Paolo Fedeli - Prime luci nella Metropoli

Ο Πάολο Φεντέλι γεννήθηκε στην Τοσκάνη το 1957. Παρακολούθησε το Ιδρυμα Τέχνης της Σιέννας, αποκτώντας το δίπλωμα του Μάστορα «Τέχνη». Έχει παρουσιάσει πολυάριθμες ατομικές εκθέσεις στην Ιταλία και στο εξωτερικό. Μεταξύ άλλων, Ουκρανία, Γαλλία, Ρωσία, Ισπανία, Ρώμη και πολλά άλλα. Είναι παρόντας σε διάφορες μόνιμες εκθέσεις. Τα έργα του φιγουράρουν σε πολλές δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές. Η δραστηριότητά του έχει κριθεί σε εθνικά και διεθνή περιοδικά και εφημερίδες. has συμμετάσχει στις μεγαλύτερες συλλογικές εθνικές εκδηλώσεις τέχνης, επιτυγχάνοντας σημαντικές μνεία και κριτικά βραβεία. Από το 1979 μέχρι σήμερα κερδίζει όχι λιγότερο από διακόσια εβδομήντα έξι Α΄ Βραβεία σε διαγωνισμούς ζωγραφικής. Ο Paolo Fedeli είναι καντηλιέρης αρχετυπικός της φύσης.

Λένε για Εκείνον:

Ο Paolo Fedeli είναι ζωγράφος απόλυτης κομψότητας. αφηγητής αβέβαιων και ακατανόητων γεγονότων, ερωτήσεων χωρίς απάντηση. Το ταξίδι του ανάμεσα στην Τοσκάνη και τη μη ορατή μητρόπολη ενός δυτικού κόσμου σήμερα, όπου όλα τα αρχιτεκτονικά τοπία ομοιάζουν στην παρανοϊκότητα της παγκοσμιοποίησης, μπορεί να μας φαίνεται εκπληκτικό. Όπως και η αλλαγή στη γλώσσα του. Και όμως, βλέπουμε μια λεπτή σύνδεση ανάμεσα στα αγροκτήματα, τους λόφους, τους φωτεινούς ουρανούς, τα νυχτερινά φώτα, τους λαμπερούς δρόμους υγρασίας, τις ατμόσφαιρες κουτσουλιές από smog: δεν υπάρχουν ποτέ ζωντανοί οργανισμοί, σαν να έχει ο κόσμος, η καθημερινότητα, η εργασία, η αγάπη, το μίσος, ο ανταγωνισμός, ο νυχτερινός ύπνος, απομακρύνεται από τη φαντασία του καλλιτέχνη, ο οποίος ήθελε να αποκλείσει από τη ποιητική του οτιδήποτε κοινωνικό ή για να το πούμε καλύτερα, τον ρεαλισμό. Προφανώς ο Γάλλος ποιητής Πολ Βερλέν θα συμφωνούσε μαζί του, με τις αναγκαίες αποστάσεις ανάμεσα σε λέξεις και χρώματα:
«Είναι απαραίτητο να μη διαλέγεις τα λόγια σου χωρίς κάποια λάθη: τίποτα δεν είναι πιο αγαπητό από το γκρίζο τραγούδι στο οποίο το αβέβαιο ενώνεται με το ακριβές. Πήγαινε όσο πιο μακριά γίνεται από την αφελή οξεία σάτιρα, από το σκληρό πνεύμα και από το ακάθαρτο γέλιο, που κάνουν τα μάτια του γαλάζιου να κλαίνε! Πάρε την ρητορική και γύρνε της τον λαιμό!» Οπότε αυτή είναι η κλειδαριά της ανάγνωσης για τον Paolo Fedeli: η αυτοαναφορικότητα και το εκπληκτικό τα αντικατέστησε με τον αβέβαιο, η ρητορική της καθημερινότητας και ο θόρυβος των φωνών που διαφωνούν τα αντικατέστησε με τη σιωπή που αιωρείται της απουσίας. Η απεικόνιση του αναγνωρίσιμου την αντικατέστησε με τον υπερβατισμό της οπτικής ποίησης.

Paolo Levi