Matteo Ciffo - Frammenti - Eracle






Είναι κάτοχος πτυχίου στην ιστορία της τέχνης και μεταπτυχιακού τίτλου στη διαχείριση τεχνών και πολιτισμού.
180 € | ||
|---|---|---|
170 € | ||
150 € | ||
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 134111 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Σύγχρονο γλυπτό του Ματέο Τσίφφο, Frammenti - Eracle, 2026, έκδοση 1/8, υπογεγραμμένο και πιστοποιημένο από τον καλλιτέχνη, ψυχρή σύντηξη σκόνης μαρμάρου και πέτρα, διαστάσεις 30 × 42 × 27 cm, βάρος 7 kg, Ιταλία, πωλείται απευθείας από τον καλλιτέχνη.
Περιγραφή από τον πωλητή
- Διακόσμηση γλυπτικής του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Eracle
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/8 - Υπογεγραμμένο και επικυρωμένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Κρύα λέπτυνση σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες
Συλλογή FRAMMENTI
Η αντίθεση με την κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, λαμβάνονται ως αφετηρία και υπάγονται σε μια διαδικασία αποσπασματικότητας και επανα definiation.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως ακέραια ενότητα, αλλά ωςtransitoria συνθήκη. Διακόπτεται, διασπάται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή όπου ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η τάση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευαλωτότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαποτισμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στην αλλαγή και επιστραφόμενη σε μια νέα διάσταση.
MATTEO CIFFO
Γεννημένος στη Μιλάνο Biella το 1987, από το 2007 ανέπτυξα μια έρευνα εστιασμένη στην ύλη, στην μεταμόρφωσή της και στην μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου γεννιέται από μια άμεση σχέση με ευγενείς και πολύπλοκους υλικούς πόρους όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, χωματουργικές γαλάζιες γησεις, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλούς εκφραστικούς οργανοτροπικούς, αλλά ζωντανούς παρόντες, φορείς χρόνου, ιστορίας και πιθανότητας αναγέννησης.
Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει συντριβεί, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρωτογενείς ύλες για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προκύπτει από μια ισορροπία ανάμεσα σε απώλεια και αναγέννηση, ανάμεσα σε μνήμη και δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.
Ο δρόμος παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που ήδη είχαν υπόσταση, τις διασπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προκύπτει από μια τάση ανάμεσα σε καταστροφή και αναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, καθιστώντας ορατό ένα συνεχές καθεστώς μεταβολής.
Η έρευνα συναντά υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάβρωτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια αστάθεια, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη μάζα ένα ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντας σε μια διαρκή συζήτηση με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υποτάσσεται, αλλά γίνεται συνε-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της κίνησης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.
Αυτό-δασκούμενη, έχτισα τη διαδρομή μου μέσα από την πειραματισμό, την παρατήρηση και την ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον έλεγχο, αλλά στην καθοδήγηση του υλικού στη μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντανακλούν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννούνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη μάζα ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτές αναδύονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στη ruins και την αναγέννηση, ανάμεσα στη διατήρηση και τη μεταμόρφωση, επιστρέφοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.
- Διακόσμηση γλυπτικής του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Eracle
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 1/8 - Υπογεγραμμένο και επικυρωμένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Κρύα λέπτυνση σκόνης μαρμάρου και πέτρας
- Εξαιρετικές συνθήκες
Συλλογή FRAMMENTI
Η αντίθεση με την κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητας, της αιωνιότητας και της συλλογικής μνήμης, λαμβάνονται ως αφετηρία και υπάγονται σε μια διαδικασία αποσπασματικότητας και επανα definiation.
Η μορφή δεν νοείται πλέον ως ακέραια ενότητα, αλλά ωςtransitoria συνθήκη. Διακόπτεται, διασπάται και επανασυντίθεται, αποκαλύπτοντας τη δική της ασταθή φύση. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή όπου ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον, αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η τάση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτης κατάστασης. Εκείνο που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του ευαλωτότητα. Η κλασική μορφή επιβιώνει, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά παρουσία διαποτισμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στην αλλαγή και επιστραφόμενη σε μια νέα διάσταση.
MATTEO CIFFO
Γεννημένος στη Μιλάνο Biella το 1987, από το 2007 ανέπτυξα μια έρευνα εστιασμένη στην ύλη, στην μεταμόρφωσή της και στην μνήμη που διατηρεί. Η δουλειά μου γεννιέται από μια άμεση σχέση με ευγενείς και πολύπλοκους υλικούς πόρους όπως σκόνες μαρμάρου και πέτρα, φυσικούς χρωστικούς, χωματουργικές γαλάζιες γησεις, οξείδια και μέταλλα. Δεν τα θεωρώ απλούς εκφραστικούς οργανοτροπικούς, αλλά ζωντανούς παρόντες, φορείς χρόνου, ιστορίας και πιθανότητας αναγέννησης.
Μέσα από μια διαδικασία που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει συντριβεί, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρωτογενείς ύλες για τα έργα μου.
Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη μια ιστορία μέσα τους. Τα διασπάω και τα επανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προκύπτει από μια ισορροπία ανάμεσα σε απώλεια και αναγέννηση, ανάμεσα σε μνήμη και δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία η ύλη παύει να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.
Ο δρόμος παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει την παραδοσιακή γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλες που ήδη είχαν υπόσταση, τις διασπώ και τις επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προκύπτει από μια τάση ανάμεσα σε καταστροφή και αναγέννηση, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, καθιστώντας ορατό ένα συνεχές καθεστώς μεταβολής.
Η έρευνα συναντά υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και αδιάβρωτα, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Εκείνο που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια αστάθεια, ικανή να αντιδρά, να οξειδώνεται και να μεταμορφώνεται με το πέρασμα του χρόνου. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη μάζα ένα ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλέκοντας σε μια διαρκή συζήτηση με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αιωνιότητα εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υποτάσσεται, αλλά γίνεται συνε-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της κίνησης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.
Αυτό-δασκούμενη, έχτισα τη διαδρομή μου μέσα από την πειραματισμό, την παρατήρηση και την ακρόαση. Η προσέγγιση δεν αποσκοπεί στον έλεγχο, αλλά στην καθοδήγηση του υλικού στη μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντανακλούν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννούνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη μάζα ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτές αναδύονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα στη ruins και την αναγέννηση, ανάμεσα στη διατήρηση και τη μεταμόρφωση, επιστρέφοντας στην ύλη μια διάσταση βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη.
