Ricardo Cases - Catálogo - 2025

Την 29η Οκτωβρίου 2024, ένας πλημμυρικός κατακλυσμός έπληξε την επαρχία της Βαλένθια, καταστρέφοντας χωριά και παίρνοντας τις ζωές εκατοντάδων ανθρώπων.

Σανάμεσα στις τεράστιες υλικές και συναισθηματικές απώλειες, μια από τις πολλές ήταν η βιβλιοθήκη του Ricardo Cases.
Ένας ροή νερού εισέβαλε στο στούντιο του φωτογράφου και εξήλθε, μεταφέροντας μαζί του τα 800 βιβλία που, με τα χρόνια, είχαν συμβάλει στην εκπαίδευσή του στη φωτογραφία και στη ζωή.
Όταν όλα πέρασαν, οι τόμοι βρέθηκαν διασκορπισμένοι ανάμεσα στο φαράγγι, μουσκεμένοι και γεμάτοι λάσπη.
Αυτό του έδωσε την ευκαιρία να αποχαιρετήσει τους τόμους οι οποίοι, καθώς στέγνωναν, οι σελίδες τους έμεναν κολλημένες για πάντα.
Αυτόν τον τρόπο, ανακάλυψε ότι εκείνες οι θεμελιώδεις και διαχρονικές εικόνες των δασκάλων της φωτογραφίας, που είχε κοιτάξει τόσες φορές, είχαν μείνει κυριολεκτικά τυλιγμένες μέσα στην λάσπη, αναγκασμένες ξαφνικά να μιλήσουν για ζητήματα πιο επείγοντα.

Αποκολλώντας τις σελίδες, οι φωτογραφίες ανακατασκευάζονταν σε αυθαίρετα κολάζ που φώναζαν ένα άγνωστο νόημα.
Ολόκληρη αυτή η γνώση και το συναίσθημα που είχαν εδραιωθεί στο αρχείο που νομίζαμε ότι ξέραμε, είχαν διαγραφεί, σαν φλέβες πάνω σε λάσπη, ίχνη αυτού που κάποτε ήταν.
A different function was imposed: that of an archaeology of emotions, where time, photography, and clay combined to create new meanings.

Documenting all of this was the photographer's reaction to loss: what died gave birth to something else.

Thus, those photographs of photographs gathered in this Catalogue are not only a testimony to an irreparable loss, but also to the reconstruction of the lost library.
With the passage of time, the water that had dried the clay will remain the same. The new archive points to memory and oblivion; between the two lies the possibility that the certainties with which we live could disappear overnight.