Ennio Morlotti (1910-1992) - Le rose

Λιθογραφία σε χαρτί με 11 χρωμάτων - Έργο υπογεγραμμένο χειρόγραφα στο κάτω δεξιά και αριθμημένο στο κάτω αριστερά - διαστάσεις 50x70 εκ. - έτος 1991 - Περιορισμένη έκδοση - αντίτυπο που θα αποσταλεί με πιστοποιητικό εγγύησης 61/100 - χωρίς κορνίζα - εξαιρετικές συνθήκες - ιδιωτική συλλογή - αγορά και προέλευση Ιταλία - αποστολή μέσω UPS - SDA - TNT - DHL - BRT.
Βιογραφία
Ο Έννιο Μορλότι, ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές του ιταλικού και ευρωπαϊκού καλλιτεχνικού ρεπερτορίου του δεύτερου μεσαίωνα, γεννήθηκε στο Κέκο, στην λίμνη του Κόμο, στις 21 Σεπτεμβρίου 1910, σε μια οικογένεια όπου ο πατέρας ήταν ανάπηρος από πόλεμο και η μητέρα διδασκόταν ως δασκάλα.
Ανέβηκε τα πρώτα σχολικά χρόνια σε οικοτροφείο, όπου εκτός αυτού διακρινόταν στις σπουδές, ξεκίνησε το 1923 να εργάζεται ως λογιστής σε ένα ελαιουργείο, έτσι μέχρι το 1936 ως υπάλληλος σε εργοστάσιο βαφής και ως εργάτης σε μια μηχανική βιομηχανία.
Παρά τις σκληρές συνθήκες ζωής εκείνων των χρόνων, αφοσιωνόταν στη μελέτη της αρχαίας τέχνης σε εκκλησίες και μουσεία, ενδιαφερόμενος επίσης για τη σύγχρονη τέχνη, μέχρι να αποκτήσει με ιδιωτικό διακριβωτή την πρακτική ωριμότητα τέχνης στη Brera.
Απολύοντας από τη βιομηχανία, μετέβη στη Φλωρεντία και γράφτηκε στην Ακαδημία, όπου, ακολουθούμενος από τον Felice Carena, αποφοίτησε με διατριβή για τον Giotto, λαμβάνοντας τη μέγιστη βαθμολογία.
Το 1937, χάρη στα έσοδα από την πώληση τριών πίνακες που εκτέθηκαν σε διαγωνισμό για το τοπίο της Λέκο, πραγματοποίησε ταξίδι στο Παρίσι, όπου είδε τα πρωτότυπα έργα των αγαπημένων Cézanne και Picasso.
Το 1940 εντάχθηκε στην ομάδα Corrente, που εμπνεόταν από τον πανεπιστημιακό περιοδικό «Corrente di vita giovanile», διευθυνόμενος από τον Ernesto Treccani, ακολουθώντας τη γαλλική εξπρεσιονιστική κατεύθυνση, από τον Βαν Γκο μέχρι τους Fauves.
Το 1945 παντρεύτηκε την Άννα και τον επόμενο χρόνο γράφτηκε στο κομμουνιστικό κόμμα, στον οποίο προσχώρησε για έξι μήνες· ήταν μια δύσκολη χρονιά από οικονομική άποψη αλλά παραγωγική από πολιτιστική άποψη, καθώς υπέγραψε το Μανιφέστο του Ρεαλισμού, προσχώρησε στο Νέο Μέτωπο των Τεχνών και πραγματοποίησε την πρώτη ατομική έκθεσή του στη γκαλερί II Camino του Μιλάνου. Εκείνο το έτος, χάρη σε υπότροφία που του παρείχε ο Lionello Venturi, θα μπορούσε να διαμένει στο Παρίσι για δύο χρόνια μαζί με τον Renato Birolli, αλλά μετά από δύο μήνες επέστρεψε στο Μιλάνο επειδή δεν κατάφερνε να ζωγραφίσει· παρόλα αυτά είχε γνωρίσει και επισκεφθεί το στούντιο του Picasso, είχε συναντήσει τον Braque, τον Dominguez, τον De Staël, τον Sartre και τον Camus.
Τον ακολούθησε αμέσως μετά τη 24η Μπιενάλε της Βενετίας (1948), όπου εξέθεσε μαζί με όλους τους καλλιτέχνες του Νέου Μετώπου των Τεχνών, και διαμορφώθηκε η θέση του Μορλότι, ο οποίος μαζί με τον Birolli αποχώρησε από τα μέλη των «ρεαλιστών» του γκρουπ.
Είναι κυριολεκτικά στη δεκαετία του ’50 που παρήγαγε μερικά από τα κεφαλαιώδη έργα της αφηρητικής τέχνης, όχι μόνο ιταλικά αλλά και ευρωπαϊκά, συνδεδεμένα σίγουρα με την εμπειρία καλλιτεχνών όπως ο Wols, ο Fautrier, ο De Staël, αλλά και ο Pollock και ο De Kooning.
Η Μπιενάλε φιλοξένησε πολλές φορές τα έργα του, το 1950, το 1952 μαζί με την Ομάδα των Οκτώ, το 1954 με μια αίθουσα που παρουσίασε ο Giovanni Testori (καταστρέφοντας τα εκτεθειμένα έργα αμέσως μετά), το 1962 κερδίζοντας το βραβείο (ισοβαθμία με τον Capogrossi) που προοριζόταν για έναν Ιταλό καλλιτέχνη, το 1964 στο πλαίσιο της ενότητας «Τέχνη σήμερα στα μουσεία», το 1972 με μια ατομική αίθουσα, το 1988 με μια ακόμη ατομική στην πτέρυγα αφιερωμένη στην Ιταλία και στην ενότητα που αφορούσε την αναδρομή «Το Νέο Μέτωπο των Τεχνών στη Μπιενάλε του 1948».
Το 1986 και το 1992 προσκλήθηκε στη Χρηματαριά Εθνικής Τέχνης στη Ρώμη.
Οι σημαντικότερα συνολικές εκθέσεις της τελευταίας δεκαετίας είναι οι του 1987 στο Λοκάρνο και το 1994 στη Φερραρα, που πραγματοποιήθηκε μετά τον θάνατό του, στις 15 Δεκεμβρίου 1992, στο Μιλάνο.