René Magritte (1898-1967) - Black Magic






Πέρασε πέντε χρόνια ως ειδικός στην κλασική τέχνη και τρία χρόνια ως επίτροπος.
1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 134742 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Ρενέ Μαγκρίτ, Black Magic, λιθογραφία (60 × 45 cm) περιορισμένης edycji 275, ταινία υπόγραφη και χειρόγραφη υπογραφή, παραχθείσα στο Βέλγιο ανάμεσα στο 2000–2010, σε καλή κατάσταση.
Περιγραφή από τον πωλητή
Rene Magritte (1898-1967) (d´apres) - χειρόγραφο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ MAGRITTE, πλακέτα Rene Magritte υπογεγραμμένη
Lithograph on BFK Rives vellum.
Αριθμημένο / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένο στην εκτύπωση
Ηλιθογραφία που έγινε υπό τον έλεγχο της Διαθήκης Magritte, επικυρωμένη από τη μαύρη σφραγίδα Succession, υπογεγραμμένη στη λίμνη κάτω αριστερά και χειρόγραφα από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ MAGRITTE (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)
Διαστάσεις: 60x45 cm.
René Magritte, ο διακεκριμένος Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά περίεργα έργα που παίζουν με τα θέματα παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακας του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέγονης σύνθεσης.
Σε αυτό το καθηλωτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, το οποίο φαίνεται να αιωρείται απευθείας έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται πουθενά· απλώς αιωρείται στο κέντρο της οπτικής. Πάνω και γύρω από αυτό το αινιγματικό σώμα, μακροσκελείς σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποτυπωμένα με την χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.
Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση ταυτόχρονης οικειότητας και βαθιάς αλλοφροσύνης. Το παράθυρο, συνήθως μια πύλη προς τη realita, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, παραβιάζει τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, ενώ φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική δυσαρέσκεια της ατμόσφαιρας, αποτελώντας μέρος αυτού του παράδοξου πίνακα. Ο Magritte χρησιμοποιεί με μαεστρία αυτά τα κοινά μοτίβα για να προκαλέσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να questioned τι είναι αληθινό, τι φαντάζεται και τη φύση της αναπαράστασης.
Rene Magritte (1898-1967) (d´apres) - χειρόγραφο με μολύβι από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ MAGRITTE, πλακέτα Rene Magritte υπογεγραμμένη
Lithograph on BFK Rives vellum.
Αριθμημένο / 275 αντίτυπα, υπογεγραμμένο στην εκτύπωση
Ηλιθογραφία που έγινε υπό τον έλεγχο της Διαθήκης Magritte, επικυρωμένη από τη μαύρη σφραγίδα Succession, υπογεγραμμένη στη λίμνη κάτω αριστερά και χειρόγραφα από τον κ. Charly Herscovici, Πρόεδρο του ΙΔΡΥΜΑΤΟΣ MAGRITTE (με αρχικό στην ίδια πλευρά του αριθμού)
Διαστάσεις: 60x45 cm.
René Magritte, ο διακεκριμένος Βέλγος σουρεαλιστής, δημιούργησε αρκετά περίεργα έργα που παίζουν με τα θέματα παραθύρων, σφαιρών και νεφών. Ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα είναι ο πίνακας του 1964 «Le Tombeau des Lutteurs» (Ο Τάφος των Μαχητών), αν και συχνά αναφέρεται απλώς με τα οπτικά του στοιχεία λόγω της εντυπωσιακής, σχεδόν αρχέγονης σύνθεσης.
Σε αυτό το καθηλωτικό κομμάτι, ένα παράθυρο λειτουργεί ως κάδρο σε μια απροσδόκητη σκηνή. Αντί να αποκαλύψει ένα συμβατικό εξωτερικό τοπίο, ο θεατής αντιμετωπίζει ένα μεγάλο, τέλεια σφαιρικό αντικείμενο, που συχνά περιγράφεται ως βράχος ή πλανήτης, το οποίο φαίνεται να αιωρείται απευθείας έξω από το τζάμι του παραθύρου. Αυτή η σφαίρα δεν στηρίζεται πουθενά· απλώς αιωρείται στο κέντρο της οπτικής. Πάνω και γύρω από αυτό το αινιγματικό σώμα, μακροσκελείς σύννεφα γεμίζουν τον ουρανό, αποτυπωμένα με την χαρακτηριστική ακριβή αλλά ονειρική ποιότητα του Magritte.
Η αλληλεπίδραση αυτών των στοιχείων δημιουργεί μια αίσθηση ταυτόχρονης οικειότητας και βαθιάς αλλοφροσύνης. Το παράθυρο, συνήθως μια πύλη προς τη realita, εδώ παρουσιάζει μια αδύνατη όραση. Η σφαίρα, ένα αντικείμενο τέλειας γεωμετρικής μορφής, παραβιάζει τη βαρύτητα και το φυσικό πλαίσιο. Τα σύννεφα, ενώ φυσικά, συμβάλλουν στην συνολική δυσαρέσκεια της ατμόσφαιρας, αποτελώντας μέρος αυτού του παράδοξου πίνακα. Ο Magritte χρησιμοποιεί με μαεστρία αυτά τα κοινά μοτίβα για να προκαλέσει την αντίληψη, προσκαλώντας τον θεατή να questioned τι είναι αληθινό, τι φαντάζεται και τη φύση της αναπαράστασης.
