Barberot Sylvain - Echo

Αυτοπροσωπογραφία — «Ηχώ»
Χαραγμένος καθρέφτης, διάταξη φωτισμού

Σε αυτή τη παραλλαγή της σειράς Αυτοπροσωπογραφία, το έργο επεκτείνει την προβληματική γύρω από την αυτοεικόνα, μεταθέτοντάς την σε μια λογική αντίχτυπου. Ένας μόνο καθρέφτης, του οποίος ο φάιντα είναι μερικώς αποσπασμένος, αφήνει να φανεί με το φως η λέξη Ηχώ. Όπως και στα άλλα έργα, το κείμενο δεν επιβάλλεται μετωπικά: επιπλέει, εξαρτάται από τη θέση του θεατή, το φως, τη στιγμή.

Ο καθρέφτης δεν είναι πια μόνο επιφάνεια αναγνώρισης, αλλά επιφάνεια επιστροφής. Δεν παράγει μια σταθερή εικόνα· επιστρέφει, αλλοιώνει, διαθλά. Το είδωλο γίνεται φαινόμενο μεταβατικό, συγκρίσιμο με μια ηχητική απόσπευση: μια καθυστερημένη εμφάνιση, ένα αποτύπωμα που διαμορφώνεται στο διάστημα μεταξύ παρουσίας και εξαφάνισης.

Ο καλλιτέχνης βρίσκεται εδώ σε θέση διαμεσολαβητή. Αναβλέποντας στην εργασία, δεν αυτοπαρουσιάζεται άμεσα· φαίνεται ως περάσμα, επιφάνεια μετάφρασης. Ο κόσμος, που συλλαμβάνεται από το βλέμμα, επιστρέφεται με τη μορφή εικόνας — μετασχηματισμένος, μετατοπισμένος, ανασυγκροτημένος. Το αυτοπορτραίτο γίνεται τότε λιγότερο επιβεβαίωση του εαυτού και περισσότερο διαδικασία λήψης και ανάδειξης.

Η λέξη Ηχώ, χαραγμένη στον φάιντα, ενεργεί ως διακριτικό κλειδί ανάγνωσης. Υπενθυμίζει ότι κάθε εικόνα είναι ήδη μια επιστροφή, μια αντήχηση. Όπως ένας ήχος που αντηχεί στο χώρο, το είδωλο στον καθρέφτη διαδίδεται, διασπάται, έπειτα σβήνει. Δεν υπάρχει σταθερότητα, μόνο επαναλαμβανόμενες εμφανίσεις.

Έτσι, το έργο καταγράφει την καλλιτεχνική πρακτική μέσα σε μια φευγαλέα χρονικότητα: αυτή της ρετσιούρτας/επαναλήψεως σε μετριασμένο ρυθμό, της ολισθηρής μετάβασης προς τη σιωπή. Ο καλλιτέχνης, πολύ μακριά από το να είναι αρχή, γίνεται σημείο διέλευσης — ένας τόπος όπου ο κόσμος αντηχεί προτού εξαφανιστεί.