Manuel Pinazo (1956) - Reflexiones

Καλλιτέχνης: Manuel Pinazo
Sagunto 1956

Σκέψεις
Έργο ζωγραφισμένο με φυσικές χρωστικές σε καμβά κολλημένο σε σανίδα
Με διαστάσεις 61,5 x 62,5 εκ. χωρίς πλαίσιο (63 x 64 εκ.) με πλαίσιο
Αυτό το έργο αποτελεί μια reflexión σχετικά με την ανάθεση που έλαβε ο M. Rothko για το «Four Seasons Restaurant» της Νέας Υόρκης
Μετά την υπογραφή συμβολαίου για τη ζωγραφική 50 τετραγωνικών μέτρων του εστιατορίου, διέκοψε τη συμφωνία βλέποντας ότι σ’ αυτό το εστιατόριο θα τρώγαν οι νέοι πλούσιοι, παίρνοντας την απόφαση ότι ποτέ ένα έργο του δεν θα υπηρετούσε διακόσμηση σε έναν τέτοιο χώρο
Αυτή τη στιγμή αυτά τα έργα βρίσκονται στη Tate Gallery του Λονδίνου ως δώρο του καλλιτέχνη
Η σκέψη είναι αν η τέχνη προορίζεται για λίγους ή για όλους
Στον πίνακα του M. Pinazo γίνεται μια ομαδοποίηση από 6 μικρούς πίνακες συν forming ένα και ενωμένοι στο κέντρο με μερικές ράβδους ζωγραφισμένες με χρυσές χρωστικές για αντίθεση στη reflexión

Η ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΕΞΑΠΑΛΥΜΕΝΗ
Από τον Pedro Alberto Cruz

Η αφηρημένη γλώσσα στην οποία κινείται ολόκληρη η παραγωγή του Manuel Pinazo είναι άμεση συνέπεια της επεξεργασίας που ο αυστηρός γεωμετρικός ρυθμιστής βίωσε κατά τη διάρκεια της μεταμοντέρνας περιόδου, καθώς και της εξάπλωσης που η ζωγραφική κάνει πέρα από τα παραδοσιακά της όρια. Το πρώτο στοιχείο που διακρίνει ιδιαιτέρως τη ζωγραφική του είναι η εισαγωγή του σφάλματος, της «ατελείας» στη μετατροπή ορισμένων γεωμετρικών σχημάτων με μακρά παράδοση από τις πρωτοπορίες. Το έργο του Pinazo επαναλαμβάνει μοντέλα συνθετικών βασισμένων σε κάθετες ή οριζόντιες παράλληλες μπάρες διαφορετικών χρωμάτων, καδράκια ή η επανάληψη γεωμετρικών σχημάτων όπως το ορθογώνιο. Όταν παρατηρείται λεπτομερώς κάθε μια από αυτές τις συνθέσεις, διαπιστώνεται ότι ο ψυχρός ορθολογισμός πάνω στον οποίο στηρίζεται η απόλυτη γεωμετρική αφαίρεση έχει υπονομευθεί μέσω της εισαγωγής διαφόρων ανωμαλιών: γραμμές ελαφρώς κεκλιμένες και, επομένως, δεν είναι πλήρως ευθείες· διαφορετικός χώρος διαχωρισμού μεταξύ των διαφόρων ζωνών χρώματος· κάθετες που διακόπτονται και διακόπτουν τον ρυθμό του έργου· ή, προφανώς, το ευχάριστο χρώμα - με ήχους μαντισσεϊκούς - και μερικές φορές με έναν αέρα αφέλειας που αποδυναμώνει αυτήν τη μεταφυσική εξουσία που διαπερνά πολύ από την αφηρημένη γεωμετρική πρωτοπορία.
Αλλά η διαδικασία αποδόμησης της αφηρημένης γεωμετρίας που υλοποιεί ο Manuel Pinazo δεν σταματά σε αυτό το πρώτο επίπεδο κριτικής. Υπάρχει, επιπλέον, ένα «δεύτερο επίπεδο», το οποίο ο καλλιτέχνης έχει εδραιώσει με το πέρασμα των χρόνων και που φέρνει ενδιαφέρουσες συμπεράσματα. Πρώτα από όλα, και σε μια κατεύθυνση εργασίας που συνεχίζει τη μετα-εικαστική αφαιρετικότητα της δεκαετίας του '80, ο δημιουργός ποντάρει στο δυναμικό γλυπτικό στοιχείο της ζωγραφικής μέσα από τη συνένωση πολλών τεμαχίων που διαλύουν την παραδοσιακή αντίληψη περιγράμματος/πλαισίου τετράγωνου ή ορθογώνιου.