Pio Joris (1843-1921) - Paesaggio con cacciatore

Pio Joris (Ρώμη, 8 Ιουνίου 1843 – Ρώμη, 6 Μαρτίου 1921), Τοπίο με κυνηγό, χρονολογημένο το 1886 στο πίσω μέρος και υπογεγραμμένο και τοποθετημένο (Ρώμη) χαμηλά δεξιά στο εφαπτόμενο. Λάδι πάνω σε μικρή επιφάνεια. Έργο μεγάλης ποιότητας και εκτελεστικής λεπτομέρειας. Η μόνη επιφάνεια μετρά 25x10,5 cm. Σε αντίστοιχης εποχής χρυσαλίδεια κορνίζα που ενσωματώνει την αξία του έργου.

Pio Joris (Ρώμη, 8 Ιουνίου 1843 – Ρώμη, 6 Μαρτίου 1921) ήταν ένας ιταλός ζωγράφος, χαράκτης και υδατογράφος, μέλος της κύκλου των Ρωμαίων μαθητών του Mariano Fortuny, γνωστός για ένα ύφος που χαρακτηρίζεται από τον συνδυασμό γνήσιου ρεalisme και ευχαρίστησης της πινελιάς, φευγαλέας και ζωντανής.

Ζωγράφος διακρινόμενος για την τάση κατά κύριο λόγο εμπορική, ωστόσο θεωρούνταν στη Ρώμη του τέλους του 19ου αιώνα ένας από τους κορυφαίους ζωγράφους. Πήρε μέρος στις κύριες ιταλικές και διεθνείς εκθέσεις συχνά κερδίζοντας τα πρώτα βραβεία και αποκτώντας ορισμένες φορές αναμφισβήτητα επιτυχίες (Έκθεση στο Μόναχο, 1869· Έκθεση στη Βιέννη, 1873· εκθέσεις στις Παρισίων· Διεθνής Έκθεση της Ρώμης, 1883 και 1911· Παγκόσμια Έκθεση στο Παρίσι, 1878 και 1900, μόνον για να αναφέρουμε τις σημαντικότερες). Θέματα που για τους πιο συχνούς ήσαν αυτά του ρωμαϊκού λαογραφικού φολκλόρ, ζωγραφισμένα με ελκυστικό τρόπο και που συνάντησαν τη στήριξη της ανδρώας αστικής τάξης που γεννιόταν. Εξαιτίας αυτού, ασχολήθηκε και με πίνακες ιστορικού θέματος όπως η Έξοδος του Πάπα Ευγένιου IV από τη Γενική Εθνική Πινακοθήκη της Ρώμης.

Η πρώτη καλλιτεχνική δραστηριότητα του Pio Joris τοποθετείται ως σημείο συνάντησης της ρωμαϊκής και της ναπολιτάνης ζωγραφικής κουλτούρας του δεύτερου 19ου αιώνα. Πολίτης της Ρώμης από γέννηση και με ακαδημαϊκή μόρφωση, ο Joris πάντα έπαιρνε ερεθίσματα από τον ναπολιτάνο καλλιτεχνικό κόσμο: ο Edoardo Pastina, ένας ζωγράφος τοπίου από τη Νάπολη, υπήρξε ο πρώτος δάσκαλός του, ενώ στην Έκθεση Εθνικής Φλωρεντίας του 1861 ήσαν οι ναπολιτάνοι που έδωσαν στον ζωγράφο τα πλέον ισχυρά ερεθίσματα για να αρχίσει ξανά τη μελέτη της ζωγραφικής αφιερώνοντας τον εαυτό του στο αληθινό. Ήταν μαθητής του Achille Vertunni μαζί με τον οποίο πραγματοποίησε ένα ταξίδι σε Σορίντο και Νάπολη, κατά το οποίο γνώρισε προσωπικά τον Filippo Palizzi και Domenico Morelli και ήρθε σε επαφή με τη Σχολή του Resina που οδήγησαν τον ζωγράφο στη δημιουργία μιας προσωπικής στυλιστικής προσέγγισης βάση στις επιρροές που δέχτηκε. Ωστόσο ο Joris παρέμεινε πάντοτε συνδεδεμένος με τον νοτιοϊταλικό κόσμο της τέχνης: πρέπει να ληφθούν υπόψη τα ερεθίσματα που δέχτηκε, στην ωριμότητα, από τη ζωγραφική του Francesco Paolo Michetti. Ήταν πολύ φίλος του ζωγράφου Attilio Simonetti.

Το πρόσωπο του Pio Joris συχνά συσχετίστηκε με τον Mariano Fortuny, από τον οποίο ο ρωμαίος ζωγράφος ήταν φίλος και θαυμαστής, συνήθως με περιφρόνηση. Πριν από όλα αυτά, υπάρχει η τάση της κριτικής να τονίσει τη εμπορική ζωγραφική του Fortuny, παραβλέποντας τις πειραματισμούς του Καταλανου, που αποσκοπούσαν στην αναζήτηση ενός νέου φυσιοκρατικού χαρακτήρα όχι μακριά από τα αποτελέσματα που επιτυγχάνονταν την ίδια περίοδο σε όλη την Ευρώπη. Μία νέα ανάγνωση του έργου του Fortuny προτεινόμενη πρόσφατα από την κριτική, μακριά από τα στερεότυπα που τον συνόδευσαν για πάνω από έναν αιώνα, μας οδηγεί επίσης να αξιολογήσουμε διαφορετικά τα αποτελέσματα που είχε πάνω στον Joris. Σίγουρα η επαφή με τον Fortuny οδήγησε τον καλλιτέχνη σε μια τάση υιοθέτησης μιας ζωηρής και ευφυούς πινελιάς και ταυτόχρονα απέκτησε μια πλέον έντονη και λαμπερή χρωματικότητα. Ο ζωγράφος του Reus λοιπόν ήταν πλήρως επικεντρωμένος στην αναζήτηση μιας έντονης φωτεινότητας, ζωγραφίζοντας πάνω σε λευκή προετοιμασία και με ραγδαίες πινελιές για τη δημιουργία φωτιστικών εφέ, ανάβλυζόμενα από τη σκέψη του για τους Ισπανούς μάστερ του παρελθόντος και ταυτόχρονα από τις εντυπώσεις που εκείνα τα χρόνια ερχόντουσαν από την Ιαπωνία. Ο Joris, καλύτερα από κάθε άλλον Ρωμαίο ζωγράφο, μπόρεσε να αντιληφθεί τις καινοτομίες του Fortuny, μη μένοντας μόνο στην επιφανειακή λεπτομέρεια, αλλά ενημερώνοντας, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '70, τη ζωγραφική του με τα νέα χρωματικά και φυσιοκρατικά αξιώματα, ενώ συγχρόνως θεωρώντας ότι ο Joris και ο Fortuny θα περάσουν χρόνο μαζί στην Ισπανία για να ζωγραφίσουν, σε μια διαμονή γεμάτη συνέπειες για τον ρωμαίο ζωγράφο. Τα ίδια χρόνια σημειώθηκε στο Portici, μετά τη διαμονή του καταλανικού το 1874, λίγο πριν το θάνατό του, μια νέα σκέψη για τον τρόπο της ζωγραφικής και το πιο πλήρες παράδειγμα της στην