Antonio Calderara (1903-1978) - Orizzonte bicromo

“Θα ήθελα να ζωγραφίσω το κενό που περιέχει τη συμπλήρωση, τη σιωπή και το φως. Θα ήθελα να ζωγραφίσω το άπειρο.” Antonio Calderara

Μέσο: Ν watercolor on cardboard. Υπογραφή: Υπογεγραμμένο στο οπισθόφυλλο. ΜΟΝΑΔΙΚΟ

Σημείωση για την «Έκδοση»: Ενώ αποτελεί τμήμα ενός έργου που αποτελείται από 49 παραλλαγές (7 χρώματα σε 7 τονικά επίπεδα), αυτό το υδατοχρωμα είναι ένα μοναδικό έργο. Κάθε κομμάτι στη σειρά κατέχει ένα μοναδικό σημείο στον 7x7 πίνακα του Calderara· κανένα δύο έργα δεν μοιράζονται τον ίδιο χρωματικό τόνο.
Είναι μια αυτόνομη μελέτη του φωτός, συνοδευόμενη από την αρχική τεκμηρίωση από τις mappe, συμπεριλαμβανομένου του ποιήματος.

Κατάσταση: Άδειο από τελάρο, διατηρημένο στην αρχική του κατάσταση

Αυτό το ευαίσθητο και σκεπτικό έργο, Orizzonte (1971), αποτυπώνει τέλεια την ώριμη καλλιτεχνική οπτική του Antonio Calderara. Εκτελεσμένο σε υδατικό χρώμα σε χαρτόνι, η σύνθεση περιορίζεται στα ουσιώδη στοιχεία της: μια ήπια κάθετη μορφή διατυπωμένη με απαλές τονικές μεταβάσεις και μια περιορισμένη οριζόντια διαίρεση, αποπνέοντας έναν ορίζοντα που αιωρείται ανάμεσα στην Υλική Παρουσία και στην Αόρατη Αντίληψη. Οι σχεδόν αδιάκριτες μεταβάσεις της τονικότητας και η ήσυχη γεωμετρία δημιουργούν ένα αίσθημα νήφανας, υπέρβασης και προσκαλούν τον θεατή σε έναν χώρο ενδοσκόπησης και απεριόριστης γαλήνης.

Ο Calderara, αρχικά επηρεασμένος από τον εικονιστικό τρόπο, σταδιακά εξελίχθηκε προς έναν αυστηρό και φωτεινό αφαιρετισμό, γινόμενος μια από τις πιο τελειοποιημένες φωνές του ευρωπαϊκού μεταπολεμικού μινιμαλισμού. Το έργο του αντηχεί βαθιά με την πνευματική αφαιρετικότητα ζωγράφων όπως οι Josef Albers, Mark Rothko, Barnett Newman και Ad Reinhardt, διατηρώντας ταυτόχρονα έναν μοναδικά οικείο και μελετητικό χαρακτήρα. Ο ήπιος τροποποιητής του φωτός και της επιφάνειας θυμίζει συγγένειες με τους Giorgio Morandi, Yves Klein, Lucio Fontana και Piero Manzoni, καθώς και μεταγενέστερους διαλόγους με καλλιτέχνες όπως Gotthard Graubner, Günther Förg, Imi Knoebel, Blinky Palermo και Gerhard Richter.

Συνδεδεμένος στενά με τον διανοητικό και καλλιτεχνικό χώρο της μεταπολεμικής αφαιρετικής, ο Calderara βρίσκει επίσης παραλληλισμούς με το κίνημα ZERO (Otto Piene, Heinz Mack) και με τις μειωτικές τάσεις σημαντικών καλλιτεχνών όπως Ellsworth Kelly, Agnes Martin και Robert Ryman. Τα έργα του βρίσκονται σε μεγάλες συλλογές μουσείων και ζητούνται έντονα για την ήρεμη αλλά απαιτητική διερεύνηση του χώρου, του φωτός και της αναλογίας.

Αυτό το κομμάτι στέκει ως ποιητική ενσάρκωση της δια βίου επιδίωξης του Calderara: η απόδοση της σιωπής, η απεικόνιση του απείρου και η μετατροπή της απλής γλώσσας σε βαθιά οπτική εμπειρία.