Sylvain Barberot - Suspended spaces

Αυτό το έργο αποτελεί ένα αντίγραφο-πήγμα του προτομίου μου που έχει γίνει από αφρό πολυουρεθάνης και καλύπτεται από έναν πέπλο μαύρου υφάσματος. Αναφέρεται στη γλυπτική ιταλική του τέλους του 18ου αιώνα. Αυτά τα έργα, συνήθως σε μάρμαρο, απεικονίζουν γυναικία σώματα ολότελα καλυμμένα με εξαιρετικά συγκλονιστική ακρίβεια.

Ένα έργο τέχνης είναι κατ' εξοχήν μάταιο. Αντικατοπτρίζει την επιθυμία του καλλιτέχνη να αντικειμενοποιηθεί προκειμένου να επιβιώσει στο χρόνο και απαντά στη ματαιότητα της ιδέας του δημιουργού-δημιουργού. Η μνήμη δεν είναι παγιωμένη· παραμένει να έρθει χωρίς ποτέ να εδραιωθεί σε ένα άπειρο. Η εξαφάνισή της είναι η μόνη της διέξοδος.

Διεθνής καλλιτέχνης, του οποίου το έργο βασίζεται στη διχοτόμηση που υφίσταται ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμονιά.
Η μνήμη, κατά τη γνώμη μου, είναι το αναγκαίο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, ενώ ο πολιτισμός μας προσπαθεί να χαράξει την ιστορία με τη σμίλη, εγώ αγωνίζομαι να καταστείλω, να διαστρέψω, μέχρι και να διαγράψω τη δική μου μνήμη. Τεράστια επιχείρηση η άσκηση της λησμονιάς…
Το σώμα είναι απλώς ο φορέας αυτής της μνήμης από την οποία εξαρτάται, ή ακόμη χρειάζεται. Αυτή το χτίζει, το μοντελοποιεί και το μεταμορφώνει. Και αν η ανάμνηση μεταφράζεται από τα ελληνικά ως ανάδυση της ανάμνησης, για μένα την καταδιώκω για να μπορέσω να αποχωριστώ καλύτερα.