Αρχαία Ελληνικά, Αρχαϊκή Περίοδος Terracotta Αρχαϊκή προτομή θεάς - 200 mm

«Μεγάλος ελληνικός αρχαϊκός θραύσμα κεραμικού αγάλματος θεάς

Πολιτισμός / Περίοδος: Αρχαϊκή Ελλάδα, Αρχαϊκή Περίοδος
Ημερομηνία / Περίοδος: 8ος - 5ος αιώνας π.Χ.
Υλικό: Πηλός (terracotta)
Διαστάσεις: Ύψος: 200 χιλ.
Κατάσταση: Καλή κατάσταση, με φθορά στην επιφάνεια, επικαθήσεις και απώλειες· κοίλωμα ορατό στο πλάι και πίσω όπως φαίνεται

Δεν αποστέλλεται έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Λόγω των πολύπλοκων κανονισμών εξαγωγής σχετικά με πολιτιστικά αγαθά, αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να αποσταλεί εκτός ΕΕ. Παρακαλούμε βεβαιωθείτε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν από τη δημοπράτηση.

Πληροφορίες προέλευσης:
ID Καταχώρησης Αντικειμένου: 54

Ο τρέχων κάτοχος αγόρασε αυτόν τον Μεγάλο ελληνικό αρχαϊκό πηλό-άγαλμα Θεάς από ιδιωτικό συλλέκτη, N.N., στο Ούντερχτ (Ολλανδία). Ο προηγούμενος κάτοχος, ιδιώτης συλλέκτης από το Ούντερχτ, δήλωσε ότι το αντικείμενο βρισκόταν στη συλλογή του από άγνωστη ημερομηνία. Σύμφωνα με τον προηγούμενο κάτοχο, το αντικείμενο είχε προηγουμένως βρεθεί σε ιδιωτική συλλογή στην Ολλανδία από τη δεκαετία του 1970. Δεν διατέθηκαν περαιτέρω πληροφορίες σχετικά με το παλαιότερο ιστορικό κατοχής από τον προηγούμενο κάτοχο.

Ιστορικό Πληροφοριών:
Αυτό το αγαλματίδιο από πηλό representa μια γυναικεία φιγούρα που αποδίδεται με τον χαρακτηριστικό στυλ της αρχαϊκής περιόδου της Ελλάδας. Το πρόσωπο έχει ωοειδές σχήμα με ήπιες χαρακτηριστικές γραμμές, περιλαμβάνονται επιπεδουμένα μάτια σε αμυγδαλό σχήμα και μια περιορισμένη, στυλιζαρισμένη έκφραση συχνά συνδεόμενη με τη γλυπτική της αρχαϊκής περιόδου. Το κεφάλι στεφανώνεται από υψηλό πολό, ένα κυλινδρικό κεφαλόδεμα συχνά φορούσαν οι θεές, υποδεικνύοντας μια θεϊκή ή λατρευτική ταυτότητα. Τα μαλλιά είναι arranged σε μακριές τούφες που πέφτουν στους ώμους, ενώ ο άνω κορμός είναι καλυμμένος με πεπλό με έντονο απόπτυχμα (apoptygma), αντικατοπτρίζοντας καθιερωμένες κοινωνικές πρακτικές στην πρώιμη γλυπτική της Ελλάδας.

Αντιπροσωπεύσεις τέτοιων ειδωλίων από πηλό παραγωγούνταν συνήθως για βωμολοχικές ή λατρευτικές χρήσεις και συχνά αφιερώνονταν σε ναούς. Μπορούσαν να αντιπροσωπεύουν θεότητες όπως η Δήμητρα, η Περσεφόνη ή άλλες θείες θεότητες συνδεδεμένες με τη γονιμότητα, τη γεωργία και τους κύκλους της φύσης, παρόλο που ο ακριβής εντοπισμός παραμένει αβέβαιος χωρίς περαιτέρω συγκείμενα στοιχεία. Η απλοποιημένη αλλά εκφραστική μοντελοποίηση αντικατοπτρίζει μια ευρύτερη καλλιτεχνική παράδοση όπου η συμβολική σαφήνεια και τα αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά προτιμώνταν αντί για φυσικίστικη λεπτομέρεια.

Η παραγωγή γλυπτικής από πηλό στον αρχαϊκό ελληνικό κόσμο αποτελούσε μέρος μιας καλά ανεπτυγμένης τεχνικής παράδοσης. Οι τεχνίτες δούλευαν σε καθιερωμένα εργαστήρια, χρησιμοποιώντας καλούπια καθώς και τεχνικές χειροτεχνίας για τη δημιουργία φιγούρων που μπορούσαν να παραχθούν σε πολλαπλά αντίτυπα διατηρώντας ταυτόχρονα την ατομική τους ταυτότητα. Τέτοια αντικείμενα διανεμήθηκαν ευρέως σε όλο τον ελληνικό κόσμο και πέραν αυτού, αντικατοπτρίζοντας τοπικές θρησκευτικές πρακτικές και ευρύτερες πολιτιστικές ανταλλαγές σε όλη τη Μεσόγειο.

Στην καθημερινή ζωή, αντικείμενα αυτού του τύπου εξυπηρετούσαν σε θρησκευτικά και τελετουργικά πλαίσια αντί για οικιακή χρήση. Προσφέρονταν ως αφιερώματα, τοποθετούνταν σε ιερές τοποθεσίες ή χρησιμοποιούνταν ως ευλαβικά αντικείμενα, ενσωματώνοντας τη σχέση ανάμεσα σε προσκυνητές και το θεϊκό. Η παρουσία τους αναδεικνύει τη σημασία της προσωπικής ευλάβειας και της κοινοτικής λατρείας στην αρχαία ελληνική κοινωνία.

Αυτό το κομμάτι παρέχει έναν άμεσο φυσικό σύνδεσμο με τον Αρχαϊκό ελληνικό κόσμο, όπου οι αγαλματίδια από πηλό θεοτήτων καλούσαν έναν ουσιαστικό ρόλο στην θρησκευτική έκφραση και στην καθημερινή πνευματική ζωή.»}