Matteo Ciffo - Reliqua - Apollo

- Σύγχρονη γλυπτική του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Reliqua - Apollo
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/40 - Υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή έγχυση σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες




Συλλογή RELIQUA

Reliqua είναι μια συλλογή γλυπτικών αντικειμένων που ερευνά τη σχέση μεταξύ ύλης, μνήμης και οὐσίας. Κάθε κομμάτι παρουσιάζεται σαν ένα φθαρμένο μονολίθο, σημαδεμένο από τον χρόνο, που φυλάει μέσα του ένα το μικρόκοσμο αρχαιότητας: ένα πρόσωπο, μια ανατομική λεπτομέρεια, μια παρουσία αιωρούμενη ανάμεσα στην καταστροφή και τη θεότητα.
Το έργο διαμορφώνεται ως ένα συμβολικό και λειτουργικό δοχείο, ικανό να αγκαλιάσει ό,τι δεν είναι ορατό: μνήμες, συναισθήματα, αρώματα.

Η συλλογή αντλεί την έμπνευση από την έννοια της κειμηλιοειδούς: αντικείμενα που διαπερνούν τον χρόνο, φορείς νοήματος και μνήμης. Η μονολιθική μορφή απευθύνεται στον αρχέτυπο του λίθου, στοιχείο πρωταρχικό και αιώνιο, ενώ η επιφανειακή διάβρωση υποδηλώνει τη μετακίνηση των ετών, τις δράσεις των φυσικών παραγόντων και τη συνεχή μεταμόρφωση της ύλης.
Το κλασικό απόφραγμα εγκλείεται γίνεται μαρτυρία, υπόλειμμα ομορφιάς που αντέχει και επανέρχεται. Στα όρια ανάμεσα στην προστατευμένη, κρυμμένη και παγιδευμένη ύλη.

Reliqua έχει σχεδιαστεί ως ένα υβριδικό αντικείμενο μεταξύ τέχνης και σχεδίου:
- δοχείο εκχυλισμάτων ή αρωμάτων
- διαχύτης περιβάλλοντος με κανέλες (μπορεί να εννοεί ράβδους/stick diffusers)
- συμβολικός φρουρός προσωπικών αναμνήσεων
- διακοσμητικό στοιχείο με ισχυρή υλική επίδραση
Κάθε λειτουργία δευτερεύει σε σχέση με την ελκτική αξία του αντικειμένου, που προσκαλεί μια ιδιωτική και προσωπική σχέση.

Κάθε κομμάτι παράγεται σε 40 αντίτυπα, αλλά παραμένει μοναδικό: χρωματικές παραλλαγές, ατέλειες και ίχνη κάνουν κάθε Reliqua αληθινά ανεπανάληπτο.










MATTEO CIFFO

Γεννήθηκε στη Μιέλα (Biella) το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στην ύλη, τη μεταμόρφωσή της και τη μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση σχέση με ευγενή και σύνθετα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωστικούς, γη αρμένικη, οξείδια και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλούς εκφραστικούς μηχανισμούς, αλλά ζώντες παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας ανάστασης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ πιο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική γεννάται από την παρατήρηση και την επιθυμία να επιστρέψω τη ζωή σε αυτό που θραύστηκε, εγκαταλείφθηκε ή λησμονήθηκε. Κ fragments και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, μετατρέπονται σε αρχική ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μέσα τους μια ιστορία. Τα διασπώ και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια εύθραυστη ισορροπία μεταξύ απώλειας και ανάκαμψης, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή που η ύλη παύει να είναι οτιδήποτε και γίνεται κάτι άλλο.

Η πορεία έχει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, πλησιάζοντας μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη υπάρξει, τις διασπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από ένταση μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, μεταξύ απώλειας και μνήμης, καθιστώντας ορατό ένα συνεχή μετασχηματισμό.

Η έρευνα αντιπαρατίθεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιαπέραστα, αλλά ταυτοχρόνως ευάλωτα και ευαίσθητα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, οξειδώνεται και μεταμορφώνεται με την πάροδο του χρόνου. Αυτή η συνθήκη καθιστά την ύλη ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντάς την σε έναν διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα уступί στον σωματικό ευθραυστότητα, και η αϊδιότητα εμφανίζεται ως μια ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν είναι υποταγμένη, αλλά γίνεται συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνειά της ίχνη του χειρός, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτόνομος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσω πειραματισμού, παρατήρησης και ακουστικής αντίληψης. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην καθοδήγηση του υλικού στη μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη μάζα ως ζωντανό αρχείο. Τα γλυπτά αναδύονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στην καταστροφή και την αναγέννηση, ανάμεσα στην παραμονή και στη μεταμόρφωση, αποκαθιστώντας στη μάζα μια βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη διάσταση.