Paris School (c.1950) - Paris Remembered In Green

ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΜΑΡΜΑΡΑ ΤΟΥ SENA

Σχολή του Παρισιού.

Μέση του 20ού αιώνα, περ. 1950–1970.

Μικτή τεχνική σε καμβά.

Διαστάσεις καμβά: 76 x 63 εκ.

Διαστάσεις με κάδρο: 93 x 80 εκ.

Κάδρο πλήρως κατασκευασμένο, υψηλής ποιότητας, περιλαμβάνεται ως δώρο.

Το έργο παρουσιάζει ελαφρή φθορά ορατή στις φωτογραφίες (μέρος της περιγραφής)

1. ΕΝΑΝΑΤΟΛΙΣΗ

1.1. Έργο
Αστικό τοπίο του Παρισιού, πιθανώς εμπνευσμένο από τα Κουά Παρισιού (Quais de Seine).
Η σύνθεση παρουσιάζει ένα σύνολο ευγενικών κτιρίων στο βάθος, με σκεπές με στέγη δωματίου, κάθετες προσόψεις και μια αρχιτεκτονική χαρακτηριστική του ιστορικού Παρισιού.
Στο πρώτο πλάνο φαίνονται πάγκοι, πράσινοι χώροι και μια κατασκευή γέφυρας ή ουράς, που υποδηλώνουν έναν από τους μικρούς κήπους κοντά στον Σήνο.

1.2. Σχολή και χρονολόγηση
Το έργο εντάσσεται με σαφήνεια στο περιβάλλον της Σχολής του Παρισιού, σε χρονολόγηση περίπου της μέσης περιόδου του 20ού αιώνα, μεταξύ δεκαετιών 1950 και 1970.
Η γλώσσα του συνδυάζει ευαισθησία μετα-ιμπρεσιονιστική,
ελευθερία χρωματική,
δομή αστική,
και ένα ελαφρύ, ανοιχτό και φωτεινό πινελιά.

2. ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΕΧΝΙΚΗ

Το έργο παρουσιάζει μια ποιητική οπτική του Παρισιού.
Δεν περιγράφει τη Νέα πόλη με κυριολεξία.
Την θυμάται.
Τα κτίρια φαίνονται να έχουν κατασκευαστεί με πράσινα, μπλε, βιολετιά και παστέλ κίτρινα.
Τα παράθυρα περιορίζονται σε γραμμές,
τα στέγαστρα σε κηλίδες,
οι προσόψεις σε ρυθμούς κάθετους.
Η πόλη μετατρέπεται σε μουσική χρώματος.
Ένα σύνολο ελαφριών επιπέδων,
ανοικτές γραμμές,
και διαφανότητες.
Στην κατώτερη ζώνη, οι πάγκοι και ο κήπος εισάγουν μια σιωπηλή ανθρώπινη κλίμακα.
Δεν υπάρχουν φιγούρες,
αλλά υπονοείται η ζωή.
Η βόλτα,
η παύση,
η ματιά σταθερή μπροστά στον ποταμό.

3. ΣΤΥΛ ΚΑΙ ΖΩΝΤΑΝΗ ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΕΧΝΗΣ

Το έργο τοποθετείται ανάμεσα στον μεταϊμπρεσιονισμό και στην παράδοση της École de Paris.
Το χρώμα δεν χρησιμοποιείται μόνο για την αναπαράσταση.
Χρησιμοποιείται για να προκαλέσει συναισθήματα.
Οι αποχρώσεις πράσινης και τιρκουάζ επικρατούν στη σύνθεση, δημιουργώντας μια φρέσκια ατμόσφαιρα, σχεδόν υδάτινη.
Το βιολέ government του γέφυρας,
τα κίτρινα του ουρανού,
και οι μικρές πινελιές πορτοκαλί
προσφέρουν βάθος και ζωντάνια.
Η μικτή τεχνική επιτρέπει μια ζωντανή επιφάνεια,
περιοχές πιο ρευστές,
άλλες πιο γραφικές,
και μια γενική αίσθηση ευκινησίας.
Το τοπίο φαίνεται να αναδύεται ως οπτική μνήμη.
Ένα εσωτερικό Παρίσι,
περισσότερο νόημα από περιγραφή.

4. ΚΟΣΜΟΣ ΑΛΛΟΤΡΙΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

Κατά τη δεύτερη μισή του 20ού αιώνα, η École de Paris συνένωσε ευαίσθητες διαφορές.
Πολλοί καλλιτέχνες εργάστηκαν το αστικό τοπίο από μια ελευθερία κληρονομημένη από τον ιμπρεσιονισμό και τον μετα-ιμπρεσιονισμό,αλλά ήδη ανοιχτή στη μοντέρνοτητα, στο αυθύπαρκτο χρώμα
και στην μορφολογική σύνθεση.
Αυτό το έργο συμμετέχει σε αυτό το πνεύμα.
Η αρχιτεκτονική του Παρισιού είναι αναγνωρίσιμη,
αλλά μετασχηματισμένη από το βλέμμα του ζωγράφου.
Οι Quais de Seine εμφανίζονται όχι ως πελαργός,
αλλά ως ατμόσφαιρα.
Ως ένας τόπος μνημονευμένος,
διαπερασμένος από φως,
ου water,
προσόψεις,
γέφυρες
και σιωπή.

5. ΚΑΔΡΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΔΙΑΤΗΡΗΣΗΣ

Το έργο παρουσιάζεται με ένα κάδρο πλήρες υψηλής ποιότητας.
Το κάδρο περιλαμβάνεται ως δώρο, συνοδεύοντας το κομμάτι και ενισχύοντας την οπτική του παρουσία.
Το έργο παρουσιάζει ενδείξεις της τεχνικής του και της παλαιότητάς του.
Οι φωτογραφίες αποτελούν ουσιώδες μέρος της περιγραφής και επιτρέπουν την παρατήρηση του καμβά, της επιφανείας της ζωγραφιάς, του κάδρου και της γενικής παρουσίασης.

6. ΘΕΑ

Αυτό το μου έργο προσκαλεί να βλέπει το Παρίσι χωρίς βιασύνη.
Όχι από τον θόρυβο της πόλης,
αλλά από τη λαμπερή μνήμη της.
Μερικά κενά παγκάκια.
Μια γέφυρα.
Πράσινες προσόψεις.
Ο αέρας του Ση.
Όλα φαίνονται αιωρούμενα ανάμεσα στην πραγματικότητα και την ανάμνηση.
Ανάμεσα σε αστικό τοπίο και ζωγραφική συγκίνηση.
Ένα έργο για όποιον αγαπά τη ζωγραφική ως ανάμνηση,
ως χρώμα,
ως εσωτερικός τόπος.