Matteo Ciffo - Origini - Teschio 2

*ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΝ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ. ΤΑ ΤΕΜΑΧΙΑ ΘΑ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ 18/06/26*

- Σκίτσο μοντέρνας γλυπτικής από τον Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Origini - Τεσκίο 2
- Έτος 2025. Έκδοση αρ. 1/40 - Υπογεγραμμένο και επικυρωμένο από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό αυθεντικότητας
- Υλικό: Χύτευση με επάλειψη κεριού σε Μ bronze
- Αριστες συνθήκες


Συλλογή ORIGINI

Πριν την κατακερμάτωση.
Πριν την αρχιτεκτονική της μνήμης.
Πριν από τους όγκους, τις διαβρώσεις και τις αδύνατες ανακατασκευές.

Origini γεννήθηκε ως πρώτος επαφή με την αρχέτυπη ύλη της ανθρώπινης ύπαρξης: το κρανίο.
Οχι ως σύμβολο θανάτου, αλλά ως θεμελιώδες δομικό στοιχείο, μήτρα, απόλυτη μαρτυρία του χρόνου.

Αυτά τα έργα από μπρούντζο αντιπροσωπεύουν την αρχή της έρευνας που θα οδηγήσει αργότερα στη συλλογή Frammenti.
Εάν τα Frammenti ερευνά τη διαλυμένη μνήμη, την ερείπωση και την ανασύσταση της ταυτότητας μέσω γεωμετρικών μοτίβων και γλυπτικών αρχιτεκτονικών δομών, το Origini αποτελεί τον αρχικό πυρήνα: το ουσιαστικό σχήμα από το οποίο προέρχεται τα πάντα.

Ο μπρούντζος αποκτά εδώ έναν θεμελιώδη ρόλο.
Αιώνιο, ιστορικό, σχεδόν ρι ritual, διατηρεί την επιφάνεια σαν δέρμα φαγωμένο από τον χρόνο.
Οι κάθετης γραμμές χαρακές διαπερνούν το κρανίο όπως χρονικές στρώσεις, ιζηματοποίηση μνήμης, πρωτόγονα ίχνη μιας γλώσσας ακόμα άγνωστης.

Στο Origini η μορφή είναι ακόμα ακέραιη.
Δεν έχει σπάσει.
Δεν έχει γίνει ακόμα θραύσμα.

Αλλά ήδη περιέχει όλα όσα θα ακολουθήσουν.

Τα έργα της σειράς Frammenti προέρχονται πράγματι από αυτή την αρχική ένταση:
η βούληση να μεταμορφώσουν το κλασικό σώμα σε σύγχρονο ενθύμιο, να διακόψουν την τελειότητα μέσω του κενού, του κύβου, της διάβρωσης και της αναστολής.

Origini είναι επομένως το σημείο μηδέν της έρευνας.
Η ύλη των προγόνων από την οποία ξεπροβάλλουν οι επόμενες αρχιτεκτονικές μνήμης.

Ενώ τα Frammenti διηγούνται τη διάλυση της ταυτότητας στον χρόνο, το Origini διαφυλάττει ακόμη τον αρχικό του σπόρο.







MATTEO CIFFO

Γεννημένος στη Biella το 1987, από το 2007 αναπτύσσω μια έρευνα που επικεντρώνεται στην ύλη, στην μεταποίησή της και στην μνήμη που διατηρεί. Το έργο μου προέρχεται από άμεση σχέση με πολύτιμα και πολύπλοκα υλικά όπως σκόνες μαρμάρου και πέτας, φυσικούς χρωστικούς, γη αρμένικη, οξείδια και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλά εκφραστικά εργαλεία, αλλά ζωνταές παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατότητας αναγέννησης.

Μέσω μιας διαδικασίας που θεωρώ πιο ιερουργική από γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας καθοδηγούμενη από το χέρι μου. Η πρακτική προέρχεται από την παρατήρηση και την επιθυμία να αποδώσω ζωή σε ό,τι έχει θραυστεί, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Frammenti και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται ύλη αρχική για τα έργα μου.

Πρόκειται για υλικά που φέρουν ήδη από μόνα τους μια ιστορία. Τα διασπάω και τα επαναδημιουργώ, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενή τους κατάσταση, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προκύπτει από μια ισορροπία ευαίσθησης ανάμεσα σε απώλεια και αναγέννηση, ανάμεσα στη μνήμη και τη δυνατότητα, καθιστώντας ορατή τη στιγμή κατά την οποία ύλη σταματά να είναι ό,τι ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η διαδρομή παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει τη συμβατική γλυπτική, προσεγγίζοντας μια διάσταση σχεδόν αλχημική. Χρησιμοποιώ ύλη που ήδη έχει υπάρξει, τη διασπώ και την επανασυνθέτω για να δημιουργήσω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια Tensione μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, ανάμεσα σε απώλεια και μνήμη, καθιστώντας ορατό ένα διαρκές κράμα μεταβολής.

Η έρευνα αντιπαρατίθεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίφαση: φαινομενικά αιώνια και ανθεκτικά, αλλά ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια ασταθή φύση, ικανή να αντιδράσει, να οξειδωθεί και να μεταμορφωθεί στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά το υλικό ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλεκόμενο σε έναν διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.

Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αθανασία εκδηλώνεται ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Το υλικό δεν είναι υπό-ταγμένο, αλλά συν-συγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της κίνησης, της διαδικασίας και της δικής του εξέλιξης.

Αυτό-διδάσκομαι, έχω χτίσει την πορεία μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν στοχεύει στον έλεγχο, αλλά στην καθοδήγηση του υλικού στην μεταμόρφωσή του. Οι μορφές που προκύπτουν αντικατοπτρίζουν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ιχνηλάτηση και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.

Αυτή η πρακτική εξερευνά την ύλη ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτικές εμφανίζονται ως παρουσίες που αιωρούνται ανάμεσα σε ερείπωση και αναγέννηση, ανάμεσα στην παραμονή και τη μεταμόρφωση, αποδίδοντας στην ύλη μια διάσταση εξαιρετικά σύγχρονη και ανθρώπινη.