Sylvain Barberot - Jouir - marbre gravé

Το «jouir» προέρχεται από σειρά έργων με τίτλο «épitaphe». Αυτοί είναι ένας ποιητικός τρόπος να αγκαλιάζεις τον θάνατο με ποίηση, επιλέγοντας μια λέξη επιλεγμένη με τέτοιο τρόπο ώστε να υποβληθεί.

Σε αυτό το έργο, μια μαρμάρινη πλάκα με φλέβες που κυματίζουν, σχεδόν οργανικές, υψώνεται σαν ένα θραύσμα αποκομμένο από τον χρόνο. Η επιφάνειά της, σημαδεμένη από γκρίζες και ιβουάρ στρώσεις, παραπέμπει ταυτόχρονα στην γεωλογική ιζηματολογία και στην αργή καταγραφή της μνήμης. Τίποτα εδώ δεν είναι λεία: το ακανόνιστο περίγραμμα, σχεδόν τυχαίο, θυμίζει τη ρωγμή, το τέλος, την ατέλεια που χαρακτηρίζει κάθε ύπαρξη.

Στην καρδιά αυτής της πετρωμένης ύλης, μια λέξη: jouir. Χαραγμένη βαθιά, δεν αρκείται να είναι καταγεγραμμένη — χαράσσεται περαιτέρω, σαν να πρέπει να αρχίσει κάποιος να χαράσσει και την πέτρα προκειμένου να αναδυθεί το νόημα. Το φύλλο χρυσού 24 καρατίων αιχμαλωτίζει το φως με μια σχεδόν ιερή ένταση. Τονίζει τα περιγράμματα της χαρακιάς, καλώντας μια φαντασμαγορική-τελετουργική αισθητική. Αυτή η πολύτιμη ανάδειξη δεν θυμίζει без τις χρυσές γράμμες των σταλών θανάτου, όπου το όνομα και οι λέξεις παραμένουν μετά την εξαφάνιση του σώματος.

Ο επιλογή της ρήσης jouir λειτουργεί ως κεντρική ένταση. Συνδεδεμένη με τον θάνατο μέσω του μηχανισμού της επιτύμβιας επιγραφής, μετακινεί τις προσδοκίες: όπου περιμένουμε το πένθος, εμφανίζεται η ένταση· όπου η πέτρα υπονοεί τη σιωπή, ο λόγος καλεί σε εμπειρία, στο σώμα, στη στιγμή που ζήθηκε. Το έργο πραγματοποιεί έτσι μια διακριτή αλλά ισχυρή ανατροπή: δεν αρνείται τον θάνατο, τον συνοδεύει με μια νομοθετική εντολή να ζήσεις πλήρως.

Εγγεγραμμένο στη σειρά Épitaphe, αυτό το κομμάτι προτείνει μια ποιητική προσέγγιση του περάσματος. Κάθε επιλεγμένη λέξη γίνεται μια προσπάθεια να υποβληθεί η εξαφάνιση, όχι με τη γλυκύτητα της, αλλά με αντίθεση μιας ουσίας ύπαρξης. Εδώ, ο πέτρινος όγκος δεν κλείνει: διαφυλάττει, ενισχύει, μεταμορφώνει. Το Jouir γίνεται τότε λιγότερο μια λέξη και περισσότερο ένα ζωηρό απολίθωμα, ένα φωτεινό ίχνη που άφησε στο κέντρο της ύλης, σαν μια τελευταία λάμψη απέναντι στο αναπόφευκτο.

Έργο διεθνώς αναγνωρισμένο, του οποίου η δουλειά βασίζεται στην διχοτόμηση που υπάρχει ανάμεσα στη μνήμη και τη λησμονιά. Η μνήμη, κατά τη γνώμη μου, είναι το απαραίτητο στοιχείο που δένει το σώμα μας με τον κόσμο. Ωστόσο, ενώ ο πολιτισμός μας προσπαθεί να χαράξει την ιστορία με το δόρυ, εγώ προσπαθώ να αναστείλω, να αποδομήσω, ακόμη και να διαγράψω τη δική μου μνήμη. Μεγάλο εγχείρημα αυτό της άσκησης της λησμονιάς… Το σώμα είναι μόνο η στήριξη αυτής της μνήμης με την οποία εξαρτάται, μπορεί και χρειάζεται. Το ίδιο το χτίζει, το διαμορφώνει και το μεταμορφώνει. Και αν η ανάμνηση μεταφράζεται από τα Ελληνικά όπως η ανάβαση της μνήμης, για μένα την ακολουθώ ώστε να χωριστώ από αυτήν.