Sergio Romero - Núcleo en expansión

Έτοιμο καμβά για τοποθέτηση σε τελάρο 92x65 εκ. Παρέχεται σε σφιχτό σωλήνα και τυλιγμένο.

Αυτό το έργο αποτελεί μέρος μίας πρόσφατης ζωγραφικής έρευνας στην οποία το αυτόματο πάθος, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε μία κοινή οπτική γλώσσα. Παρά το γεγονός ότι θα μπορούσαν να φαντάζουν αρχικώς παρορμητικά ή αυθόρμητα, κάθε ένα γεννιέται από μια διαδικασία παρατήρησης και διαλογής που προέρχεται από ένα παλαιότερο έργο πολύ πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, αναπτυγμένο για χρόνια μέσω μαρκαδόρου, γραμμικού σκίτσου και χειροποίητης κατασκευής του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, αυτή η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μετασχηματίζεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνο ως περίγραμμα ή δομή και αρχίζει να ενεργεί επίσης ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση πάνω στην επιφάνεια. Το κίνημα απελευθερώνεται, αλλά παραμένει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Τα σημεία επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος οριοθετείται από μια άυλη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρο το συνάρθρωμα.

Κάθε έργο λειτουργεί σαν ένα νοητικό χάρτη σε κίνηση: στρώσεις μνήμης, παρορμήσεις, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συνυπάρχουν μέσα σε ένα ίδιο επίπεδο. Ο φαινομενικά χαοτικός χαρακτήρας διαπερνείται από συνειδητές αποφάσεις σχετικά με τη συνάφεια, το κενό, την ισορροπία, τον κορεσμό και την οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη πλαισίων, τροχιών, νευρικών γραμμών και κυκλικών κέντρων δημιουργεί μια γλώσσα γραμματικής που αναγνωρίζεται σε ολόκληρη τη σειρά. Δεν πρόκειται για ατύχημα ή καθαυτό αυ automation, αλλά για μια έρευνα πάνω στον τρόπο μετατροπής της σκέψης, της έντασης και της ευαισθησίας σε μια ζωγραφική γραφή της σύγχρονης τέχνης.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ μέρος της στειρότητας του τεχνικού σκίτσου με μια πιο σωματική και φυσική παρουσία. Το έργο δεν χτίζεται πλέον μόνο: συμβαίνει επίσης. Το πάχος διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και του άμεσου γόνου, διατηρώντας πάντα το ίδιο οπτικό σήμα που ορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτά τα τεμάχια δίνουν μια ισορροπία μεταξύ:
- σκίτσο και ζωγραφική,
- έλεγχος και επέκταση,
- αρχιτεκτονική και αυτοματοποίηση,
- γραφή και αφαιρετικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει μια δική της οπτική γλώσσα, όπου η γιγαντωμένη κίνηση συνυπάρχει με μια εσωτερική αυστηρή δομή και όπου κάθε σύνθεση λειτουργεί ως άμεση επέκταση ενός νοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε μόνιμη μεταμόρφωση.