Sergio Romero - Sistema Orbital

Έτοιμος καμβάς για τοποθέτηση σε τελάρο 92×65 εκ. Παραδίδεται σε σκληρό σωλήνα και τυλιγμένος.

Αυτή η δημιουργία αποτελεί μέρος μίας πρόσφατης εικαστικής έρευνας κατά την οποία το αυτόματο gesture, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε μία ενιαία οπτική γλώσσα. Παρότι με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνονται παρορμητικές ή αυθόρμητες, κάθε μία ξεκινούμε από μια διαδικασία παρατήρησης και εξαγωγής προερχόμενη από ένα παλαιότερο έργο πολύ πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, αναπτυγμένο για χρόνια μέσω μαρκαδόρου, γραμμικού σχεδίου και χειροποίητης κατασκευής του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, αυτή η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μετασχηματίζεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνο ως περίγραμμα ή δομή και αρχίζει να ενεργεί επίσης ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική εξάπλωση στην επιφάνεια. Το γκρίβωμα απελευθερώνεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Τα σύμβολα επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι τάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος καθορίζεται από μια αόρατη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρη τη σύνθεση.

Κάθε έργο λειτουργεί ως νοητικό χάρτης σε κίνηση: επίπεδα μνήμης, ερεθίσματα, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συνυπάρχουν σε ένα ενιαίο επίπεδο. Το φαινομενικά χάος διέρχεται από συνειδητές αποφάσεις σχετικά με τη συσσώρευση, το κενό, την ισορροπία, την κορεσμό και την οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη πλαισίων, τροχιών, νευρικών γραμμών και κυκλικών πυρήνων δημιουργεί μια δική της γραμματική που αναγνωρίζεται σε ολόκληρη τη σειρά. Δεν πρόκειται για συμβάν ή απόλυτο μηχανισμό· πρόκειται για μια έρευνα σχετικά με το πώς να μεταφραστεί η σκέψη, η ένταση και η ευαισθησία σε μια σύγχρονη εικαστική γραφή.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ μέρος της σταθερότητας του τεχνικού σχεδίου με μια πιο σωματική και φυσική παρουσία. Το έργο δεν χτίζεται μόνον: συμβαίνει επίσης. Το ίχνος διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και του άμεσου γκράουτ, διατηρώντας πάντοτε το ίδιο οπτικό σφραγιστικό σήμα που ορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτά τα κομμάτια εναλλάσσονται μεταξύ:

- σχεδίου και ζωγραφικής,
- ελέγχου και εξάπλωσης,
- αρχιτεκτονικής και αυτοματισμού,
- γραφής και αφαιρετικής.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει μια δική της οπτική γλώσσα, όπου η γρήγορη ένταση συνυπάρχει με μια αυστηρή εσωτερική δομή και όπου κάθε σύνθεση ενεργεί ως άμεση επέκταση ενός νοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε διαρκή μεταμόρφωση.