M. Perone (1982), da Boldini - L’attesa silenziosa

Τίτλος: “Η σιωπηλή αναμονή”
Σε αυτή τη λεπτεπίλεπτη ελαιογραφία σε μουσαμά του Α. Περόνε, η καθημερινή πράξη μετατρέπεται σε μια σκηνή που αιωρείται στο χρόνο, εμποτισμένη από βιομηχανικώς κομψή αστική αύρα και ευαίσθητη ενδοσκόπηση.Η σύνθεση, αναπτυγμένη κάθετα στο φορμάτ 50x40 εκ., οδηγεί αμέσως το βλέμμα προς τις δύο πρωταγωνιστικές φιγούρες: μια γυναίκα με αριστοκρατικά χαρακτηριστικά και ένα νεανικό αγόρι που ζωντανεύει κοντά της με φυσική αυθορμητισμό, δημιουργώντας έναν οπτικό διάλογο αποτελούμενο από προστασία, συνενοχή και αναμονή.
Η γυναίκα, τυλιγμένη σε φόρεμα με αποχρώσεις κίτρινο-χρυσές, φωτισμένες από μητρικούς παλαί σχεδιασμούς, φαίνεται να έχει πιαστεί σε μια στιγμή μετάβασης. Το σώμα διεγείρεται προς την ορθάνοικτη πόρτα, ενώ το πρόσωπο, κομψά περιγραμμένο, κοιτάζει πέρα από το χώρο της σκηνής, σαν να περιμένει μια άφιξη ή να ακούει έναν ήχο από μακριά. Το μαύρο φουλάρι στο λαιμό εισάγει ένα ισχυρό στοιχείο αντίθεσης χρωματικής που προσδίδει βαθύτητα στο σώμα και τονίζει τη φινέτσα της εποχής.
Δίπλα της, το παιδί σε λευκό παραθαλάσσιο ντύσιμο διαλύει τη συνοχή της σκηνής με μια τρυφερή και αυθόρμητη παρουσία. Το βλέμμα του, ευθέως προς τον θεατή, δημιουργεί αμέσως ένα συναισθηματικό γέφυρα, ενώ η κίνηση με την οποία στηρίζεται πάνω στη μορφή της γυναίκας υποδηλώνει σιγουριά και αίσθημα belonging. Η ζωγραφική απόδοση του παιδικού προσώπου, μαλακή και φωτεινή, μαρτυρεί τη ευαισθησία του καλλιτέχνη στην ψυχική αποτύπωση των χαρακτήρων.
Ο οικιακός χώρος, επιμελώς ουδέτερος, δομείται μέσω ουδέτερών τόνων και μαλακών πινελιών που θυμίζουν τα εσωτερικά της γαλλικής ζωγραφικής των τελών του 19ου αιώνα. Οι πόρτες με πάνελ και οι ανοιχτές τοιχοποιίες λειτουργούν ως κομψή σκηνική σκηνή, αφήνοντας να emergent η κεντρική συναισθηματική σημασία των μορφών. Το απαλό φως αγγίζει τα υφάσματα και τους όγκους με μεγάλη ευαισθησία, αναδεικνύοντας τη ρευστότητα των υφασμάτων και τις λεπτομέρειες των ενδυμάτων χωρίς να επιβαρύνει ποτέ τη σύνθεση.
Ο Α. Περόνε δημιουργεί ένα έργο με μεγάλο αφηγηματικό ισορροπημένο τόνο, όπου η τεχνική της油src (λάδι) εκφράζεται μέσω διαφανειών ελαφριών, αρμονικών χρωματικών μεταβάσεων και ενός ελέγξιμου αλλά ζωηρού πινελιάς. Το πορτρέτο αποδίδει τη διαχρονική γοητεία των εσωτερικών σκηνών, προκαλώντας συναισθήματα νοσταλγίας, οικιακής προστασίας και συναισθηματικής μνήμης.