Matteo Ciffo - Frammenti - Nefertiti

- Αρχιτεκτονική γλυπτικής του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Nefertiti
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/8 - Υπογεγραμμένη και επικυρωμένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση λεπμών σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικά σε καλή κατάσταση



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντίθεση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνα τα σχήματα, ιστορικά συνδεδεμένα με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, υιοθετούνται ως αφετηρία και υποβάλλονται σε μια διαδικασία διάσπασης και επαναπροσδιορισμού.
Το σχήμα δεν νοείται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσπάται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική του αστάθεια. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει την ευαλωτότητά του. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στη μεταβολή και αποδοσμένη σε μια νέα διάσταση.




ΜΑΤΤΕΟ CIFFO

Γεννημένος στο Μπιάλλα το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα επικεντρωμένη στη φύση της ύλης, τη μεταμόρφωσή της και τη μνήμη που διαφυλάσσει. Η δουλειά μου ξεκινά από μια άμεση σχέση με εύφορα και σύνθετα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικούς χρωματισμούς, γη Αρμενίας, οξείδια και μέταλλα. Τα θεωρώ όχι απλά εκφραστικά εργαλεία, αλλά ζωντανές παρουσίες, φορείς του χρόνου, της ιστορίας και της δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ πιο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική ξεκινά από την παρατήρηση και την επιθυμία να επιστρέψει ζωή σε ό, τι είχε θρυμματιστεί, εγκαταλειφθεί ή ξεχαστεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από την εργασία άλλων γλυπτών, γίνονται αρχική ύλη για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που ήδη φέρουν μια ιστορία. Τα αποσυνθέτω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάσταση τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο αναδύεται από μια ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ απώλειας και ανάνηψης, ανάμεσα στη μνήμη και τις δυνατότητες, φέρνοντας ορατό το στιγμιότυπο στο οποίο η ύλη δεν αποτελεί πλέον αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η διαδρομή παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει τη παραδοσιακή γλυπτική, ερχόμενη κοντά σε μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ ύλες που έχουν ήδη ύπαρξη, τις αποσυνθέτω και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία γεννιέται από μια ένταση μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, μεταξύ απώλειας και μνήμης, καθιστώντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.

Η έρευνα συγκρούεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αθάνατα και αδιανόητα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται στο πέρασμα του χρόνου. Αυτή η κατάσταση καθιστά την ύλη ενεργό μέρος της εργασίας, εμπλεκόμενη σε έναν διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην αfragility, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται, αλλά γίνεται συνεπιμελήτρια, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της κίνησης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτόνομος μαθητευόμενος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν στοχοθετεί τον έλεγχο, αλλά τη συνοδεία του υλικού στην μεταπορεία του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συμβιώνουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές αναδύονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε καταστροφή και ανάνηψη, ανάμεσα στη διατήρηση και τη μετατροπή, επαναφέροντας στη ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.