Ninni Pagano (1969) - Classic identity

Βιογραφία του Ninni Pagano


Γεννημένος στη Κατάνη το 1969, ο Ninni Pagano αρχικά ακολουθεί σπουδές επιστημονικού χαρακτήρα, ένα υπόβαθρο που θα επηρεάσει την ακρίβεια και τη δομή των μελλοντικών του έργων. Η προσέγγισή του στον κόσμο της τέχνης εξελίσσεται μέσα από τη φοιτήση στο εργαστήρι του δασκάλου Antonio Sciacca, με τον οποίο μοιράζεται μια όραση της τέχνης ως γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές.

Η Ποιητική: «Η Κάμαρα των Θαυμάτων»
Η έρευνα του Pagano συνδέεται στενά με την έννοια Wunderkammer (Κάμαρα των Θαυμάτων). Τα έργα του συχνά σχεδιάζονται ως νοητικοί χώροι όπου συγχωνεύονται:

Κλασικισμός και Ποπ: Στοιχεία της ελληνικής και της αναγεννησιακής γλυπτικής επαναπροσδιορίζονται με συμπαγή χρώματα και σύγχρονα συμβολισμούς.
Αλχημεία και Φιλοσοφία: Ο καλλιτέχνης διερευνά το αίνιγμα της ύπαρξης μέσα από επιανικά σώματα (όπως οι διάσημες «Γυναίκες-Κύκνοι») και ερμητικά αναφορές.
Η Ύλη: Χρησιμοποιεί αλεσμένες σκόνες για να πετύχει μια χρωματική συμπύκνωση που δίνει στις καμβάδες μια διάσταση σχεδόν γλυπτή.

Δεσμοί και Αναγνωρίσεις
Παρά το ότι η καριέρα του στο χώρο των εκθέσεων απογειώθηκε γύρω στο 2011, κατάφερε γρήγορα να επιτύχει σημαντικά διεθνή ορόσημα:
Βενετία Μπιενάλε: Έκανε έκθεση στην 56η διοργάνωση (2015) within τη έκθεση «Grazie Italia» στο Περίπτερο του Γουατεμάλά από.
Τριεννάλε της Ρώμης: Συμμετοχή στην Έκθεση Τριεννάλε Εικαστικών το 2014.
Εκδόσεις: Η δουλειά του περιλαμβάνεται στον Κατάλογο Σύγχρονης Τέχνης (CAM) της Mondadori και στο Atlas της Σύγχρονης Τέχνης De Agostini.

Διεθνής Παρουσία: Οι δημιουργίες του έχουν εκτεθεί σε τιμητικά ιδρύματα όπως το Μουσείο Altes Dampfbad του Μπάντεν-Μπάντεν στη Γερμανία και στην Αγορά Τέχνης της Βουδαπέστης. Εκτός από ζωγράφος και γλύπτης, ο Pagano είναι γνώστης της αρχαίας τέχνης. Αυτή του η αγάπη αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο «ανακτά» το παρελθόν, όχι για να το αντιγράψει, αλλά για να το μεταμορφώσει σε μια γλώσσα γοητευτικά γοτθική και συναρπαστική που μιλά για τις αντιφάσεις του σύγχρονου ανθρώπου.

Το έργο παρουσιάζεται ως ένα οπτικό παλιμψηστή όπου το αρχαϊκό παρελθόν και το καταναλωτικό παρόν επικαλύπτονται μέχρι να συγχωνευθούν. Στο κέντρο της σύνθεσης δεσπόζει η περήφανη μορφή μιας γυναίκας «με μακρυı λαιμό» (παράδοση Καϊάν), απεικονισμένη προφίλ, η πανωραμένη από αιώνια αξιοπρέπεια η οποία μεταμφιέζεται κυριολεκτικά από τους συμβολισμούς της δυτικής μαζικής κουλτούρας.

1. Ο οπτικός και υλικός αντίθεση
Η στυλιστική ταυτότητα του Pagano ξεδιπλώνεται στην αντίθεση ανάμεσα στην απαλότητα της επιδερμίδας και την ακαμψία των αντικειμένων:

Δαχτυλιδάκια και το Brand: Τα δαχτυλιδάκια από ορείχαλκο, σύμβολο ιδιοκτησίας και παραδοσιακής ομορφιάς, δημιουργούν οπτικό παράλληλο με τους καμπύλους του λογότυπου Coca-Cola που καταλαμβάνει το φόντο. Και οι δύο είναι «μάρκες»: μια ταυτότητα πολιτισμική, η άλλη αγορά.

Αντικείμενα Αναχρονιστικά: Το κόκκινο καπέλο με γείσο και το ράβδισμα του γκολφ που κουβαλάται στον ώμο λειτουργούν ως στοιχεία διαταραχής (ou détournement). Μεταμορφώνουν τη μορφή από φύλακα μιας παράδοσης σε είδωλο της παγκοσμιοποίησης.

2. Συμβολισμός του Τίτλου
Ο τίτλος «Classic Identity» παίζει με την αμφισημία του όρου «Κλασικό»:

Από τη μια μεριά, παραπέμπει στο «Coca-Cola Classic», υποδηλώνοντας ότι και οι πιο απομακρυσμένες κουλτούρες έχουν πλέον γίνει προϊόν κατανάλωσης, ένα μάρκνο ελκυστικό για το δυτικό βλέμμα.
Από την άλλη, προβληματίζει τον θεατή για το τι προσδιορίζει σήμερα μια «κλασική» ταυτότητα: εξακολουθεί να σχετίζεται με τις ρίζες ή ορίζεται από τα αντικείμενα που κατέχουμε και από τα σήματα που εκτίθεται;

3. Ατμόσφαιρα και Χρώμα
Η ατμόσφαιρα είναι ζεστή, σχεδόν λυκόφωτη, γερασμένη από τον χρόνο, κυριαρχούμενη από τόνους ώχρας, κόκκινου και μαύρου. Αυτή η χρωματική επιλογή δίνει στο έργο μια αβά τη λαμπρή αουρά σχεδόν ιερής, που αντιτίθεται βεβιασμένα στην κοινή απλότητα των αντικειμένων που παρουσιάζονται (η κονσέρβα, το γκολφ). Το φως φαίνεται να πηγάζει από το δέρμα της γυναίκας, καθιστώντας την το μόνο «ζωντανό» στοιχείο σε έναν κόσμο σημάτων και διαφημιστικών γραφικών.

Κριτική Σύνοψη:
Σε αυτό τον καμβά, ο Ninni Pagano δεν περιορίζεται σε μια απλή κριτική για τον καταναλωτισμό. Παίζει μια μη αναστρέψιμη συγχώνευση. Η γυναίκα δεν φαίνεται θύμα, αλλά πρωταγωνίστρια ενός νέου υβριδικού κόσμου, όπου το γκολφ αντικαθιστά τα τελετουργικά εργαλεία και το λογότυπο γίνεται το φυσικό σκηνικό της σύγχρονης ύπαρξης. Είναι ένα πορτρέτο της «Παράδοσης 2.0», όμορφο και ταυτόχρονα ανατριχιαστικό.

Instagram:@ninnipagano