Spanish School (c.1920) - A Mediterranean Silence

ΠΕΙΡΑΙΑ ΣΙΩΠΗΣ

Έργο με υπογραφή, ανάγνωση άγνωστη.

Μεσογειακή ισπανική σχολή / Καταλανική ή Βαλεντιανή σχολή

Αρχές του 20ού αιώνα, πιθανώς γύρω στα 1900-1920.

Λάδι σε καμβά.

Διαστάσεις: 45,5 x 60 cm.

1. ΕΝΑΡΞΗ

1.1. Έργο
Θέα λιμένα ή εμπορικής πλατείας με μικρά σκάφη προσαραγμένα, λαϊκές φιγούρες και λευκή αρχιτεκτονική με μεσογειακό χαρακτήρα.
Το έργο εμφανίζεται με υπογραφή στη γωνία κάτω δεξιά, αν και η ανάγνωση της υπογραφής είναι δύσκολη να ακουστεί επακριβώς.
Η σκηνή απεικονίζει έναν ανοιχτό χώρο δίπλα στο νερό.
Στο προσκήνιο, διάφορες φιγούρες εργάζονται ή ξεκουράζονται κοντά στα βάρκα.
Στο φόντο, ένα σύνολο λευκών σπιτιών, δέντρα και μικρές ομάδες ανθρώπων συνθέτουν μια ατμόσφαιρα καθημερινής ζωής, ήσυχης και φωτεινής.

1.2. Χρονολογία

Με βάση τον πάροχο, την τεχνική, τη σύνθεση και την αισθητική ζωγραφική, το έργο μπορεί να τοποθετηθεί γύρω στο τέλος του 19ου αιώνα και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού.
Η πιο προσεκτική επιλογή θα ήταν να catalogηθεί ως:
Μεσογειακή σχολή, πιθανώς καταλανική ή Ανατολική, γύρω στο 1900-1920.

2. ΑΡΤΙΣΤΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Η σύνθεση κατέχει μια ήρεμη ομορφιά.
Δεν επιδιώκει ένα θεματικό θαλάσσιο τοπίο εντυπωσιακό,
αλλά μια ταπεινή σκηνή,
σχεδόν σταματημένη,
όπου το λιμάνι εμφανίζεται ως τόπος εργασίας, ανάπαυλας και συνύπαρξης.
Το νερό καταλαμβάνει το πρώτο πλαίσιο στο κάτω μέρος,
με σκούρους αντικατοπτρισμούς και μετρημένη πινελιά.
Στην όχθη, τα βάρκα εισάγουν διαστημικές γραμμές που οδηγούν την ματιά προς το κέντρο της σκηνής.
Η αρχιτεκτονική του φόντου επιλύεται με τόνους λευκού, ώχρας και ζεστών γκρι.
Οι προσόψεις δεν περιγράφονται με λεπτομέρεια.
Υποδεικνύονται με μάζες, παράθυρα, μπαλκόνια και μικρές ριπές φωτός.
Οι φιγούρες είναι μικρές,
αλλά ουσιαστικές.
Προσφέρουν κλίμακα,
ζωή,
και μια διακριτή ανθρωπιά στο σύνολο.

3. ΣΧΟΛΗ ΚΑΙ ΠΙΓΜΑΤΑ ΖΩΓΡΑΦΙΚΑ

Το έργο εντάσσεται σε ένα αισθητικό πλαίσιο κοντά στην μεσογειακή ζωγραφική των ενδιάμεσων αιώνων.
Μπορεί να σχετίζεται με το περιβάλλον της καταλανικής λαϊκής και ναυτικής σχολής, καθώς και με ορισμένες αναβιώσεις ανατολικές συνδεδεμένες με το τοπίο του λιμένα, το φως ελεγχόμενο και τη λαϊκή ζωή δίπλα στη θάλασσα.
Δεν φαίνεται ένα έργο πλήρως εμπρεσιονιστικό.
Ούτε ακαδημαϊκό με την αυστηρή έννοια.
Ο χαρακτήρας του πλησιάζει περισσότερο σε ζωγραφική παρατήρησης,
και η παρουσία ψαράδων επιτρέπει να σκεφτούμε έναν δημιουργό μορφωμένο στο περιβάλλον της Μεσογείου, πιθανώς Καταλανό, Βαλεντινό ή Βαλεναϊκό.

4. ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ

Η υπογραφή, τοποθετημένη στη γωνία κάτω δεξιά, δεν επιτρέπει ασφαλή ανάγνωση.
Με γυμνό μάτι θα μπορούσε να αρχίζει με μια ευρεία και φθίνουσα γραφή, ακολουθούμενη από ένα επώνυμο με μακρύ αποτύπωμα, αλλά δεν συνιστάται να πιέζουμε για ταυτοποίηση χωρίς συγκριτικό έλεγχο.
Η πιο έντιμη καταλογοποίηση θα ήταν:
Έργο με υπογραφή, συντάκτης μη αναγνωρισμένος. Μεσογειακή σχολή, πιθανώς Καταλανική ή Ανατολική, γύρω από 1900-1920.
Ως γραμμή έρευνας, θα ήταν ενδιαφέρον να συγκριθεί η υπογραφή με ζωγράφους της θάλασσας και του τοπίου ακτής που δραστηριοποιούνταν στην Καταλονία, τη Βαλένσια, τις Βαλεαρίδες και τη νότια Γαλλία κατά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα.

5. ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ-ΚΡΑΤΗΣΗ

Το έργο παρουσιάζει ενδείξεις της ηλικίας του.
Παρατηρούνται ρηγματώσεις, ήπιες απώλειες, τριβές, επιφανειακή βρωμιά και μεταβολές στην τάση της επιφάνειας.
Η ανάποδη πλευρά αποκαλύπτει μια παλαιά καμβά, στερεωμένη σε σκελετό από ξύλο.
Οι φωτογραφίες αποτελούν ουσιαστικό μέρος της περιγραφής και επιτρέπουν την παρατήρηση της ζωγραφικής, της υπογραφής, της επιφάνειας και της αντίστροφης πλευράς.

6. ΘΕΑΣΗ

Αυτός ο πίνακας έχει μια ήρεμη ομορφιά.
Δεν χρειάζεται να επιβληθεί.
Ένα λιμάνι.
Μερικά βάρκα.
Μικρές φιγούρες.
Λευκά σπίτια κάτω από ένα ήσυχο φως.
Όλα φαίνονται να ανήκουν σε έναν καθημερινό κόσμο,
αλλά ήδη μακριά.
Το έργο διατηρεί αυτή τη ξεχωριστή ευαισθησία των μεσογειακών παμπάλαιων σκηνών:
η εργασία δίπλα στη θάλασσα,
η αργή ζωή των χωριών,
το φως πάνω στην γύρη,
η σιωπή του νερού.
Ένας πίνακας για όποιον εκτιμά τον έρωτα για το τοπίο,
τη μνήμη των λιμένων,
και τα έργα που αφήνουν χώρο ώστε το βλέμμα να χτίσει τη δική του συγκίνηση.