Anton Kaestner - #344 - XL - " Tuscany ".

Μοναδικό τεμάχιο, αυθενíκή ζωγραφιά του Άντον Κάεστνερ, απευθείας από το στούντιο.
#344 - «Το Τοσκάνη» - μέγεθος XL.
Μεγάλο μέγεθος.

Σπρέι ακρυλικό σε πλάκα πολυκρυσταλλικού γυαλιού 3mm.
Αυτή η εικόνα δεν είναι εκτύπωση. Αφορά ένα έργο που έχει ζωγραφιστεί σε πολλές στιβάδες χρώματος και/ή σπρέι, όπου το λαμπερό τελικό αποτέλεσμα «glossy», παρόμοιο με την εφαρμογή ρητίνης, είναι μοναδικό.

Κατά τη δημοπρασία σας, παρακαλώ λάβετε υπόψη ότι αυτό το έργο πολύ μεγάλου μεγέθους θα παραδοθεί κατ' οίκον με κάδρο Nielsen της επιλογής, έτοιμο προς ανάρτηση. Αξία μόνο του κάδρου 170€ ΤΑΤ.

Διαστάσεις : Ίντσαν 39,4 × 39,4 × 0,12 / 100 × 100 × 0,3 cm χωρίς κάδρο.
Αυτό το έργο πωλείται με ένα αλουμινένιο κάδρο από τη γερμανική μάρκα Nielsen, φινίρισμα δρυός (Ίντσαν 0,23 × 1,38 / 0,6 × 3,5 cm), ή άλλο της ίδιας σειράς στη διαθεσιμότητα του αγοραστή.

Το έργο υπογράφεται από την πίσω μεριά.
Τo συνοδεύει Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλιση.

Ο Άντον Κάεστνερ είναι ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας Ελβετός με βάση το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε όλη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη προσωπική έκθεση - Γενεύη 18/28 Ιουνίου 2026.


"Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πλούτο πολιτισμού της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμάτο στη οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, που άσκησε επιρροή και έσπειρε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με πλήθος ακρυλικών σε τετράδια Α4 και αργότερα Α3. Με παρέσυρε αρχικά η αφηρημένη ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανάπτυξα μια συμπάθεια για πνευματικά υλικά καθώς αντηχούσαν την εξερεύνησή μου πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, στη μελαγχολία και στις βαθιές αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος για να γίνω πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες, επικεντρώθηκα σε διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με πήγε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου ευρύτεραν την οπτική μου, εκθέτοντάς με σε ποικίλες πολιτιστικές επιρροές. Οπου πήγαινα, βυθίζόμουν στις τοπικές καλλιτεχνικές σκηνές και συνδεόμουν με τη δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά τον προσανατολισμό προς την επιχειρηματική μου καριέρα, η τέχνη ήταν πάντοτε ένα μέρος μου, σιγά σιγά να βράζει κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής διαλογισμού για μένα—ένας τρόπος να ξεφύγω από τον κόσμο και να εστιάσω στον εσωτερικό μου εαυτό.
Πάντοτε βρήκα τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να ζήσω πραγματικές εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου, ελπίζω πάντα να προσφέρω στους άλλους μια ειλικρινή επαφή με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από μια διαφορετική οπτική και να αναλογιστούν τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά τη συνταξιοδότηση από την επιχειρηματική μου καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ίδρυσα το στούντιό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφιερώνω τον εαυτό μου εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Στο τέλος του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική μου καριέρα και, προς έκπληξή μου, το έργο μου κέρδισε γρήγορα αναγνώριση, βρίσκοντας στέγαση σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ειδικά στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες.


Καλλιτεχνικό βιογραφικό

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, «Échos», που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στα τέλη του 2024, παρουσίασε μια ξεχωριστή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: Ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά χρώματα και ψεκασμούς στο πίσω μέρος ανακυκλωμένου εξωτυπωμένου πολυστίνης γυαλιού, μια ελαφριά, ομαλή, λαμπερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτός ο διαδικασίας με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτικό ανάδραση ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας—κάτι που καλωσορίζω. Επιτρέπω «τυχαία πειράματα»—ό,τι πάει—ώστε να οδηγεί το αποτέλεσμα, τα στρώματα και τα καθρεπτικά εφέ που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το κομμάτι τελικά εκτίθεται. Αυτή η προσέγγιση που αντικατοπτρίζει τη διαδικασία αποκάλυψης/επίμονης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης εμπλουτίζονται από στρώσεις και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια «ασκητική» ποιότητα: είμαι ευτυχισμένος όταν αναγνωρίζω «απαράβατες αναγκαιότητες», δηλαδή ό,τι πιθανώς θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε σε σιωπή και φως.
Διατηρώ τη προσέγγισή μου συνειδητά απλή. Ούτε «συναίσθημα» ούτε «θεωρητική αντίληψη» αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε «άμεση κατανάλωση» ούτε «διανοητικότητα/διανοητική κατοχή», αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της, η τέχνη μου αποτελεί μια αναζήτηση για τη «ζωή στην καρδιά της ζωής», το «le vif» όπως θα έλεγε ο γαλλικός μαγέας της επιστημονικής φαντασίας Αλαν νταμασίο.
Ενώ το έργο μου μερικές φορές μπορεί να θυμίζει τη διαφάνεια και τη φωτεινότητα του stained glass, παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, το Plexiglas δίνει στη ζωγραφική ένα λαμπερό δέρμα όπου μπορείς να διακρίνεις τη δική σου σιλουέτα, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν ένας διακριτικός καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτός, χρώματος και υφής, μαζί με τα κενά τμήματα, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο παιχνιδι μεταξύ των «λεπτομεριών για κοντινή προβολή» και της «απόστασης για ολόκληρο» θα παρακινήσει τους θεατές να ξεκινήσουν τα δικά τους εσωτερικά ταξίδια.
Δεν ισχυρίζομαι ότι γνωρίζω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με το τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς, βρίσκω ικανοποίηση στη συνεχή διαδικασία ερωτημάτων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όριά μου, με οδηγεί να βελτιώσω τις ικανότητές μου και να εξερεύνησω περαιτέρω what μπορώ να καταφέρω. Για μένα, η ζωγραφική είναι καθημερινό μεράκι, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει ουσιαστικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μαζαιν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν».

Αντόν Κάεστνερ.