Anton Kaestner - #88 - XL - " Squander ".

#88 - XL - "Σπατάλη".
Μοναδικό τεμάχιο, πρωτότυπο έργο του Anton Kaestner, απευθείας από το γαλλογώνη εργαστήριο.

Σπρέι ακρυλικού πάνω σε πλάκα plexiglas 3mm.
Αυτός ο πίνακας δεν είναι εκτύπωση. Πρόκειται για ένα πρωτότυπο έργο ζωγραφισμένο σε πολλαπλά στρώματα με λαμπερή γυαλιστερή απόδοση που θυμίζει την εφαρμογή ρητίνης και είναι μοναδική.

Διαστάσεις : 24,2 x 34,3 x 0,12 inch / 61,5 x 87 x 0,3 cm χωρίς κάδρο.
Αυτός ο πίνακας παραδίδεται χωρίς κάδρο.
Πολυτελές κάδρο γερμανικής μάρκας Nielsen σε αλουμίνιο, αναφορά 34 ή 34N (inch 0,23 x 1,38 / 0,6 x 3,5 cm) συνιστάται και διατίθεται κατά την αποστολή με επιπλέον χρέωση 150€.

Το έργο είναι υπογεγραμμένο από την πίσω πλευρά.
Σ accompanies ένα Πιστοποιητικό Αυθεντικότητας.
Η παράδοση καλύπτεται από ασφάλεια.

Ο Anton Kaestner είναι Ελβετός ζωγράφος, γλύπτης και συγγραφέας με έδρα το Παρίσι. Τα έργα του εκτίθενται σε ολόκληρη την Ευρώπη, στην Ελβετία και στο Ντουμπάι. Περισσότερες πληροφορίες και επιλογές στο www.antonkaestner.com.

Επόμενη ατομική έκθεση - Γενεύη 18/28 Ιουνίου 2026.

"Βιογραφία

Γεννημένος στη Γενεύη, Ελβετία, μεγάλωσα περιτριγυρισμένος από την φυσική ομορφιά και τον πολιτιστικό πλούτο της πατρίδας μου. Η δημιουργικότητα εκτιμούνταν από την οικογένειά μου, και ήταν ο αείμνηστος παππούς μου, τεχνίτης & καλλιτέχνης, ο οποίος επίδρασε και φύτεψε τον σπόρο για αυτό που τελικά θα γινόταν το πάθος της ζωής μου.
Το 1993 άρχισα να ζωγραφίζω ιδιωτικά, πειραματιζόμενος με αμέτρητα ακρυλικά σε τετράδια Α4 και στη συνέχεια Α3. Με ενέπνευσε αρχικά η μη αντικειμενική ζωγραφική και ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Με τον καιρό, και ενώ θεωρώ τον εαυτό μου άθεο, ανέπτυξα και μια αγάπη για πνευματικά υλικά καθώς αντανακλούσαν την εξερεύνησή μου για την ανθρώπινη ύπαρξη, τη μελαγχολία και τις βαθύτερες αλήθειες της φύσης και της ζωής.
Ωστόσο, ο δρόμος προς το να γίνεις πραγματικά καλλιτέχνης δεν ήταν άμεσος.
Για πάνω από τρεις δεκαετίες ακολούθησα διεθνή επιχειρηματική καριέρα που με ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Μαρόκο, το Βέλγιο, την Ασία και τη Γαλλία. Τα ταξίδια μου διεύρυναν την οπτική μου, εκθέτοντάς με σε ένα ευρύ φάσμα πολιτισμικών επιρροών. Οπου κι αν πήγα, βυθιζόμουν στη τοπική καλλιτεχνική σκηνή και επικοινώνησα με την δημιουργική ενέργεια κάθε τόπου.
Παρά την εστίαση στην επιχειρηματική καριέρα, η τέχνη υπήρξε πάντα μέρος μου, ηρεμησί κρυφή κάτω από την επιφάνεια. Για σχεδόν 30 χρόνια, η ζωγραφική έγινε μια μορφή μυστικής συγκέντρωσης για εμένα — ένας τρόπος να αποδράσω από τον κόσμο και να επικεντρωθώ στον εσωτερικό μου εαυτό.
Πάντα βρίσκω τεράστια ικανοποίηση στη ζωγραφική. Κάθε νέο έργο είναι ένα ταξίδι όπου μπορώ να δοκιμάσω τη δημιουργικότητά μου, να εξερευνήσω νέες τεχνικές και να βιώσω γνήσιες εμπειρίες. Μέσω της τέχνης μου θέλω πάντα να προσφέρω στους άλλους μια ειλικρινή συνάντηση με την ομορφιά, μια ευκαιρία να δουν τον κόσμο από διαφορετική οπτική και να προβληματιστούν για τη δική τους ζωή.
Το 2021, μετά τη συνταξιοδότηση από την επιχειρηματική μου καριέρα, αφοσιώθηκα πλήρως στη ζωγραφική. Ίδρυσα το στούντιό μου στο Παρίσι και άρχισα να αφοσιώνομαι εξ ολοκλήρου στην τέχνη μου. Μέχρι το τέλος του 2023, εγκαινίασα την δημόσια καλλιτεχνική μου καριέρα και, προς έκπληξή μου, το έργο μου απέκτησε γρήγορα αναγνωρισιμότητα, βρίσκοντας σπίτια σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Ευρώπη, ιδιαίτερα στη Γαλλία, την Πορτογαλία, τη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες.

Καλλιτεχνικό Βιογραφικό

Η πρώτη ατομική μου έκθεση, "Échos", που πραγματοποιήθηκε στο Παρίσι στο τέλος του 2024, παρουσίασε μια διακριτή προσέγγιση στην τέχνη, μακριά από τις παραδοσιακές τεχνικές ζωγραφικής: ζωγραφίζω με ακρυλικά, μεταλλικά ιχνογραφήματα και ψεκασμούς στην πλάτη ανακυκλωμένου εξωτυπωμένου plexiglass, μια ελαφριά, ομαλή, γυαλιστερή και μερικές φορές εύθραυστη επιφάνεια.
Αυτή η διαδικασία με αποτρέπει από το να βλέπω το έργο καθώς αναπτύσσεται. Δεν έχω οπτικά σχόλια ή έλεγχο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας — κάτι που χαιρόμαστε. Επιτρέπω “τυχαία πειράματα” - οτιδήποτε επιτρέπεται για να συντομεύσω τη λογική! - να καθοδηγούν το αποτέλεσμα, τα στρώματα & τα καθρέφτισμα που δημιουργώ, και αφήνω χώρο για αποκάλυψη και ανακάλυψη όταν το έργο τελικά εκτίθεται. Αυτή η προσέγγιση που αντηχεί με τη διαδικασία αποκάλυψης / δέσμευσης της φωτογραφίας είναι προκλητική και απελευθερωτική. Οι αξίες της σύνθεσης πλουτίζονται από στρώματα και διαφάνειες, δίνοντας σε κάθε έργο μια “ασκητική” ποιότητα: είμαι ευτυχής όταν αναγνωρίζω τις “απαραίτητες ανεξερεύνητες ανάγκες”, δηλαδή ό,τι πιθανώς θα ανακαλύψουμε όταν σταματήσουμε στη σιωπή και το φως.
Κρατώ τη μέθοδό μου συνειδητά απλή. Ούτε “συναίσθημα” ούτε θεωρητική αντίληψη αλλά εμπειρία ύπαρξης. Ούτε “ταχεία κατανάλωση” ούτε “νοητικοποίηση / νοητική κατοχή”, αλλά διεύρυνση της συνείδησης και εξερεύνηση της πραγματικότητας, των ορατών και αόρατων ιστοριών της, η τέχνη μου είναι μια αναζήτηση για τη “ζωή στην καρδιά της ζωής”, το «le vif» όπως θα το έλεγε ο γαλλικός φανταστικός συγγραφέας Αλαν Νταμασί (Alain Damasio).
Αν και το έργο μου μπορεί να προκαλέσει μερικές φορές τη διαφάνεια και τη λαμπρότητα του stained glass (παραθύρων), παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου αφηρημένο. Επιπλέον, το plexiglass δίνει στο ζωγραφικό έργο μια γυαλιστή επιδερμίδα όπου μπορεί κανείς να διακρίνει τη σιλουέτα του, διαφορετική για κάθε νέο θεατή. Κάθε έργο λειτουργεί σαν διακριτικό καθρέφτης: ζει, αλλάζει, βλέπει.
Η αλληλεπίδραση φωτισμού, χρώματος και υφής, ακόμη και των ελλειπόντων μερών, απαιτεί μόνο ενσυναίσθηση. Ελπίζω ότι ο διάλογος ανάμεσα σε «λεπτομέρειες για το κοντινό» και «πόσο από απόσταση για το σύνολο» θα παρακινήσει τους θεατές να ξεκινήσουν τη δική τους εσωστρεφή πορεία.
Δεν ισχυρίζομαι ότι έχω όλες τις απαντήσεις και θέλω να παραμείνω ταπεινός σχετικά με το τι μπορεί να επιτευχθεί. Απλώς βρίσκω ικανοποίηση στη διαρκή διαδικασία ερωτήσεων και ανάπτυξης. Κάθε νέα δημιουργία είναι μια αντιπαράθεση με τα όρια μου, που με ωθεί να τελειοποιήσω τις δεξιότητές μου και να εξερευνήσω περαιτέρω το τι μπορώ να πετύχω. Για εμένα η ζωγραφική είναι μια καθημερινή τέχνη, μια εξερεύνηση, ένας τρόπος να πυροδοτήσει ουσιαστικές συζητήσεις.

Όπως θα έλεγε ο Ζαν Μπαζάν: «Η καθημερινή πρακτική πολλαπλασιάζει το πάθος για το βλέπειν».

Anton Kaestner