Αρχαίος Ρωμαίος Terracotta Άγαλμα του Τελεσφόρου - Σύμβολο ανάκαμψης και ίασης. - 170 mm

Άγαλμα Τελεσφόρου - Σύμβολο Ανάρρωσης και Θεραπείας

Κουλτούρα / Περίοδος: Αρχαίος Ρωμαϊκός κόσμος
Ημερομηνία / Περίοδος: 1ος – 3ος αιώνας μ.Χ.
Υλικό: Τερακότα
Διαστάσεις: 170 mm
Κατάσταση: Καλή κατάσταση, με φθορές επιφάνειας και επικαθίσεις ανάλογες με την ηλικία

Δεν αποστέλλεται εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Λόγω πολύπλοκων κανονισμών εξαγωγής σχετικά με πολιτιστικά αγαθά, αυτό το αντικείμενο δεν μπορεί να αποσταλεί εκτός της ΕΕ. Παρακαλούμε να διασφαλίσετε ότι έχετε διεύθυνση παράδοσης εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης πριν θέσετε προσφορά.

Πληροφορίες προέλευσης:
Αριθμός Καταγραφής Αντικειμένου: 75

Ο τωρινός κάτοχος αγόρασε το άγαλμα του Τελεσφόρου από τον Jos N. στο Άιντχόβεν.
Ο προηγούμενος κάτοχος, ο Jos N. από το Άιντχόβεν (Ολλανδία), δήλωσε ότι το αντικείμενο βρισκόταν στη συλλογή του από τη δεκαετία του 1990.
Σύμφωνα με τον προηγούμενο κάτοχο, το αντικείμενο είχε προηγουμένως βρεθεί σε ιδιωτική συλλογή στην Ολλανδία από τη δεκαετία του 1970.
Δεν υπάρχει περαιτέρω πληροφορία σχετικά με την προηγούμενη ιστορία ιδιοκτησίας του αντικειμένου.

Ιστορικό πληροφοριών:
Αυτό το πήλινο αγαλματάκι απεικονίζει τον Τελεσφόρο, θεότητα της ίασης που συνδέεται στενά με τον Ασκλεπιό, τον ελληνιστικο-ρωμαϊκό θεό της ιατρικής. Ο Τελεσφόρος θεωρούνταν σύμβολο ανάρωσης και ανάρρωσης, αντιπροσωπεύοντας το τελικό στάδιο της ίασης μετά από ασθένεια ή τραύμα. Ο λατρευτικός του πυρήνας έγινε ιδιαίτερα σημαντικός κατά την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική περίοδο, όταν ιερά ίασης και οικιακές θρησκευτικές πρακτικές αποτελούσαν σημαντικό μέρος της καθημερινής πνευματικής ζωής.

Ο Τελεσφόρος συνήθως εικονίζεται ως μικρό πρόσωπο με κουκούλα, συχνά τυλιγμένος σε κάπα. Το παρόν αγαλματίδιο ακολουθεί αυτή τη διακριτή εικονογραφική μορφή, με μακρύ περιβραχιζόμενο ενδύμα, κεφαλή καλυμμένη, και όρθια σε μετωπική στάση. Αυτή η διακριτική εμφάνιση τον καθιστούσε άμεσα αναγνωρίσιμο μέσα στην ευρύτερη οπτική γλώσσα των αρχαίων ιατρικών λατρειών.

Αντικείμενα αυτού του τύπου πιθανώς χρησιμοποιούντο σε θρησκευτικό ή votive πλαίσιο. Τα πήλινα αγαλματάκια θα μπορούσαν να αφιερωθούν σε ιερά, να διατηρούντο σε οικιακούς βωμούς ή να χρησιμοποιούνται ως θρησκευτικά αντικείμενα συνδεδεμένα με προστασία, υγεία και ανάκαμψη. Στη ρωμαϊκή κοινωνία, η ίαση γινόταν κατανοητή τόσο μέσω πρακτικής ιατρικής όσο και μέσω θεϊκής βοήθειας, και φιγούρες όπως ο Τελεσφόρος αντικατοπτρίζουν την στενή σχέση μεταξύ θρησκείας και ευεξίας.

Η χρήση της τερακότας μαρτυρεί μια οργανωμένη παράδοση τεχνικής. Τέτοια αγαλματάκια συνήθως παρήγοντο σε καλούπια, επιτρέποντας τη δημιουργία αναγνωρίσιμων θεϊκών τύπων σε επαναλαμβανόμενες μορφές και τη διανομή σε διάφορες περιοχές. Αυτό έκανε τη θρησκευτική εικονογραφία προσβάσιμη πέρα από τα μεγάλα ιερών, φτάνοντας σε ιδιωτικά σπίτια, επαρχιακές κοινότητες και στρατιωτικές οικιστικές εγκαταστάσεις σε ολόκληρο τον ρωμαϊκό κόσμο.

Χρονολογείται στον 1ο–3ο αιώνα μ.Χ., το συγκεκριμένο αγαλματάκι ανήκει στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορική περίοδο, όταν ο λατρεία του Ασκλεπιού και οι συγγενείς θεότητες ίασης ήταν ευρέως γνωστές στη Μεσόγειο. Ο Τελεσφόρος είχε ιδιαίτερη σχέση με την προστασία κατά τη διάρκεια της αρρώστιας και την ελπίδα αποκατάστασης της υγείας, καθιστώντας την εικόνα του σημαντική τόσο για δημόσια όσο και για ιδιωτική θρησκευτική πρακτική.

Αυτό το αντικείμενο προσφέρει έναν άμεσο και φυσικό σύνδεσμο με τις αρχαίες πεποιθήσεις γύρω από την ασθένεια, την ανάρρωση και την θεϊκή προστασία. Παρέχει μια απτή σύνδεση με τον ρωμαϊκό κόσμο, όπου αντικείμενα αυτού του τύπου εξυπηρετούσαν πρακτικό και θυσιώδες ρόλο στην καθημερινή ζωή.