Giovanni Greco (1953) - Spazio dimensionale

Αξιοθέατο:
Απεριόριστη Εθνική Δωρεάν Αποστολή
Για διεθνείς αποστολές, αν αγοράσεις περισσότερα από ένα έργα στην ίδια δημοπρασία, σου χρεώνεται ΜΙΑ μόνο αποστολή.
Καλούμε σε επίσκεψη στην online πλατφόρμα πωλήσεων μας “DELAURETISART”
Γιοβάνι Γκρέκο (1953, Κατάνια) [Ιταλία]
Ενάργυρος ακρυλικός, σε καμβά
υπογραφή του καλλιτέχνη στο μπροστινό και πίσω μέρος;
Πιστοποιητικό γνησιότητας
Ο GOVANNI GRECO γεννήθηκε στην Κατάνια, πόλη όπου ζει και εργάζεται. Μετά τα ατελή σπουδάδια βιολογίας και τις εμβαθύνσεις στις καλλιτεχνικές σπουδές γράφτηκε στη Σχολή του Nudi της Κατάνια και το 1980 άρχισε την καλλιτεχνική του δραστηριότητα, ξεκινώντας ταυτόχρονα από το παράδειγμα μαγκριτικό και στη συνέχεια δε-χιρίκο όπου ήταν δυνατή η επίλυση δύο στρωμάτων, φαινομενικά αντίθετων, ο ονείρου και της αντικειμενικής πραγματικότητας, σε μια κατάσταση απόλυτης πραγματικότητας.
Στον πυρήνα της έρευνάς του υπάρχει μια έντονη ώθηση προσανατολισμένη στην επίλυση των μεγάλων διλημμάτων της ύπαρξης και της σχέσης ανάμεσα σε εαυτόν και τον κόσμο, προσπαθώντας να ερμηνεύσει το “σκέψη” μερικές φορές αδιαμφισβήτητες μεταβάσεις - έργο του καλλιτέχνη Giovanni Greco, αφώνας ως μέσο για να φωτίσει με έναν νέο τρόπο τα βασικά προβλήματα τα οποία το μυαλό μας δεν παύει να ελευθερώνεται, παρουσιάζοντας οπτικά εκβιασμούς, εκβιασμούς της ψυχής· αργότερα ελκύεται από τη μεταφυσική ζωγραφική και κυρίως από τα έργα του G. De Chirico, όχι τόσο για τις στυλιστικές επιλογές όσο για το ισχυρό ενδιαφέρον που εκφράζεται σε μια σταθερή συνθετική συγκρότηση· τα αντικείμενα, οι φιγούρες και ο ίδιος ο χώρος μετατρέπονται σε πανίσχυρες μάζες που δίνονται από τους σκούρους και παχιούς χρωματικούς όγκους σε ένα πλαίσιο όπου ο χρόνος φαίνεται να έχει παγώσει και τα υποκείμενα αιωρούνται ανάμεσα στην μεταφυσική επιρροή και τις νεοκλασικές υπενθυμίσεις που εξάγονται από έργα του παρελθόντος, ταρακουνισμένα από τον χρόνο, σε έναν άγνωστο κόσμο.
Είναι ο κόσμος του “éndonèxò”, όρος που επινοήθηκε από τον καλλιτέχνη – (éndon-éxò) όπου το βλέμμα προσανατολίζεται σαφώς προς τον εαυτό του και προς τα πράγματα αλλά ταυτόχρονα γίνεται άξονας ανάδειξης της επιθυμίας να κάνει τη ζωγραφική του να αισθανθεί πιο κοντά στη βίωση του παρατηρητή, καθώς ανέρχεται από τα βάθη της ψυχής και σταδιακά αρχίζει να αντικαθιστά, με νέες σκοτεινές δυνάμεις, τους φωτεινούς και απλούς χώρους της λογικής.