Αρχαίος Ρωμαίος Terracotta Φανάρι λαδιού με πολλαπλά ακροφύσια, σε σχήμα τραπεζιού με ντόνατ - 82 mm

«Πολυ-στόμια Ρωμαϊκή κεραμική λυχνία λαδιού σε σχήμα τραπεζιού με ψωμάκια σε σχήμα δαχτυλιδιού"

Πολιτισμός / Περίοδος: Αρχαία Ρώμη
Ημερομηνία / Περίοδος: 2ος αιώνας μ.Χ.
Υλικό: Κεραμική (terre cotta)
Διαστάσεις: 82 x 91 x 57 χιλιοστά
Κατάσταση: Καλής κατάστασης, επισκευασμένο

Δεν αποστέλλεται εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω περίπλοκων εξαγωγικών ρυθμίσεων που αφορούν πολιτιστικά αγαθά, το αντικείμενο αυτό δεν μπορεί να αποσταλεί εκτός ΕΕ. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης προτού κάνετε υποβολή προσφοράς.

Πληροφορίες προέλευσης:
Αριθμός Εγγραφής Αντικειμένου: 11

Σύμφωνα με τον τωρινό κάτοχο, το κομμάτι αγοράστηκε από ιδιωτικό συλλέκτη, N.N., στο Νίεκμαεκ, την Ολλανδία.
Ο προηγούμενος κάτοχος, ιδιωτικός συλλέκτης, N.N., από το Νίγκεμ, ανέφερε ότι το αντικείμενο βρισκόταν στη συλλογή του από άγνωστη ημερομηνία.
Σύμφωνα με τον προηγούμενο κάτοχο, η λυχνία είχε προηγουμένως βρεθεί σε ιδιωτική συλλογή στην Ολλανδία από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 ή αρχές της δεκαετίας του 1970.
Δεν υπήρξαν περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με την παλαιότερη κατάσταση ιδιοκτησίας του αντικειμένου από τον προηγούμενο κάτοχο.

Ιστορικό Υπόβαθρο:
Αυτή η ασυνήθιστη ρωμαϊκή κεραμική λυχνία λαδιού έχει μορφή μικρού τραπεζιού (mensa), μια φόρμα που άμεσα συνδέει το αντικείμενο με θέματα οικιακής ζωής, παρουσίασης φαγητού και τελετουργικής έκθεσης στον ρωμαϊκό κόσμο. Η ανώτερη επιφάνεια, γύρω από τη σειρά πλήρωσης, διακοσμείται με αρκετά κυκλικά ψωμάκια, ενώ η κατώτατη ενσωματώνει πέντε διακριτά ακροστόμια για τα νημάτια. Αυτή η συνδυασμένη μορφή και λειτουργία το καθιστά ιδιαίτερα εγρήγορση το ρωμαϊκό κεραμικό σχέδιο, στο οποίο οι λειτουργικές λυχνίες φωτισμού μπορούσαν επίσης να φέρουν συμβολικό και οπτικό νόημα.

Οι ρωμαϊκές λυχνίες λαδιού ήταν ουσιώδη αντικείμενα στην καθημερινή ζωή, χρησιμοποιούνταν σε σπίτια, εργαστήρια, ιερές περιοχές και δεξιώσεις σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Παρείχαν τεχνητό φως μετά το ηλιοβασίλεμα και παρασκευάζονταν σε ποικιλία μορφών, από απλά εργοβάφια μέχρι προσεκτικά μινιμαλισμένα κομμάτια με φιγούρες ή διακοσμητικά σύμβολα. Λυχνίες με πολλαπλά ακροστόμια, όπως αυτή, σχεδιάστηκαν για ισχυρότερο φως από τις απλές με ένα ακροστόμιο, καθιστώντας τες κατάλληλες για πιο εκλεπτυσμένα οικιακά εσωτερικά, τραπεζαρίες ή στυχές με τελετουργικό χαρακτήρα.

Τα κυκλικά ψωμάκια που απεικονίζονται στην ανώτερη επιφάνεια γίνονται καλύτερα κατανοητά ως αποδώσεις ρωμαϊκών κυκλικών ψωμιών παρά ως σύγχρονη γαστρονομική έννοια. Τέτοια ψωμιά elaborated από αλεύρι σιταριού ή σπέλτ και μορφοποιούνταν με το χέρι, μερικές φορές ως δαχτυλίδια ή στεφάνες. Στον ρωμαϊκό κόσμο, το ψωμί δεν αποτελούσε μόνο βασικό στοιχείο διατροφής αλλά μπορούσε να φέρει κοινωνικές και θρησκευτικές συνδέσεις. Διαδραμάτιζε ρόλο σε οικιακές θυσίες, εορταστικά γεύματα και τελετουργικά συμφραζόμενα, και οι απεικονίσεις ψωμιού μπορούσαν να δηλώνουν αφθονία, φιλοξενία και τη δομημένη παροχή τροφής εντός οικιακού και ιερουργικού χώρου.

Ο σχεδιασμός της λυχνίας σε μορφή τραπεζιού ενισχύει αυτή τη σύνδεση. Συνενώνοντας εικόνες ψωμιού με μια συσκευή φωτισμού, το αντικείμενο ενοποιεί διάφορα σημαντικά στοιχεία της ρωμαϊκής ζωής: φως, γεύμα, πρόσφορο και έκθεση. Αντικατοπτρίζει τη στενή σχέση μεταξύ πρακτικών οικιακών δραστηριοτήτων και θρησκευτικού ή συμβολικού νοήματος στον ρωμαϊκό πολιτισμό, όπου το τραπέζι φαγητού και ο οικιακός ναός μπορούσαν και οι δύο να λειτουργήσουν ως τόποι κοινωνικής και τελετουργικής σημασίας.

Τέτοιου είδους κεραμικές λυχνίες κατασκευάζονταν μέσα σε μια οργανωμένη παράδοση κεραμικής που τροφοδοτούσε τον ρωμαϊκό κόσμο με καλούπια οικιακών σκευών σε μεγάλη κλίμακα. Εργαστήρια ανέπτυσσαν περιφερειακά στυλ, ενώ συμμετείχαν και σε ευρύτερες κοινές μορφές και εικόνες σε ολόκληρη την αυτοκρατορία. Τέτοια αντικείμενα κυκλοφορούσαν ευρέως μέσω εμπορίου και τοπικών αγορών, φτάνοντας σε αστικές και επαρχιακές περιοχές. Η επιβίωσή τους σήμερα μαρτυρά τον βαθμό στον οποίο η ρωμαϊκή καθημερινότητα υποστηριζόταν από τυποποιημένη αλλά συχνά οπτικά ευφάνταστη παραγωγή κεραμικής.

Με χρονολογία τον 2ο αιώνα μ.Χ., αυτή η λυχνία ανήκει στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορική περίοδο, μια εποχή κατά την οποία η οικιακή άνεση, ο πολιτισμός του δείπνου και η οικιακή θρησκευτική πρακτική ήταν βαθιά εμφυτευμένες στην καθημερινή ζωή. Ως αντικείμενο που συνδυάζει τον φωτισμό με εικόνες σχετικές με το φαγητό και την προσφορά, προσφέρει πολύτιμη ματιά στο πώς οι Ρωμαίοι καταλάβαιναν τη σχέση μεταξύ τροφής, τελετουργίας και του κοινού περιβάλλοντος του σπιτιού. Αποτελεί μια απτή σύνδεση με τον αρχαίο κόσμο, στον οποίο αντικείμενα αυτού του είδους διαδραμάτιζαν πρακτικό ρόλο στην καθημερινή χρήση, ενώ ταυτόχρονα μετέδιδαν ευρύτερο πολιτιστικό νόημα.