Sergio Romero - Topografía

Τελάρο έτοιμο για τοποθέτηση σε καμβά 92x65 εκ. Σ entrega σε σκληρό σωλήνα και τυλιγμένο.

Αυτό το έργο αποτελεί μέρος πρόσφατης εικαστικής έρευνας στην οποία το αυτόματο gesture, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε μια ενιαία οπτική γλώσσα. Παρά το γεγονός ότι στην αρχή μπορεί να φαίνονται παρορμητικά ή αυθόρμητα, κάθε ένα αντλεί από μια διαδικασία παρατήρησης και εξορθολογισμού που προέρχεται από ένα παλαιότερο έργο πολύ πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, αναπτυσσόμενο επί χρόνια μέσω μαρκαδόρου, γραμμικού σχεδίου και χειροκίνητης κατασκευής του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, αυτή η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μετασχηματίζεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνο ως περίγραμμα ή δομή και αρχίζει να λειτουργεί επίσης ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση επί της επιφάνειας. Το gesto απελευθερώνεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Οι δείκτες επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασχίζονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος ορίζεται από μια αόρατη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρη τη σύνθεση.

Κάθε έργο λειτουργεί ως κινούμενος νοητικός χάρτης: λεπτές στρώσεις μνήμης, παρορμήσεις, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συνυπάρχουν εντός ενός ίδιου επιπέδου. Το φαινομενικά χάος διαπερνάται από συνειδητές αποφάσεις σχετικά με τη βαρύτητα, το κενό, την ισορροπία, τη δέσμευση και την οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη πλαισίων, τροχιών, νεύρων γραμμών και κυκλικών πυρήνων ген merges μια δική της γραμματική που αναγνωρίζεται σε ολόκληρη τη σειρά. Δεν πρόκειται για δυστύχημα ή απόλυτο αυτονόητο, αλλά για μια έρευνα σχετικά με το πώς να μεταφραστεί ο νους, η ένταση και η ευαισθησία σε μια ζωγραφική γραφή σύγχρονης τέχνης.

Η ακρυλική ζωγραφική εδώ αντικαθιστά μέρος της ακαμψίας του τεχνικού σχεδίου με μια πιο σωματική και φυσική παρουσία. Το έργο δεν χτίζεται μόνο: συμβαίνει επίσης. Το χέρι διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και της άμεσης ενέργειας, διατηρώντας πάντα την ίδια οπτική σφραγίδα που ορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτά τα κομμάτια ισορροπούν μεταξύ:

- σχέδιο και ζωγραφική,
- έλεγχος και επέκταση,
- αρχιτεκτονική και αυτοματισμό,
- γραφή και αφαιρετικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει μια δική της οπτική γλώσσα, όπου η διαστατικός gestural ένταση συνυπάρχει με μια αυστηρή εσωτερική δομή και όπου κάθε σύνθεση λειτουργεί ως άμεση επέκταση ενός διανοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε μόνιμη μεταμόρφωση.