Sergio Romero - Orbita interior

Αυτό το έργο αποτελεί τμήμα μιας πρόσφατης εικαστικής έρευνας στην οποία το αυτόματο gesture, η χωρική δομή και η συμβολική επανάληψη μετατρέπονται σε μια ενιαία οπτική γλώσσα. Παρά το γεγονός ότι από την πρώτη ματιά μπορεί να φαίνονται παρορμητικά ή αυθόρμητα, κάθε στοιχείο προέρχεται από μια διαδικασία παρατήρησης και καθαρών διαύσεων που πηγάζουν από ένα παλαιότερο έργο πολύ πιο αρχιτεκτονικό και ακριβές, αναπτυγμένο επί χρόνια με μαρκαδόρο, γραμμή σχεδίου και χειροκίνητη κατασκευή του χώρου.

Σε αυτή τη νέα σειρά, η ακρίβεια δεν εξαφανίζεται: μεταμορφώνεται.

Η γραμμή παύει να συμπεριφέρεται μόνο ως περίγραμμα ή δομή και αρχίζει να λειτουργεί και ως ενέργεια, ρυθμός και φυσική επέκταση στην επιφάνεια. Το gesture ελευθερώνεται, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει ένα εσωτερικό σύστημα οργάνωσης. Οι δείκτες επαναλαμβάνονται, οι διαδρομές διασταυρώνονται, οι εντάσεις εξισορροπούνται και ο χώρος οριοθετείται από μια αόρατη αρχιτεκτονική που στηρίζει ολόκληρη τη σύνθεση.

Κάθε έργο λειτουργεί ως νοητικός χάρτης σε κίνηση: στρώσεις μνήμης, παρορμήσεις, διαδρομές και συναισθηματικές δομές που συνυπάρχουν μέσα σε έναν ίδιο επίπεδο. Ο φαινομενικός χαμός διαπερνάται από συνειδητές αποφάσεις σχετικά με πυκνότητα, κενότητα, ισορροπία, κορεσμό και οπτική κατεύθυνση.

Η επανάληψη καρέ, τροχιών, νευρικών γραμμών και κυκλικών πυρήνων δημιουργεί μια δική της γραμματική αναγνωρίσιμη σε ολόκληρη τη σειρά. Δεν πρόκειται για ατύχημα ούτε για απόλυτο αυ automate, αλλά για μια έρευνα σχετικά με το πώς μεταφράζονται η σκέψη, η ένταση και η ευαισθησία σε μια σύγχρονη εικαστική γραφή.

Η ακρυλική ζωγραφική αντικαθιστά εδώ μέρος της ρυτιδάλωσης του τεχνικού σχεδίου với μια περισσότερο σωματική και φυσική παρουσία. Το έργο δεν χτίζεται μόνο: συμβαίνει επίσης. Η γραμμή διατηρεί τη μνήμη της κίνησης, του χρόνου και της άμεσης gesture, διατηρώντας πάντα το ίδιο οπτικό σφράγισμα που ορίζει το σύνολο της έρευνας.

Αυτά τα κομμάτια ταλαντώνονται μεταξύ:

- σχεδίου και ζωγραφικής,
- ελέγχου και επέκτασης,
- αρχιτεκτονικής και αυτοματισμού,
- γραφής και αφηρημένης έννοιας.

Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά που προτείνει μια δική της οπτική γλώσσα, όπου η γοητεία του gesture συνυπάρχει με μια εσωτερική αυστηρή δομή και όπου κάθε σύνθεση λειτουργεί ως άμεση επέκταση ενός νοητικού, συναισθηματικού και χωρικού συστήματος σε μόνιμη μεταμόρφωση.