κομμάτια που ξεκλειδώνουν όλα τα λουκέτα.