Giuseppe Vermiglio (1585-1635), Εργαστήριο του/της - San Simone - NO RESERVE

Αγ. Σιμόνη Απόστολος
Αποδίδεται στον Τζουζέπε Βερμλιγκλι (ενεργός ρωμη και κεντρική Ιταλία)
Πρώτος 17ος αιώνας (περίπου 1605–1625)
Ελαιο στη ζωγραφικη επιφάνεια
38 × 47 εκ.

Αγ. Σιμόνη Απόστολος

Ελαιο στη ζωγραφική επιφάνεια
Πρώτο μισό του 17ου αιώνα
cm μη/E μη μετρήθηκε

Ισχυρή και μαγνητική ζωγραφιά που απεικονίζει τον Άγιο Σιμόνη Απόστολο, εύκολα αναγνωρίσιμο από τη μεγάλη άγκυρα πριονιού, παραδοσιακός συμβολισμός του μαρτυρίου του. Το έργο παρουσιάζει εξαιρετική εκφραστική δύναμη και μια φωτιστική σύνθεση εμφανώς καραβαγκική στην κατασκευή της, στοιχεία που επιτρέπουν μια πολύ ενδιαφέρουσα προσέγγιση στην παραγωγή του Τζουζέπε Βερμλιγκλι, από τους σημαντικότερους ερμηνευτές του ιταλικού νατουραλισμού του πρώτου αιώνα του 17ου.

Το φύλο ξεχωρίζει από ένα σχεδόν απόλυτο καφέ φόντο με θεατρικό εφέ έντονου συναισθηματικού αντίκτυπου: το πρόσωπο του αγίου, σκαλισμένο από το φως και βυθισμένο σε βαθιές σκιές, αποκαλύπτει μια ψυχική κατασκευή σπάνιας έντασης. Τα μάτια γυρισμένα προς τα πάνω υπαινίσσονται μια μυστικιστική και διαλογιστική διάσταση, ενώ η μακριά γενειάδα και το ισχυρό κεφάλι με φαβοριο είναι διαμορφωμένα με ζωγραφική ζωντανή και υλική, χαρακτηριστική της φυσιολατρικής κουλτούρας επηρεασμένη άμεσα από τον Καραβατζίο.

Η σύνθεση, εσωκλειόμενη και εγγύς, εστιάζει όλη τη Narrative tension στη γλώσσα του φωτός και στο πρόσωπο του ανθρώπινου στις, χαρακτηριστικό θεμελιώδες της ποιητικής Vermiglio. Το φως που ακουμπά σμιλεύει τις μορφές με εξαιρετική πλαστική αποτελεσματικότητα, φέρνοντας στην επιφάνεια λεπτομέρειες υψηλής ποιότητας όπως τα κόκκινα δάχτυλα του χεριού, η μεταλλική αντανάκλαση του άγκιστρου και οι λεπτές χρωματικές δονήσεις του πορφυρού ιματισμού.

Το έργο βρίσκει πειστικούς ομολογίες με την παραγωγή αποστολικού και ευλαβικού χαρακτήρα του Τζουζέπε Βερμλιγκλι, κυρίως λόγω της μοναδικότητας των μορφών, της συμπαγούς όγκωσης των κεφαλών και της σιωπηρής δραματικότητας της εικόνας. Το ζωγραφικό πορτρέτο φαίνεται να τοποθετείται πλήρως μέσα στο κλίμα του ιταλικού καραβαγκισμού της Λομβαρδίας μεταξύ του δευτέρου και τρίτου δεκαετίας του 17ου αιώνα, περίοδος κατά την οποία ο Vermiglio επεξεργάστηκε μια αυστηρή, έντονη και βαθιά πνευματική γλώσσα εικαστικής γλώσσας.

Ιδιαίτερα γοητευτική είναι η ικανότητα του καλλιτέχνη να μετατρέψει το θρησκευτικό θέμα σε μια ζωντανή και ανθρώπινη παρουσία, σχεδόν απτή, μακριά από τα ιδεαλιστικά του υπερδιαλεκτικά σχήματα και πιο κοντά στην συναισθηματική αλήθεια της μεγάλης καραβαγκικής ζωγραφικής.

Για την ζωγραφική ποιότητα, τη θεατρική δύναμη και το ιερό αντίκτυπο, το έργο διαμορφώνεται σε μια σημαντική μαρτυρία του ιταλικού νατουραλισμού του πρώτου 17ου αιώνα και φαίνεται με αξιοσημείωτη συνέπεια συνδεδεμένο με το πεδίο του Τζουζέπε Βερμλιγκλι.