Sylvain Barberot - à portée de main

Αυτό το έργο είναι το καλούπι από το χέρι ενός παιδιού, ζωγραφισμένο με διάλυση χρυσού σε 30%.Το έργο παρουσιάζεται σαν ένα αποτύπωμα που αιωρείται ανάμεσα στην παρουσία και στην εξαφάνιση. Φτιαγμένο από το καλούπι του χεριού ενός παιδιού, το γλυπτό από ρητίνη αιχμαλωτίζει με τρομακτική ακρίβεια τις γραμμές, τις πτυχώσεις και την ευαισθησία ενός κινήματος που βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Παγώνει μια στιγμή οικεία, αυτή της ανάπτυξης που συνεχίζεται, ενός σώματος που αλλάζει ήδη τη στιγμή που προσπαθούμε να διατηρήσουμε το αποτύπωμά του.

Η επιφάνεια, καλυμμένη με χρώμα εμπλουτισμένο με 30% καθαρό χρυσό, δεν αναζητά τη διακριτή λάμψη, αλλά ένα φως περιορισμένο, σχεδόν εσωτερικό. Ο χρυσός λειτουργεί εδώ ως αποκαλυπτικό στοιχείο αξίας όσο και μνήμης. Δεν αγιοποιεί απλά το αντικείμενο, αλλά υπογραμμίζει την εκτίμηση της συνάφειας, της στιγμή που μοιράζεται, αυτού που ακριβώς δεν μπορεί να κρατηθεί.

Στην παλάμη, κρατιέται ένα κερί. Αναμμένο, εισάγει μια ανεπίστρεπτη χρονικότητα στο ίδιο το κέντρο της γλυπτικής. Η αργή καύση δεσμεύει το έργο σε μια συνεχή μεταβολή. Το κερί λιώνει, η φλόγα τρεμοπαίζει, και σταδιακά το αντικείμενο εξαφανίζεται, παίρνοντας μαζί του ένα ορατό μέρος της σύνθεσης. Εκείνο που δόθηκε «επαρκώς στα χέρια» γίνεται αίνιγμα.

Έτσι το έργο αρθρώνει ένταση και ευαισθησία ανάμεσα στη διατήρηση και στην απώλεια. Ελέγχει την επιθυμία μας να κρατήσουμε ό,τι μας διαφεύγει, να παγώσουμε ό,τι από φυσικού του προορίζεται να μεταμορφωθεί. Το χέρι του παιδιού, σύμβολο μέλλοντος και γίγνεσθαι, κατοχυρώνει εδώ τη δική του εξαφάνιση, σαν σιωπηρή μελέτη πάνω στο πέρασμα του χρόνου και στην ευθραυστή ομορφιά των ανθρώπινων δεσμών.

Διεθνής καλλιτέχνης των οποίων το έργο στηρίζεται στην διγαμία που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμονιά. Η μνήμη, κατά τη γνώμη μου, είναι το αναγκαίο στοιχείο που συνδέει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, ενώ ο πολιτισμός μας κοπιάζει να χαράξει την ιστορία με το βούρδουλα, εγώ προσπαθώ να εξαναγκάσω την ανάστροφη μνήμη, να την ανασκευάσω ή ακόμη και να σβήσω τη δική μου μνήμη. Δραστική επιχείρηση η άσκηση της λησμονιάς… Το σώμα είναι μόνο το στήριγμα αυτής της μνήμης στην οποία εξαρτάται, ακόμα και χρειάζεται. Το σώμα την οικοδομεί, τη μοντελοποιεί και τη μετατρέπει. Και αν η αναμνησία μεταφράζεται από τα ελληνικά ως επιστροφή της ανάμνησης, για μένα την καταδιώκω ώστε να μπορέσω να αποχωριστώ καλύτερα από αυτή.