Sergio Romero - Origen

Αυτό το έργο αποτελεί μέρος μίας πρόσφατης εικαστικής έρευνας στην οποία η αυθόρμητη χειρονομία, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε μια ενιαία οπτική γλώσσα. Παρόλο που με την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνονται παρορμητικά ή αυθόρμητα, κάθε ένα προέρχεται από μια διαδικασία παρατήρησης και διαύγασης που έρχεται από ένα παλαιότερο έργο πολύ πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, αναπτυγμένο επί χρόνια μέσω μαρκαδόρου, γραμμικού σχεδίου και χειροκίνητης διαμόρφωσης του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, αυτή η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μετασχηματίζεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνο ως περίγραμμα ή δομή και αρχίζει να δρα επίσης ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση πάνω στην επιφάνειά της. Η χειρονομία ελευθερώνεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Τα σημάδια επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος ορίζεται από μια αόρατη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρη τη σύνθεση.

Κάθε έργο λειτουργεί ως νοητικός χάρτης σε κίνηση:
στιβάδες μνήμης, παλμοί, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συνυπάρχουν μέσα σε ένα και μόνο επίπεδο. Το φαινομενικά χάος διαπερνάται από συνειδητές αποφάσεις σχετικά με πυκνότητα, κενότητα, ισορροπία, κορεσμό και οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη πλαισίων, τροχιών, νευρικών γραμμών και κυκλικών πυρήνων δημιουργεί μια δική της γραμματική που είναι αναγνωρίσιμη σε ολόκληρη τη σειρά. Δεν πρόκειται για ατύχημα ούτε για απόλυτο αυτοματισμό, αλλά για μια έρευνα γύρω από το πώς να μεταφραστεί η σκέψη, η ένταση και η ευαισθησία σε μια σύγχρονη ζωγραφική γραφή.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ ένα μέρος της σκληρότητας του τεχνικού σχεδίου με μια πιο σωματική και φυσική παρουσία. Το έργο όχι μόνο κατασκευάζεται: συμβαίνει επίσης. Η γραφή διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και της άμεσης χειρονομίας, διατηρώντας πάντοτε την ίδια οπτική σφραγίδα που καθορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτά τα κομμάτια αιωρούνται ανάμεσα σε:

σχέδιο και ζωγραφική,
έλεγχο και επέκταση,
αρχιτεκτονική και αυτοματισμό,
γραφή και αφαιρετικότητα.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει δική της οπτική γλώσσα, όπου η χειρονομία συνυπάρχει με μια αυστηρή εσωτερική δομή και όπου κάθε σύνθεση λειτουργεί ως άμεση επέκταση ενός νοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε διαρκή μεταμόρφωση.