Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN 2.0 (TURQUOISE)

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Παδοβάν, διάσημου σε όλο τον κόσμο για την τεχνική του Screw Art.

Αυτό το έργο τοποθετείται στη συνομιλία με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Μερνάρντ Ομπερτάν, επαναπροσδιορίζοντας τη γλώσσα μέσω της βιομηχανικής ύλης. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολότητας – δεν αποτελεί εδώ μόνο επιφάνεια, αλλά πεδίο ενέργειας. Όπως στον Aubertin, το μονοχρωματικό γίνεται χώρος του νου, απόλυτη τάση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, στη θέση της φωτιάς και της καύσης συναντάμε βίδα: μηχανικό, προσαρμοστικό, σειριακό στοιχείο. Οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο όπως ένα δυναμικό ύφασμα, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που σπάει τη διδιάστατη μορφή και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα τοπίο διαπερασμένο από δυνάμεις. Ενώ ο Aubertin έκαιγε τη ύλη για να απελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνάται, οικοδομείται. Είναι ένα αντίθετο αλλά εννοιολογικά όμοιο βήμα: μια ριζική πράξη πάνω στο μονοχρωματικό. Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβυθιστική εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και υπόδοση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματικό βίωμα. Σε αυτή τη σκοπιά, το έργο θεωρείται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε εκείνη που οικοδομεί, διατηρώντας αμετάβλητη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη τοποθετούνται στον αγωγό της Pop Art, Screw Art, της έννοιας τέχνης και της πόλης, καλώντας με γλώσσα οπτική και πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, murakami και Damien Hirst.
Από την άλλη πλευρά, η καλλιτεχνική έρευνα διαλογίζεται με τη φαντασίωση του lusso, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου σχεδιασμού, επικαλούμενη σύμβολα τα οποία είναι ιερά και εμπορικά σήματα παγκοσμίως αναγνωρισμένα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή τα εμπορικά σήματα που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, πραγματοποιημένες με ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και επανάληψη του καταναλωτισμού, την συμβολική αξία του brand και την τέχνη ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.
Αυτή η προσέγγιση κάνει τα έργα ιδιαίτερα εκτιμημένα από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της luxury Pop Art, της concept street art και της τέχνης εμπνευσμένη από τα μεγάλα εικονικά εμπορικά σήματα, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.