Νυχτερίδα Βάση ταρίχευσης ολόκληρου σώματος - Horseshoe bat - 14 cm - 36 cm - 3.5 cm - 1





110 € | ||
|---|---|---|
100 € | ||
80 € | ||
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 145472 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Το συγκεκριμένο δείγμα νυχτερίδας, με την ονομασία Horseshoe bat, προέρχεται από τη Βόρεια Αμερική και βρίσκεται σε καλή κατάσταση.
Περιγραφή από τον πωλητή
+- 45 ετών
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες (Hoefijzervleermuizen) ανήκουν στην οικογένεια Rhinolophidae. Εκτός από το μόνο ακόμη ζωντανό γένος, Rhinolophus, που αριθμεί περίπου 106 είδη, έχει αναγνωριστεί επίσης το εξαφανισμένο γένος Palaeonycteris. Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες είναι στενά συγγενείς με τις βλεφαροβούβες της Παλαιάς Κοινότητας (οικογένεια Hipposideridae), οι οποίες μερικές φορές θεωρούνται και αυτές ότι ανήκουν στο Rhinolophidae. Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες διαιρούνται σε έξι υπογένη και σε πολλές ομάδες ειδών. Ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος όλων των ροδοκεραδίστικων νυχτερίδων έζησε πριν από 34–40 εκατομμύρια χρόνια, αν και είναι ασαφές πού εντοπίζεται γεωγραφικά η καταγωγή της οικογένειας και οι προσπάθειες του παρελθόντος να προσδιοριστεί η βιογεωγραφία δεν έχουν ακόμα δώσει οριστικό αποτέλεσμα. Η ταξινομία τους είναι πολύπλοκη, δεδομένου ότι τα γενετικά στοιχεία μαρτυρούν τη δυνητική ύπαρξη πολλών κρυφών ειδών, καθώς και ειδών που θεωρούνται χωριστά αλλά παρουσιάζουν μικρή γενετική απόκλιση σε σχέση με τα προηγουμένως αναγνωρισμένα taxa. Συναντώνται στην Παλαιά Κόσμος, κυρίως σε τροπικές ή υποτροπικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Αφρικής, της Ασίας, της Ευρώπης και της Ωκεανίας.
hoefijzerknuppel
Μικρή νυχτερίδα με φύλλωδες ρινικό φύλλο (Rhinolophus hipposideros) με μπλε μεταλλική σήμανση στη αριστερή πτέρυγα
Χημική ταξινόμησηΕπεξεργαστείτε αυτή την ταξινόμηση
Βασίλειο:
Animalia
Φυλή:
Chordata
Τάξη:
Mammalia
Τεταρτη τάξη:
Vleermuizen
Οικογένεια:
Rhinolophidae
Gray, 1825
Υποοικογένεια:
Rhinolophinae
Gray, 1825
Γένος:
Rhinolophus
Lacépède, 1799
Τύπος είδους
Vespertilio ferrum-equinum
Schreber, 1774
Είδος
Λίστα ρωνορινικών
Κατανομή Rhinolophidae
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες θεωρούνται μικρές έως μεσαίες μικρο-νυχτερίδες, με βάρος 4–28 g, μήκος κάτω άκρου 30–75 mm και συνολικό μήκος κεφαλιού-σωμάματος 35–110 mm. το τρίχωμα, που σε πολλές ποικιλίες είναι μακρύ και ομαλό, μπορεί να είναι κόκκινο-καφέ, μαύρο γκρι ή φωτεινά πορτοκαλοκόκκινο. Ονομάζονται έτσι λόγω των μεγάλων ρινικών φύλλων τους, τα οποία έχουν σχήμα ρολού. Τα ρινικά φύλλα βοηθούν στην ηχοεντοπισμό· οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες διαθέτουν ένα εξαιρετικά εξελιγμένο σύστημα ηχοεντοπισμού, χρησιμοποιώντας συνεχείς ήχους συχνότητας και υψηλούς κύκλους προτεραιότητας για την ανίχνευση θηρευτών σε περιοχές με θόρυβο περιβάλλοντος. Κυνηγούν έντομα και αράχνες, είτε από θέση καθιστήρχονται προς το θήραμα είτε βυθίζονται προς αυτό από τη θέση τους. Δεν είναι πολλά γνωστά για τη γονιμοποίηση τους, αλλά τουλάχιστον ένα είδος είναι μογαμικό, ενώ ένα άλλο πολυγαμικό. Οι κύστεις διαρκούν περίπου επτά εβδομάδες και γέννηση γίνεται συνήθως ένα μικρό. Ο μέσος όρος ζωής είναι έξι ή επτά χρόνια, αλλά μία μεγάλη ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα έζησε πάνω από τριάντα χρόνια.
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες είναι σε ορισμένες περιοχές σημαντικές για τον άνθρωπο ως πηγή ασθενειών, ως πηγή τροφής και για την παραδοσιακή ιατρική. Διαφορετικά είδη είναι φυσικοί αποθηκευτικοί χώροι διαφόρων κορονοϊών SARS σχετιζόμενων με ιού, και δεδομένα υποδηλώνουν έντονα ότι είναι ένας αποθηκευτικός χώρος του SARS-CoV, αν και οι άνθρωποι πιθανώς διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο έκθεσης μέσω ενδιάμεσων ξενιστών όπως οι μαύρογατόχοι ιβίσου. [1]
Αναζητάται σε διάφορες περιοχές για τροφή, κυρίως στην Αφρική νότια της Σαχάρας, αλλά και στη Νοτιοανατολική Ασία. Κάποια είδη ή ο κηρός τους χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή ιατρική σε Νεπάλ, Ινδία, Βιετνάμ και Σενεγάλη.
Taxonomie en evolutie
Beschrijving
bewerking
Verschijning
bewerking
Een eenvoudige schets van het gezicht van een hoefijzerneusvleermuis, van voren gezien. In het midden van het gezicht bevindt zich een grote, bladachtige structuur. De puntige uitstulping tussen de ogen wordt aangeduid als het lancet; de U-vormige onderkant van het neusblad wordt aangeduid als het hoefijzer; de knobbel die vanuit het midden van het neusblad naar buiten steekt, is de sella.
Νευ-τυπογραφία νυχτερίδας ροδοκεραδίστικου ρινικού φύλλου
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες θεωρούνται μικρές ή μεσαίες μικρο-νυχτερίδες. [10] Τα άτομα έχουν μήκος κεφαλιού-σώματος 35–110 mm και μήκος κάτω άκρου 30–75 mm. Μία από τις μικρότερες ποικιλίες, η μικρή ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα (R. hipposideros), ζυγίζει 4–10 g, ενώ μια από τις μεγαλύτερες, η μεγάλη ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα (R. ferrumequinum), ζυγίζει 16,5–28 g. Το χρώμα της γούνας ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των ειδών, από μαύρο προς γκρι-καφέ μέχρι φωτεινά πορτοκαλι-κόκινο. [18][14] Το κάτω μέρος είναι ελαφρύτερο από την ράχη. [18] Τα περισσότερα είδη έχουν μακριά, μαλακή γούνα, αλλά οι μαλλιαρές και οι μικρότερες μαλλιαρές ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες (R. luctus και R. beddomei) είναι ασυνήθιστες λόγω της εξαιρετικά μακριάς, μαλλιαρής γούνας. [14]
Όπως οι περισσότερες νυχτερίδες, οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν δύο γαλουχικά μυς στο στήθος. Οι ενήλικες θηλυκές έχουν επιπλέον δύο θηλαία προεξοχές στην κοιλιά τους, που ονομάζονται ντροπή ή ψεύτικες θηλές, που δεν σχετίζονται με μαστικούς αδένες. Μόνο μερικές άλλες οικογένειες νυχτερίδων έχουν ντροπή ή ψεύτικες θηλές, περιλαμβάνοντας Hipposideridae, Craseonycteridae, Megadermatidae και Rhinopomatidae; χρησιμοποιούνται ως σημεία πρόσδεσης για τα απογόνια τους. [19] Σε μερικά είδη των ροδοκεραδίστικων νυχτερίδων οι αρσενικοί έχουν ψεύτικη θηλή σε κάθε μασχάλη. [10]
Κεφάλι και δόντια
bewerking
Μια φωτογραφία κρανίου νυχτερίδας σε λευκό φόντο. Η κάτω σαγόνια λείπει. Οι οδόντες και οι προμολάρια έχουν τριγωνικές κορυφές και τα κυνηγητικά δόντια είναι εμφανή. Ο κρανιοσκελέτης έχει μεγάλη οστική διόγκωση στην μύτη.
Κρανίο της μεγάλης ροδοκεραδίστικης νυχτερίδας, με την αξιοσημείωτη προσβεβλημένη ράβδο στην μύτη.
Όλες οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν μεγάλα, φύλλα-όμορφα εξωστάσεις στη μύτη τους, τα οποία ονομάζονται ρινικά φύλλα. [10] Τα ρινικά φύλλα είναι σημαντικά για τον εντοπισμό του είδους και αποτελούνται από διάφορα μέρη. [20] Το μπροστινό μέρος του ρινικού φύλλου μοιάζει με ρολό και γι"αυτό ονομάζονται γενικά «ροδο-κεφαλές»· το ροφό βρίσκεται πάνω από το άνω χείλος και είναι λεπτό και επίπεδο. Το lancet είναι τριγωνικό, αιχμηρό και σακκώδες, και στρέφεται προς τα πάνω ανάμεσα στα μάτια των νυχτερίδων. [20] Η sella είναι μια επίπεδη, ράχη-μεδού, δομή στο κέντρο του ρινικού φύλλου. Προέρχεται από πίσω από τα ρουθούνια και προβάλλει κάθετα έξω από το κεφάλι. [20] Τα αυτιά τους είναι μεγάλα και φύλλα-μορφικά, σχεδόν εξίσου πλάτος και μήκος, και δεν έχουν tragus. Οι αντί-τράγοι των αυτιών είναι αξιοσημείωτοι. Τα μάτια τους είναι πολύ μικρά. [10] Ο κρανιοσκελετός έχει πάντα μια ραβδωτή προσβολή στην ράχη. Η τυπική τυπολογία δοντιών μιας ροδοκεραδίστικης νυχτερίδας είναι
1.1.2.3
2.1.3.3
Αλλά οι μεσαίοι υπομονόδρομοι συχνά απουσιάζουν, καθώς και οι πρόδρομοι των άνω πρώτων τομών (προμολάρες στην πλευρά του στόματος). [2]: xi. Τα μικρά χάνουν τα μολώδη δόντια τους ενώ βρίσκονται ακόμα στη μήτρα, [18] με τα δόντια να επαναρροφώνται στο σώμα. [21] Γεννιούνται με τα τέσσερα μόνιμα κυνικά που έχουν διαπεράσει, ώστε να μπορούν να ακουμπήσουν τη μητέρα τους. [21] Αυτό είναι αντι-τυπικό ανάμεσα στις οικογένειες νυχτερίδων, καθώς τα περισσότερα νεογέννητα γεννιούνται με τουλάχιστον κάποια μολώδη δόντια, τα οποία αντικαθίστανται γρήγορα από τα μόνιμα δόντια. [22]
Postcrania
bewerking
Διάφορα οστά στο θώρακα έχουν συγκολληθεί – το στέρνο, η πρώτη πλευρά, ένα μέρος της δεύτερης πλευράς, ο έβδομος αυχενικός σπόνδυλος και ο πρώτος θωρακικός σπόνδυλος – και σχηματίζουν έναν στερεό δακτύλιο. [2]: xi. Αυτή η συγκόλληση σχετίζεται με την ικανότητα να ηχοεντοπίζουν ενώ είναι ακίνητες. [23] Εκτός από το πρώτο δάκτυλο του ποδιού, που έχει δύο φαλλάνξ, [18] όλα τα δάχτυλα έχουν τρεις φαλλάνξ. [2]: xi. Αυτό τα διακρίνει από τα hipposideriden, που έχουν δύο φαλλάνξ σε όλα τα δάχτυλα. [10] Ο ουρανός του ουραίου καλύπτεται πλήρως από το uropatagium (μεμβράνη της ουράς), [2]: xi και η πίσω άκρη του uropatagium φέρει καλκάρες (χονδροειδείς απολήξεις από χόνδρο). [10]
Biologie en ecologie
bewerking
Ηχοεντοπισμός και ακοή
bewerking
Μια ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα σε προφίλ, με το αριστερό φτερό πιο κοντά στην κάμερα. Από這ν ο γωνία, το sella είναι εμφανές, που προ protrudes από το κέντρο του ρινικού φύλλου. Η νυχτερίδα έχει γκρι-καφέ τρίχωμα και το δέρμα στην κάτω πλευρά του πήχη είναι ροζ-γκρι.
Το ρινικό φύλλο βοηθά στη συγκέντρωση της ηχοεντοπιστικής δέσμης ήχου· εικονίζεται η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Rüppell (R. fumigatus).
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν πολύ μικρά μάτια και το οπτικό τους πεδίο περιορίζεται από τα μεγάλα ρινικά φύλλα τους· επομένως η όραση πιθανώς δεν αποτελεί πολύ σημαντικό αίσθημα. Αντ’ αυτού χρησιμοποιούν ηχοεντοπισμό για να πλοηγούνται, [14] εφαρμόζοντας ένα από τα πιο εξελιγμένα συστήματα ηχοεντοπισμού σε όλες τις ομάδες νυχτερίδων. [24] Για την ηχοεντόπιση, παράγουν ήχο μέσω των ρινικών κοιλμάτων. Ενώ ορισμένες νυχτερίδες χρησιμοποιούν συχνότητα-διαμορφούμενο ηχοεντοπισμό, οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες χρησιμοποιούν ηχοεντοπισμό με σταθερή συχνότητα (γνωστό και ως ηχοεντοπισμός με μια συχνότητα). [25] Διαθέτουν υψηλό κύκλο υπηρεσίας, που σημαίνει ότι όταν καλούν, παράγουν ήχο περισσότερο από το 30% του χρόνου. Η χρήση ηχοεντοπισμού με υψηλό κύκλο υπηρεσίας και σταθερή συχνότητα βοηθά στη διάκριση των θηρευτών με βάση το μέγεθος. Αυτά τα χαρακτηριστικά ηχοεντοπισμού είναι τυπικά για τις νυχτερίδες που αναζητούν κινούμενα θηράματα σε πυκνά περιβάλλοντα. [24] Η ηχοεντοπισμός γίνεται σε ιδιαίτερα υψηλές συχνότητες για νυχτερίδες, αν και όχι τόσο υψηλές όσο για τα hipposideriden σε σχέση με το μέγεθος του σώματος, και οι περισσότερες εστιάζουν τη μεγαλύτερη μερίδα ενέργειας της ηχοεντοπιστικής ενέργειας στο δεύτερο αρμονικό. Η ροδοκεραδίστικη βασιλική νυχτερίδα (R. rex) και η μεγάλη νυχτερίδα με μεγάλα αυτάκια (R. philippensis) είναι παραδείγματα εξαιρετικών ειδών που εστιάζουν την ενέργεια στο πρώτο αρμονικό αντί για το δεύτερο. [26] Τα ιδιαίτερα διακλαδισμένα ρινικά φύλλα πιθανώς βοηθούν στη σύγκλιση της εκπομπής ήχου, μειώνοντας την επίδραση του θορύβου του περιβάλλοντος. [25] Το ρινικό φύλλο λειτουργεί γενικώς ως παρόβολος-ανακλαστήρας, κατευθύνοντας τον παραγόμενο ήχο και ταυτόχρονα προστατεύοντας το αυτί από ένα μέρος αυτού. [10]
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν εξελιγμένη ακοή χάρη στην καλά ανεπτυγμένη κοχλιά τους [10] και μπορούν να ανιχνεύουν ηχοεντοπιστικούς εφέ Doppler-shifted. Ως εκ τούτου μπορούν να παράγουν και να λαμβάνουν ταυτόχρονα ήχους [2] . xi within ροδοκεραδίστικων νυχτερίδων υπάρχει αρνητική σχέση μεταξύ μήκους αυτιών και συχνότητας ηχοεντοπισμού: είδη με υψηλότερες συχνότητες ηχοεντοπισμού συνήθως έχουν μικρότερα αυτιά [26]. Κατά τη διάρκεια ηχοεντοπισμού τα αυτιά μπορούν να κινηθούν αυτόνομα σε μια «τρεμοπαίζουσα» κίνηση που χαρακτηρίζει την οικογένεια, ενώ το κεφάλι κινείται επάνω-κάτω ή από αριστερά προς τα δεξιά [10].
Δίαιτα και συγκομιδή
bewerking
Δύο σ silhouette νυχτερίδων. Πάνω, μια ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα, έχει κοντύτερα, ευρεία φτερά. Κάτω, μια ελεύθερη ουράς νυχτερίδα, με πολύ μακριά και στενά φτερά.
Σχηματική απεικόνιση της Pearsons ροδοκεραδίστικης νυχτερίδας (R. pearsonii) (πάνω) σε σύγκριση με την Ευρωπαϊκή νυχτερίδα-ελεύθερη ουρά (Tadarida teniotis), η οποία είναι molossid. Συγκρίνοντας τις δύο οικογένειες, οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν χαμηλότερη αναλογία πλάτους, χαμηλότερη φόρτωση φτερού, μεγαλύτερες επιφάνειες φτερού και στρογγυλότερες ακροβύσες. Οι molossids έχουν προσαρμοστεί σε γρήγορη, λιγότερο ευέλικτη πτήση. [27]: 387, 398–399
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες είναι ακροφάγες, αν και τρέφονται και με άλλα ακροβέρια όπως αράχνες [18], και χρησιμοποιούν δύο κύριες στρατηγικές περιφόρασης. Η πρώτη στρατηγική είναι αργή πτήση χαμηλά πάνω από το έδαφος, κυνηγώντας ανάμεσα σε δέντρα και θάμνους. Κάποια είδη που χρησιμοποιούν αυτή τη στρατηγική μπορούν να αιωρούνται πάνω από τις λεία τους και να τη μαζεύουν από το έδαφος. Η άλλη στρατηγική είναι το «περισυλλογή από θέση καθίσματος»: τα άτομα ξεκουράζονται σε σημεία θήρας και περιμένουν να πετάξει θήραμα από πέρα, οπότε πετά από έξω για να το πιάσουν. [2]: xi Το θήραμα συνήθως πραγματοποιείται σε ύψος 5,0–5,9 m (16,5–19,5 ft) πάνω από το έδαφος. [14] Ενώ οι βέρμπλαντες νυχτερίδες μπορούν να πιάσουν θηράματα εντός των uropatagia τους και να τα φέρουν στο στόμα τους, οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες δεν χρησιμοποιούν τα uropatagia τους για τη σύλληψη θηραμάτων. Για τουλάχιστον ένα είδος, τη μεγάλη ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα, έχει τεκμηριωθεί ότι λαμβάνει θήραμα στην άκρη των φτερών του, παίρνοντας τους από τα ακροδάχτυλα γύρω και φέρνοντας τα προς το στόμα του. [10][28] Αν και οι περισσότερες ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες είναι νυχτερινές και κυνηγούν τη νύχτα, έχει καταγραφεί ότι η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Blyth (R. lepidus) θηρεύει κατά τη διάρκεια της ημέρας στο νησί Tioman. Υποτίθεται ότι αυτό είναι αντίδραση στην απουσία ημερήσιων αρπακτικών πτηνών στο νησί. [29]
Έχουν ιδιαίτερα μικρές και στρογγυλεμένες άκρες φτερού, χαμηλό φορτίο φτερού (που σημαίνει ότι έχουν μεγάλα φτερά σε σχέση με τη σωματική μάζα τους) και υψηλό κυρτωματο. Αυτοί οι παράγοντες τους δίνουν αυξημένη ελιτικότητα, επιτρέποντάς τους να κάνουν γρήγορες και στενές στροφές σε χαμηλές ταχύτητες. [27]: 361. Σε σύγκριση με όλες τις νυχτερίδες, το άνοιγμα των φτερών των ροδοκεραδίστικων νυχτερίδων είναι τυπικό για το μέγεθος του σώματός τους, και ο λόγος διαστάσεων του φτερού, που συνδέει το άνοιγμα φτερού με την επιφάνειά του, είναι μέτριος ή κάτω από το μέσο όρο. Κάποια είδη, όπως η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Ρüppell (R. fumigatus), η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Hildebrandt, η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Landers (R. landeri) και η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα Swinnys (R. swinnyi), έχουν ιδιαίτερα μεγάλη συνολική επιφάνεια φτερού, παρόλα αυτά ο περισσότερος αριθμός ειδών έχει μέση επιφάνεια φτερού. [27]: 387
Αναπαραγωγή και κύκλος ζωής
bewerking
Τα συστήματα αναπαραγωγής των ροδοκεραδίστικων νυχτερίδων είναι κακώς κατανοητά. Μια επισκόπηση του 2000 έδειξε ότι μόνο περίπου το 4% των ειδών είχε δημοσιευμένες πληροφορίες για τα συστήματα αναπαραγωγής τους· μαζί με τις ελεύθερες ουρές (Molossidae) είχαν, σε σχέση με την ποικιλία ειδών, τη λιγότερη προσοχή από όλες τις οικογένειες νυχτερίδων. Τουλάχιστον ένα είδος, η μεγάλη ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα, φαίνεται να έχει πολυγαμικό σύστημα αναπαραγωγής όπου οι αρσενικοί επιδιώκουν την ίδρυση και άμυνα περιοχών για να προσελκύσουν πολλές θηλυκές. Ωστόσο, το Rhinolophus sedulus ανήκει στις ελάχιστες ειδικές νυχτερίδες που θεωρούνται ότι είναι μογαμικές (μόνο 17 είδη νυχτερίδων αναγνωρίζονται ως τέτοια το 2000). [30] Κάποια είδη, κυρίως εκείνα σε εύκρατες ζώνες, έχουν ετήσιο ζευγάρωμα το φθινόπωρο, ενώ άλλα ζευγαρώνουν την άνοιξη. [18] Πολλές ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν προσαρμογή της καθυστέρησης γονιμοποίησης μέσω αποθήκευσης σπέρματος στις θηλυκές. Αυτό είναι ιδιαίτερα κοινό σε είδη από εύκρατες περιοχές. Σε είδη που χειμώνουν, ο χρονισμός της αποθήκευσης σπέρματος ευθυγράμμιζεται με την χειμερινή αδρανοποίηση. [2]: xi. Άλλα είδη, όπως η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Landers, διαθέτουν διαπαυτική εμβρυϊκή διεργασία, που σημαίνει ότι ενώ η γονιμοποίηση λαμβάνει χώρα αμέσως μετά τη συνουσία, ο ζυγωτός δεν εμφυτεύεται στο τοιχώρειο της μήτρας για μεγάλο χρονικό διάστημα. [10] Η μεγάλη ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα διαθέτει την προσαρμογή της καθυστερημένης εμβρυϊκής ανάπτυξης, πράγμα που σημαίνει ότι η ανάπτυξη του εμβρύου καθυστερεί αναλόγως όταν η θηλυκιά μπαίνει σε υπνόρηση. Έτσι, το χρονικό διάστημα από τη γονιμοποίηση μέχρι τη γέννηση κυμαίνεται από δύο έως τρεις μήνες. [31] Η διάρκεια της κύησης είναι περίπου επτά εβδομάδες μέχρι να γεννηθεί ένα απόγονος, ένα λεγόμενο μικρό. Τα άτομα φτάνουν την αναπαραγωγική ηλικία σε ηλικία δύο ετών. Αν και ο μέσος όρος ζωής συνήθως δεν υπερβαίνει τα έξι ή επτά χρόνια, ορισμένα άτομα μπορούν να ζήσουν εξαιρετικά μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ένα αντίτυπο της μεγάλης ροδοκεραδίστικης νυχτερίδας υπήρξε κάποτε σφραγισμένο και τριάντα χρόνια αργότερα επανευρέθη. [18]
Συμπεριφορά και κοινωνικά συστήματα
bewerking
Διάφορα επίπεδα κοινωνικότητας παρατηρούνται στις ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες. Κάποια είδη είναι μοναχικά, με άτομα να roosting μόνα τους, ενώ άλλα είναι ισχυρά αποικιακά, σχηματίζοντας συστοιχίες χιλιάδων ατόμων.[2]: xi] Το μεγαλύτερο ποσοστό ειδών είναι μεσαία κοινωνικά. Σε ορισμένα είδη, τα δύο φύλα διακριτοποιούνται ετησίως όταν οι θηλυκές σχηματίζουν αποικίες μητρότητας, αν και τα δύο φύλα παραμένουν μαζί όλο το χρόνο σε άλλα. Τα άτομα κυνηγούν απομονωμένα.[18] Επειδή τα πίσω άκρα τους είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένα, δεν μπορούν να κινούνται σε οριζόντιες επιφάνειες ούτε να αναρριχούνται επιδέξια όπως άλλες νυχτερίδες.[14][10]
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες µπαίνουν σε νάρκωση (torpor) για να εξοικονομήσουν ενέργεια. Κατά τη νάρκωση, η θερμοκρασία του σώματός τους μειώνεται μέχρι 16 °C (61 °F) και το μεταβολικό τους ρυθμό επιβραδύνεται.[32] Η νάρκωση χρησιμοποιείται από τις ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες σε εύκρατες, υποτροπικές και τροπικές περιοχές.[33] Η νάρκωση έχει μικρή διάρκεια· όταν χρησιμοποιείται σταθερά για μέρες, εβδομάδες ή μήνες, είναι γνωστή ως χειμερία νάρκωση. [34] Η χειμερία νάρκωση χρησιμοποιείται από τις ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες σε εύκρατες περιοχές κατά τους χειμερινούς μήνες. [33]
Θήρα και παράσιτα
edit
Γενικά, οι νυχτερίδες έχουν λίγους φυσικούς θηρευτές.[35] Οι θηρευτές των ροδοκεραδιστικών νυχτερίδων περιλαμβάνουν πουλιά της τάξης Accipitriformes (νήπια, γεράκια και χαρταετοί), καθώς και γεράκια και κουκουβάγιες.[36][37] Τα φίδια μπορεί επίσης να αποτελέσουν θηρευτές ορισμένων ειδών όταν αυτές roost σε σπήλαια,[38] και οι οικόσιτες γάτες μπορεί επίσης να τα θηρεύουν.[39] Μια μελέτη του 2019 κοντά σε αποικία νυχτερίδων στην κεντρική Ιταλία έδειξε ότι το 30% των αναλύσεων κοπράνων γατών περιείχαν τα υπολείμματα μεγαλύτερης ροδοκεραδίστικης νυχτερίδας.
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες φέρουν ποικιλία εσωτερικών και εξωτερικών παρασίτων. Εξωτερικοί παράσιτοι (εξωπαράσιτα) περιλαμβάνουν ακάρεα από το γένος Eyndhovenia, “νυχτερίδιο-μύγες” από τις οικογένειες Streblidae και Nycteribiidae, [41] ψείρες από το γένος Ixodes, [42] και ψύλλους από το γένος Rhinolophopsylla. [43] Επιπλέον, προσβάλλονται από ποικιλία ενδοπαρασίτων (endoparasites), συμπεριλαμβανομένων Trematoda από τα γένη Lecithodendrium, Plagiorchis, Prosthodendrium, [44] και ελμίνθια από το γένος Potorolepsis. [45]
Εύριος και βιότοπος
Relatie tot mensen
Behoud
Referenties
Τελευταία ενημέρωση πριν 1 μήνα από PresN
Wikipedia
Wikimedia Foundation
Powered by MediaWiki
Η σελίδα εμφανίζεται με Parsoid.
Το περιεχόμενο είναι διαθέσιμο υπό την άδεια CC BY-SA 4.0, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά.
Πολιτική απορρήτου Επικοινωνήστε με την Wikipedia Σύνδεσμοι για νομικά ζητήματα και ασφάλεια Κώδικας συμπεριφοράς Προγραμματιστές Στοιχεία Cookies Όροι χρήσης Προβολή για Επιφάνεια εργασίας
+- 45 ετών
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες (Hoefijzervleermuizen) ανήκουν στην οικογένεια Rhinolophidae. Εκτός από το μόνο ακόμη ζωντανό γένος, Rhinolophus, που αριθμεί περίπου 106 είδη, έχει αναγνωριστεί επίσης το εξαφανισμένο γένος Palaeonycteris. Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες είναι στενά συγγενείς με τις βλεφαροβούβες της Παλαιάς Κοινότητας (οικογένεια Hipposideridae), οι οποίες μερικές φορές θεωρούνται και αυτές ότι ανήκουν στο Rhinolophidae. Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες διαιρούνται σε έξι υπογένη και σε πολλές ομάδες ειδών. Ο πιο πρόσφατος κοινός πρόγονος όλων των ροδοκεραδίστικων νυχτερίδων έζησε πριν από 34–40 εκατομμύρια χρόνια, αν και είναι ασαφές πού εντοπίζεται γεωγραφικά η καταγωγή της οικογένειας και οι προσπάθειες του παρελθόντος να προσδιοριστεί η βιογεωγραφία δεν έχουν ακόμα δώσει οριστικό αποτέλεσμα. Η ταξινομία τους είναι πολύπλοκη, δεδομένου ότι τα γενετικά στοιχεία μαρτυρούν τη δυνητική ύπαρξη πολλών κρυφών ειδών, καθώς και ειδών που θεωρούνται χωριστά αλλά παρουσιάζουν μικρή γενετική απόκλιση σε σχέση με τα προηγουμένως αναγνωρισμένα taxa. Συναντώνται στην Παλαιά Κόσμος, κυρίως σε τροπικές ή υποτροπικές περιοχές, συμπεριλαμβανομένης της Αφρικής, της Ασίας, της Ευρώπης και της Ωκεανίας.
hoefijzerknuppel
Μικρή νυχτερίδα με φύλλωδες ρινικό φύλλο (Rhinolophus hipposideros) με μπλε μεταλλική σήμανση στη αριστερή πτέρυγα
Χημική ταξινόμησηΕπεξεργαστείτε αυτή την ταξινόμηση
Βασίλειο:
Animalia
Φυλή:
Chordata
Τάξη:
Mammalia
Τεταρτη τάξη:
Vleermuizen
Οικογένεια:
Rhinolophidae
Gray, 1825
Υποοικογένεια:
Rhinolophinae
Gray, 1825
Γένος:
Rhinolophus
Lacépède, 1799
Τύπος είδους
Vespertilio ferrum-equinum
Schreber, 1774
Είδος
Λίστα ρωνορινικών
Κατανομή Rhinolophidae
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες θεωρούνται μικρές έως μεσαίες μικρο-νυχτερίδες, με βάρος 4–28 g, μήκος κάτω άκρου 30–75 mm και συνολικό μήκος κεφαλιού-σωμάματος 35–110 mm. το τρίχωμα, που σε πολλές ποικιλίες είναι μακρύ και ομαλό, μπορεί να είναι κόκκινο-καφέ, μαύρο γκρι ή φωτεινά πορτοκαλοκόκκινο. Ονομάζονται έτσι λόγω των μεγάλων ρινικών φύλλων τους, τα οποία έχουν σχήμα ρολού. Τα ρινικά φύλλα βοηθούν στην ηχοεντοπισμό· οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες διαθέτουν ένα εξαιρετικά εξελιγμένο σύστημα ηχοεντοπισμού, χρησιμοποιώντας συνεχείς ήχους συχνότητας και υψηλούς κύκλους προτεραιότητας για την ανίχνευση θηρευτών σε περιοχές με θόρυβο περιβάλλοντος. Κυνηγούν έντομα και αράχνες, είτε από θέση καθιστήρχονται προς το θήραμα είτε βυθίζονται προς αυτό από τη θέση τους. Δεν είναι πολλά γνωστά για τη γονιμοποίηση τους, αλλά τουλάχιστον ένα είδος είναι μογαμικό, ενώ ένα άλλο πολυγαμικό. Οι κύστεις διαρκούν περίπου επτά εβδομάδες και γέννηση γίνεται συνήθως ένα μικρό. Ο μέσος όρος ζωής είναι έξι ή επτά χρόνια, αλλά μία μεγάλη ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα έζησε πάνω από τριάντα χρόνια.
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες είναι σε ορισμένες περιοχές σημαντικές για τον άνθρωπο ως πηγή ασθενειών, ως πηγή τροφής και για την παραδοσιακή ιατρική. Διαφορετικά είδη είναι φυσικοί αποθηκευτικοί χώροι διαφόρων κορονοϊών SARS σχετιζόμενων με ιού, και δεδομένα υποδηλώνουν έντονα ότι είναι ένας αποθηκευτικός χώρος του SARS-CoV, αν και οι άνθρωποι πιθανώς διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο έκθεσης μέσω ενδιάμεσων ξενιστών όπως οι μαύρογατόχοι ιβίσου. [1]
Αναζητάται σε διάφορες περιοχές για τροφή, κυρίως στην Αφρική νότια της Σαχάρας, αλλά και στη Νοτιοανατολική Ασία. Κάποια είδη ή ο κηρός τους χρησιμοποιείται στην παραδοσιακή ιατρική σε Νεπάλ, Ινδία, Βιετνάμ και Σενεγάλη.
Taxonomie en evolutie
Beschrijving
bewerking
Verschijning
bewerking
Een eenvoudige schets van het gezicht van een hoefijzerneusvleermuis, van voren gezien. In het midden van het gezicht bevindt zich een grote, bladachtige structuur. De puntige uitstulping tussen de ogen wordt aangeduid als het lancet; de U-vormige onderkant van het neusblad wordt aangeduid als het hoefijzer; de knobbel die vanuit het midden van het neusblad naar buiten steekt, is de sella.
Νευ-τυπογραφία νυχτερίδας ροδοκεραδίστικου ρινικού φύλλου
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες θεωρούνται μικρές ή μεσαίες μικρο-νυχτερίδες. [10] Τα άτομα έχουν μήκος κεφαλιού-σώματος 35–110 mm και μήκος κάτω άκρου 30–75 mm. Μία από τις μικρότερες ποικιλίες, η μικρή ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα (R. hipposideros), ζυγίζει 4–10 g, ενώ μια από τις μεγαλύτερες, η μεγάλη ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα (R. ferrumequinum), ζυγίζει 16,5–28 g. Το χρώμα της γούνας ποικίλλει σημαντικά μεταξύ των ειδών, από μαύρο προς γκρι-καφέ μέχρι φωτεινά πορτοκαλι-κόκινο. [18][14] Το κάτω μέρος είναι ελαφρύτερο από την ράχη. [18] Τα περισσότερα είδη έχουν μακριά, μαλακή γούνα, αλλά οι μαλλιαρές και οι μικρότερες μαλλιαρές ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες (R. luctus και R. beddomei) είναι ασυνήθιστες λόγω της εξαιρετικά μακριάς, μαλλιαρής γούνας. [14]
Όπως οι περισσότερες νυχτερίδες, οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν δύο γαλουχικά μυς στο στήθος. Οι ενήλικες θηλυκές έχουν επιπλέον δύο θηλαία προεξοχές στην κοιλιά τους, που ονομάζονται ντροπή ή ψεύτικες θηλές, που δεν σχετίζονται με μαστικούς αδένες. Μόνο μερικές άλλες οικογένειες νυχτερίδων έχουν ντροπή ή ψεύτικες θηλές, περιλαμβάνοντας Hipposideridae, Craseonycteridae, Megadermatidae και Rhinopomatidae; χρησιμοποιούνται ως σημεία πρόσδεσης για τα απογόνια τους. [19] Σε μερικά είδη των ροδοκεραδίστικων νυχτερίδων οι αρσενικοί έχουν ψεύτικη θηλή σε κάθε μασχάλη. [10]
Κεφάλι και δόντια
bewerking
Μια φωτογραφία κρανίου νυχτερίδας σε λευκό φόντο. Η κάτω σαγόνια λείπει. Οι οδόντες και οι προμολάρια έχουν τριγωνικές κορυφές και τα κυνηγητικά δόντια είναι εμφανή. Ο κρανιοσκελέτης έχει μεγάλη οστική διόγκωση στην μύτη.
Κρανίο της μεγάλης ροδοκεραδίστικης νυχτερίδας, με την αξιοσημείωτη προσβεβλημένη ράβδο στην μύτη.
Όλες οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν μεγάλα, φύλλα-όμορφα εξωστάσεις στη μύτη τους, τα οποία ονομάζονται ρινικά φύλλα. [10] Τα ρινικά φύλλα είναι σημαντικά για τον εντοπισμό του είδους και αποτελούνται από διάφορα μέρη. [20] Το μπροστινό μέρος του ρινικού φύλλου μοιάζει με ρολό και γι"αυτό ονομάζονται γενικά «ροδο-κεφαλές»· το ροφό βρίσκεται πάνω από το άνω χείλος και είναι λεπτό και επίπεδο. Το lancet είναι τριγωνικό, αιχμηρό και σακκώδες, και στρέφεται προς τα πάνω ανάμεσα στα μάτια των νυχτερίδων. [20] Η sella είναι μια επίπεδη, ράχη-μεδού, δομή στο κέντρο του ρινικού φύλλου. Προέρχεται από πίσω από τα ρουθούνια και προβάλλει κάθετα έξω από το κεφάλι. [20] Τα αυτιά τους είναι μεγάλα και φύλλα-μορφικά, σχεδόν εξίσου πλάτος και μήκος, και δεν έχουν tragus. Οι αντί-τράγοι των αυτιών είναι αξιοσημείωτοι. Τα μάτια τους είναι πολύ μικρά. [10] Ο κρανιοσκελετός έχει πάντα μια ραβδωτή προσβολή στην ράχη. Η τυπική τυπολογία δοντιών μιας ροδοκεραδίστικης νυχτερίδας είναι
1.1.2.3
2.1.3.3
Αλλά οι μεσαίοι υπομονόδρομοι συχνά απουσιάζουν, καθώς και οι πρόδρομοι των άνω πρώτων τομών (προμολάρες στην πλευρά του στόματος). [2]: xi. Τα μικρά χάνουν τα μολώδη δόντια τους ενώ βρίσκονται ακόμα στη μήτρα, [18] με τα δόντια να επαναρροφώνται στο σώμα. [21] Γεννιούνται με τα τέσσερα μόνιμα κυνικά που έχουν διαπεράσει, ώστε να μπορούν να ακουμπήσουν τη μητέρα τους. [21] Αυτό είναι αντι-τυπικό ανάμεσα στις οικογένειες νυχτερίδων, καθώς τα περισσότερα νεογέννητα γεννιούνται με τουλάχιστον κάποια μολώδη δόντια, τα οποία αντικαθίστανται γρήγορα από τα μόνιμα δόντια. [22]
Postcrania
bewerking
Διάφορα οστά στο θώρακα έχουν συγκολληθεί – το στέρνο, η πρώτη πλευρά, ένα μέρος της δεύτερης πλευράς, ο έβδομος αυχενικός σπόνδυλος και ο πρώτος θωρακικός σπόνδυλος – και σχηματίζουν έναν στερεό δακτύλιο. [2]: xi. Αυτή η συγκόλληση σχετίζεται με την ικανότητα να ηχοεντοπίζουν ενώ είναι ακίνητες. [23] Εκτός από το πρώτο δάκτυλο του ποδιού, που έχει δύο φαλλάνξ, [18] όλα τα δάχτυλα έχουν τρεις φαλλάνξ. [2]: xi. Αυτό τα διακρίνει από τα hipposideriden, που έχουν δύο φαλλάνξ σε όλα τα δάχτυλα. [10] Ο ουρανός του ουραίου καλύπτεται πλήρως από το uropatagium (μεμβράνη της ουράς), [2]: xi και η πίσω άκρη του uropatagium φέρει καλκάρες (χονδροειδείς απολήξεις από χόνδρο). [10]
Biologie en ecologie
bewerking
Ηχοεντοπισμός και ακοή
bewerking
Μια ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα σε προφίλ, με το αριστερό φτερό πιο κοντά στην κάμερα. Από這ν ο γωνία, το sella είναι εμφανές, που προ protrudes από το κέντρο του ρινικού φύλλου. Η νυχτερίδα έχει γκρι-καφέ τρίχωμα και το δέρμα στην κάτω πλευρά του πήχη είναι ροζ-γκρι.
Το ρινικό φύλλο βοηθά στη συγκέντρωση της ηχοεντοπιστικής δέσμης ήχου· εικονίζεται η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Rüppell (R. fumigatus).
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν πολύ μικρά μάτια και το οπτικό τους πεδίο περιορίζεται από τα μεγάλα ρινικά φύλλα τους· επομένως η όραση πιθανώς δεν αποτελεί πολύ σημαντικό αίσθημα. Αντ’ αυτού χρησιμοποιούν ηχοεντοπισμό για να πλοηγούνται, [14] εφαρμόζοντας ένα από τα πιο εξελιγμένα συστήματα ηχοεντοπισμού σε όλες τις ομάδες νυχτερίδων. [24] Για την ηχοεντόπιση, παράγουν ήχο μέσω των ρινικών κοιλμάτων. Ενώ ορισμένες νυχτερίδες χρησιμοποιούν συχνότητα-διαμορφούμενο ηχοεντοπισμό, οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες χρησιμοποιούν ηχοεντοπισμό με σταθερή συχνότητα (γνωστό και ως ηχοεντοπισμός με μια συχνότητα). [25] Διαθέτουν υψηλό κύκλο υπηρεσίας, που σημαίνει ότι όταν καλούν, παράγουν ήχο περισσότερο από το 30% του χρόνου. Η χρήση ηχοεντοπισμού με υψηλό κύκλο υπηρεσίας και σταθερή συχνότητα βοηθά στη διάκριση των θηρευτών με βάση το μέγεθος. Αυτά τα χαρακτηριστικά ηχοεντοπισμού είναι τυπικά για τις νυχτερίδες που αναζητούν κινούμενα θηράματα σε πυκνά περιβάλλοντα. [24] Η ηχοεντοπισμός γίνεται σε ιδιαίτερα υψηλές συχνότητες για νυχτερίδες, αν και όχι τόσο υψηλές όσο για τα hipposideriden σε σχέση με το μέγεθος του σώματος, και οι περισσότερες εστιάζουν τη μεγαλύτερη μερίδα ενέργειας της ηχοεντοπιστικής ενέργειας στο δεύτερο αρμονικό. Η ροδοκεραδίστικη βασιλική νυχτερίδα (R. rex) και η μεγάλη νυχτερίδα με μεγάλα αυτάκια (R. philippensis) είναι παραδείγματα εξαιρετικών ειδών που εστιάζουν την ενέργεια στο πρώτο αρμονικό αντί για το δεύτερο. [26] Τα ιδιαίτερα διακλαδισμένα ρινικά φύλλα πιθανώς βοηθούν στη σύγκλιση της εκπομπής ήχου, μειώνοντας την επίδραση του θορύβου του περιβάλλοντος. [25] Το ρινικό φύλλο λειτουργεί γενικώς ως παρόβολος-ανακλαστήρας, κατευθύνοντας τον παραγόμενο ήχο και ταυτόχρονα προστατεύοντας το αυτί από ένα μέρος αυτού. [10]
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν εξελιγμένη ακοή χάρη στην καλά ανεπτυγμένη κοχλιά τους [10] και μπορούν να ανιχνεύουν ηχοεντοπιστικούς εφέ Doppler-shifted. Ως εκ τούτου μπορούν να παράγουν και να λαμβάνουν ταυτόχρονα ήχους [2] . xi within ροδοκεραδίστικων νυχτερίδων υπάρχει αρνητική σχέση μεταξύ μήκους αυτιών και συχνότητας ηχοεντοπισμού: είδη με υψηλότερες συχνότητες ηχοεντοπισμού συνήθως έχουν μικρότερα αυτιά [26]. Κατά τη διάρκεια ηχοεντοπισμού τα αυτιά μπορούν να κινηθούν αυτόνομα σε μια «τρεμοπαίζουσα» κίνηση που χαρακτηρίζει την οικογένεια, ενώ το κεφάλι κινείται επάνω-κάτω ή από αριστερά προς τα δεξιά [10].
Δίαιτα και συγκομιδή
bewerking
Δύο σ silhouette νυχτερίδων. Πάνω, μια ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα, έχει κοντύτερα, ευρεία φτερά. Κάτω, μια ελεύθερη ουράς νυχτερίδα, με πολύ μακριά και στενά φτερά.
Σχηματική απεικόνιση της Pearsons ροδοκεραδίστικης νυχτερίδας (R. pearsonii) (πάνω) σε σύγκριση με την Ευρωπαϊκή νυχτερίδα-ελεύθερη ουρά (Tadarida teniotis), η οποία είναι molossid. Συγκρίνοντας τις δύο οικογένειες, οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν χαμηλότερη αναλογία πλάτους, χαμηλότερη φόρτωση φτερού, μεγαλύτερες επιφάνειες φτερού και στρογγυλότερες ακροβύσες. Οι molossids έχουν προσαρμοστεί σε γρήγορη, λιγότερο ευέλικτη πτήση. [27]: 387, 398–399
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες είναι ακροφάγες, αν και τρέφονται και με άλλα ακροβέρια όπως αράχνες [18], και χρησιμοποιούν δύο κύριες στρατηγικές περιφόρασης. Η πρώτη στρατηγική είναι αργή πτήση χαμηλά πάνω από το έδαφος, κυνηγώντας ανάμεσα σε δέντρα και θάμνους. Κάποια είδη που χρησιμοποιούν αυτή τη στρατηγική μπορούν να αιωρούνται πάνω από τις λεία τους και να τη μαζεύουν από το έδαφος. Η άλλη στρατηγική είναι το «περισυλλογή από θέση καθίσματος»: τα άτομα ξεκουράζονται σε σημεία θήρας και περιμένουν να πετάξει θήραμα από πέρα, οπότε πετά από έξω για να το πιάσουν. [2]: xi Το θήραμα συνήθως πραγματοποιείται σε ύψος 5,0–5,9 m (16,5–19,5 ft) πάνω από το έδαφος. [14] Ενώ οι βέρμπλαντες νυχτερίδες μπορούν να πιάσουν θηράματα εντός των uropatagia τους και να τα φέρουν στο στόμα τους, οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες δεν χρησιμοποιούν τα uropatagia τους για τη σύλληψη θηραμάτων. Για τουλάχιστον ένα είδος, τη μεγάλη ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα, έχει τεκμηριωθεί ότι λαμβάνει θήραμα στην άκρη των φτερών του, παίρνοντας τους από τα ακροδάχτυλα γύρω και φέρνοντας τα προς το στόμα του. [10][28] Αν και οι περισσότερες ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες είναι νυχτερινές και κυνηγούν τη νύχτα, έχει καταγραφεί ότι η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Blyth (R. lepidus) θηρεύει κατά τη διάρκεια της ημέρας στο νησί Tioman. Υποτίθεται ότι αυτό είναι αντίδραση στην απουσία ημερήσιων αρπακτικών πτηνών στο νησί. [29]
Έχουν ιδιαίτερα μικρές και στρογγυλεμένες άκρες φτερού, χαμηλό φορτίο φτερού (που σημαίνει ότι έχουν μεγάλα φτερά σε σχέση με τη σωματική μάζα τους) και υψηλό κυρτωματο. Αυτοί οι παράγοντες τους δίνουν αυξημένη ελιτικότητα, επιτρέποντάς τους να κάνουν γρήγορες και στενές στροφές σε χαμηλές ταχύτητες. [27]: 361. Σε σύγκριση με όλες τις νυχτερίδες, το άνοιγμα των φτερών των ροδοκεραδίστικων νυχτερίδων είναι τυπικό για το μέγεθος του σώματός τους, και ο λόγος διαστάσεων του φτερού, που συνδέει το άνοιγμα φτερού με την επιφάνειά του, είναι μέτριος ή κάτω από το μέσο όρο. Κάποια είδη, όπως η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Ρüppell (R. fumigatus), η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Hildebrandt, η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Landers (R. landeri) και η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα Swinnys (R. swinnyi), έχουν ιδιαίτερα μεγάλη συνολική επιφάνεια φτερού, παρόλα αυτά ο περισσότερος αριθμός ειδών έχει μέση επιφάνεια φτερού. [27]: 387
Αναπαραγωγή και κύκλος ζωής
bewerking
Τα συστήματα αναπαραγωγής των ροδοκεραδίστικων νυχτερίδων είναι κακώς κατανοητά. Μια επισκόπηση του 2000 έδειξε ότι μόνο περίπου το 4% των ειδών είχε δημοσιευμένες πληροφορίες για τα συστήματα αναπαραγωγής τους· μαζί με τις ελεύθερες ουρές (Molossidae) είχαν, σε σχέση με την ποικιλία ειδών, τη λιγότερη προσοχή από όλες τις οικογένειες νυχτερίδων. Τουλάχιστον ένα είδος, η μεγάλη ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα, φαίνεται να έχει πολυγαμικό σύστημα αναπαραγωγής όπου οι αρσενικοί επιδιώκουν την ίδρυση και άμυνα περιοχών για να προσελκύσουν πολλές θηλυκές. Ωστόσο, το Rhinolophus sedulus ανήκει στις ελάχιστες ειδικές νυχτερίδες που θεωρούνται ότι είναι μογαμικές (μόνο 17 είδη νυχτερίδων αναγνωρίζονται ως τέτοια το 2000). [30] Κάποια είδη, κυρίως εκείνα σε εύκρατες ζώνες, έχουν ετήσιο ζευγάρωμα το φθινόπωρο, ενώ άλλα ζευγαρώνουν την άνοιξη. [18] Πολλές ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες έχουν προσαρμογή της καθυστέρησης γονιμοποίησης μέσω αποθήκευσης σπέρματος στις θηλυκές. Αυτό είναι ιδιαίτερα κοινό σε είδη από εύκρατες περιοχές. Σε είδη που χειμώνουν, ο χρονισμός της αποθήκευσης σπέρματος ευθυγράμμιζεται με την χειμερινή αδρανοποίηση. [2]: xi. Άλλα είδη, όπως η ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα του Landers, διαθέτουν διαπαυτική εμβρυϊκή διεργασία, που σημαίνει ότι ενώ η γονιμοποίηση λαμβάνει χώρα αμέσως μετά τη συνουσία, ο ζυγωτός δεν εμφυτεύεται στο τοιχώρειο της μήτρας για μεγάλο χρονικό διάστημα. [10] Η μεγάλη ροδοκεραδίστικη νυχτερίδα διαθέτει την προσαρμογή της καθυστερημένης εμβρυϊκής ανάπτυξης, πράγμα που σημαίνει ότι η ανάπτυξη του εμβρύου καθυστερεί αναλόγως όταν η θηλυκιά μπαίνει σε υπνόρηση. Έτσι, το χρονικό διάστημα από τη γονιμοποίηση μέχρι τη γέννηση κυμαίνεται από δύο έως τρεις μήνες. [31] Η διάρκεια της κύησης είναι περίπου επτά εβδομάδες μέχρι να γεννηθεί ένα απόγονος, ένα λεγόμενο μικρό. Τα άτομα φτάνουν την αναπαραγωγική ηλικία σε ηλικία δύο ετών. Αν και ο μέσος όρος ζωής συνήθως δεν υπερβαίνει τα έξι ή επτά χρόνια, ορισμένα άτομα μπορούν να ζήσουν εξαιρετικά μεγάλα χρονικά διαστήματα. Ένα αντίτυπο της μεγάλης ροδοκεραδίστικης νυχτερίδας υπήρξε κάποτε σφραγισμένο και τριάντα χρόνια αργότερα επανευρέθη. [18]
Συμπεριφορά και κοινωνικά συστήματα
bewerking
Διάφορα επίπεδα κοινωνικότητας παρατηρούνται στις ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες. Κάποια είδη είναι μοναχικά, με άτομα να roosting μόνα τους, ενώ άλλα είναι ισχυρά αποικιακά, σχηματίζοντας συστοιχίες χιλιάδων ατόμων.[2]: xi] Το μεγαλύτερο ποσοστό ειδών είναι μεσαία κοινωνικά. Σε ορισμένα είδη, τα δύο φύλα διακριτοποιούνται ετησίως όταν οι θηλυκές σχηματίζουν αποικίες μητρότητας, αν και τα δύο φύλα παραμένουν μαζί όλο το χρόνο σε άλλα. Τα άτομα κυνηγούν απομονωμένα.[18] Επειδή τα πίσω άκρα τους είναι ανεπαρκώς ανεπτυγμένα, δεν μπορούν να κινούνται σε οριζόντιες επιφάνειες ούτε να αναρριχούνται επιδέξια όπως άλλες νυχτερίδες.[14][10]
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες µπαίνουν σε νάρκωση (torpor) για να εξοικονομήσουν ενέργεια. Κατά τη νάρκωση, η θερμοκρασία του σώματός τους μειώνεται μέχρι 16 °C (61 °F) και το μεταβολικό τους ρυθμό επιβραδύνεται.[32] Η νάρκωση χρησιμοποιείται από τις ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες σε εύκρατες, υποτροπικές και τροπικές περιοχές.[33] Η νάρκωση έχει μικρή διάρκεια· όταν χρησιμοποιείται σταθερά για μέρες, εβδομάδες ή μήνες, είναι γνωστή ως χειμερία νάρκωση. [34] Η χειμερία νάρκωση χρησιμοποιείται από τις ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες σε εύκρατες περιοχές κατά τους χειμερινούς μήνες. [33]
Θήρα και παράσιτα
edit
Γενικά, οι νυχτερίδες έχουν λίγους φυσικούς θηρευτές.[35] Οι θηρευτές των ροδοκεραδιστικών νυχτερίδων περιλαμβάνουν πουλιά της τάξης Accipitriformes (νήπια, γεράκια και χαρταετοί), καθώς και γεράκια και κουκουβάγιες.[36][37] Τα φίδια μπορεί επίσης να αποτελέσουν θηρευτές ορισμένων ειδών όταν αυτές roost σε σπήλαια,[38] και οι οικόσιτες γάτες μπορεί επίσης να τα θηρεύουν.[39] Μια μελέτη του 2019 κοντά σε αποικία νυχτερίδων στην κεντρική Ιταλία έδειξε ότι το 30% των αναλύσεων κοπράνων γατών περιείχαν τα υπολείμματα μεγαλύτερης ροδοκεραδίστικης νυχτερίδας.
Οι ροδοκεραδίστικες νυχτερίδες φέρουν ποικιλία εσωτερικών και εξωτερικών παρασίτων. Εξωτερικοί παράσιτοι (εξωπαράσιτα) περιλαμβάνουν ακάρεα από το γένος Eyndhovenia, “νυχτερίδιο-μύγες” από τις οικογένειες Streblidae και Nycteribiidae, [41] ψείρες από το γένος Ixodes, [42] και ψύλλους από το γένος Rhinolophopsylla. [43] Επιπλέον, προσβάλλονται από ποικιλία ενδοπαρασίτων (endoparasites), συμπεριλαμβανομένων Trematoda από τα γένη Lecithodendrium, Plagiorchis, Prosthodendrium, [44] και ελμίνθια από το γένος Potorolepsis. [45]
Εύριος και βιότοπος
Relatie tot mensen
Behoud
Referenties
Τελευταία ενημέρωση πριν 1 μήνα από PresN
Wikipedia
Wikimedia Foundation
Powered by MediaWiki
Η σελίδα εμφανίζεται με Parsoid.
Το περιεχόμενο είναι διαθέσιμο υπό την άδεια CC BY-SA 4.0, εκτός αν αναφέρεται διαφορετικά.
Πολιτική απορρήτου Επικοινωνήστε με την Wikipedia Σύνδεσμοι για νομικά ζητήματα και ασφάλεια Κώδικας συμπεριφοράς Προγραμματιστές Στοιχεία Cookies Όροι χρήσης Προβολή για Επιφάνεια εργασίας

