Pippo - Goldfish Know My Grief

Τα χρυσόψαρα γνωρίζουν τον πόνο μου
Αυτά κολυμπάνε μέσα στους ήσυχους, μονότονους διαδρόμους της απομόνωσής μου, λάμψεις φωτεινού πορτοκαλί απέναντι στο βαθύ, κλαίγων πράσινο. Κοιτάζω ευθεία μπροστά, τα χείλη μου ανοιγμένα σε ένα ανάσα που διαλύεται στον υγρό αέρα πριν καν σχηματίσει ένα όνομα. Το νερό κυματίζει against το δέρμα μου, έναν απαλό, επαναλαμβανόμενο πόνο που νιώθει ακριβώς όπως η μοναξιά. Είμαι ένα κειμήλιο μιας αγάπης που πνίγηκε στα ρηχά, υπέροχα ακίνητη, αφήνοντας το ρεύμα να πλύνει αργά το πνεύμα μου καθαρό.

* Διαστάσεις: 100 × 75 × 2,5 cm (Υ × Π × Β)
* Μέσο: Αρχικό λάδι σε καμβά επαγγελματικού επιπέδου
* Έκδοση: Μοναδικό, πρωτότυπο έργο τέχνης
* Υποστήριξη: Τεντωμένο σε επαγγελματικό ξύλινο πλαίσιο (έτοιμο για κρέμασμα).
* Πλαίσιο: Χωρίς πλαίσιο (τα πλευρά έχουν ζωγραφιστεί, δεν περιλαμβάνεται εξωτερικό πλαίσιο)
* Αυθεντικότητα: Υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος; περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας (COA).
* Μεταφορές: Επαγγελματική συσκευασία και πλήρης ασφάλιση αποστολής από την Ιταλία με ιχνηλάτηση.

Σχετικά με τον Καλλιτέχνη:

Ο Pippo (γεννημένος στη Μόντσα) δημιουργεί έργα που πλέκονται στο ήσυχο τοπίο ανάμεσα στην γεωμετρική αφαίρεση και τον σουρρεαλισμό. Αποχωρώντας από μια επιτυχημένη καριέρα στον γραφικό σχεδιασμό για να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη ζωγραφική, εγκαταστάθηκε κοντά στις ήρεμες ακτές της λίμνης Ματζόρε. Το υπόβαθρό του γίνεται φανερό στις συνθέσεις του—αρχιτεκτονικές, ισορροπημένες και ακριβείς—όμως μαλακώνονται από μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα που αισθάνεται σαν ανάμνηση ή όνειρο.

Για τον Pippo, η τέχνη είναι μια εμβυθιστική πράξη. Αναμειγνύεται με τα αντικείμενά του γράφοντας αφηγήσεις στον ενεστώτα πρώτο πρόσωπο, μπαίνοντας νοητά στον καμβά για να βιώσει τη στιγμή από μέσα. Ωστόσο, ενώ μπαίνει προσωπικά σε αυτούς τους κόσμους, αφήνει τον φυσικό καμβά ανοιχτό στην ερμηνεία. Οι φιγούρες του, αν και κομψά ενδυματισμένες, συχνά είναι χωρίς πρόσωπα. Αυτή η ανωνυμία είναι πρόσκληση: εξασφαλίζει ότι ο πρωταγωνιστής «μπορεί να είναι οποιοσδήποτε», επιτρέποντας στον θεατή να μπει στη σκηνή και να ενσωματωθεί στην ιστορία ο ίδιος.

Αυτό το όριο ανάμεσα στο φαινόμενο και το αφανές ορίζει τον καλλιτέχνη as well. Μετρημένος και ενδοσπαστικός, γράφει ιδιωτικά και προτιμά τους καμβάδες του να μιλούν. Διατηρεί μη ψηφιακό αποτύπωμα, αποφεύγει τα κοινωνικά μέσα για να διατηρήσει το ίδιο αίσθημα μυστηρίου που χαρακτηρίζει το έργο του.

Με μια παλέτα διακριτικών, ατμοσφαιρικών τόνων, διακοπτόμενων από αποφασιστικά χρώματα, ο Pippo τελειοποιεί μια γλώσσα κομψής οικονομίας. Οι πίνακές του—γεμάτοι σιωπηλά ζώα, κοφτερές σκιές και ακτινοβολούν φως—δεν είναι απλά εικόνες, αλλά ανοιχτές ιστορίες λαχτάρας και χάρης.