Cristallerie francesi - Σερβίτσιο τραπεζιού (10) - Κρύσταλλο

Σετ τραπεζιού αποτελούμενο από: μια κανάτα στο κέντρο ύψους 14,4 εκ. και διαμέτρου 7 εκ., η μορφή του σώματος, το ευρύμορφο στόμιο, το πόδι με επικάλυπτους διαδοχικούς δαχτυλίδια και η προσαρτημένη λαβή επιτρέπουν να επιβεβαιώσουμε με απόλυτη ακρίβεια την ταυτότητα ολόκληρου του σετ. Ζεύγος φιαλών κρασιού (στο κάτω μέρος) ύψους 22 εκ. με διάμετρο 10 εκ. και 22,5 εκ. με διάμετρο 10 εκ.: παρουσιάζουν σώμα σε σχήμα φιάλης-σφαίρας με ελαφριά συμπίεση (συνήθως ονομάζεται φιασκά ή τροχαλία), σχεδιασμένο ειδικά για να διευκολύνει τον οξυγονισμό του κρασιού κατά τον σερβίρισμα. Ο λαιμός, μακρύς και κυλινδρικός, κοσμείται στην άνω του μέρους με λεπτές επικαλυμμένες κάθετες ακτίνες που λαμποκοπούν και διευκολύνουν τη λαβή και ολοκληρώνονται με τους αρχικούς τους φερούς-αβγοειδείς, λεπτομερώς φιλεταρισμένους σε σχηματισμούς διαμαντιού. Το σώμα είναι ολόκληρα επικαλυμμένο από τον εγχάρακτο διάκοσμο. Τεχνική: ολόκληρη η διακόσμηση εκτελείται με χάραξη στο φθοριούχο οξύ (acquaforte). Αυτή η χημική επεξεργασία προσβάλλει το εξωτερικό στρώμα του κρυστάλλου, δημιουργώντας ένα θολωτό, ελαφρώς λαξεμένο και σατινωμένο σχέδιο, το οποίο με την αφή θυμίζει την υφή υφάσματος. Μια διακριτή γιρλάντα συνεχούς φρύδιου με θέματα αμπελώνα τονίζει το άνω περίγραμμα. Το κεντρικό σώμα φιλοξενεί το λαμπρό διακοσμητικό μοτίβο που αναπτύσσεται οριζόντια, εναλλάσοντας πυκνές υφές σατινάτες με ευρείες ζώνες διαφανούς κρυστάλλου για να αιχμαλωτίζει και να αντανακλά το φως. Τέσσερα ποτήρια με παχιά βάση χωρίς πόδι, φουσκωτά προς τα πάνω, συνήθως χρησιμοποιούνται για νερό, αναψυκτικά ή long drink, ύψος 9,9 εκ. και διάμετρος 7,5 εκ., τρεις κούπες λικέρ ύψους 10,4 εκ. και διαμέτρου 4,8 εκ. με χαρακτηριστικό στέλεχος σε μπαλουστρόφ, φεγγαρόμορφος και κωνική κουπάζα. Περίοδος: τέλος του 19ου αιώνα – πρώτο τεταρτο του 20ού αιώνα (περίπου 1890-1930). Το στυλ της διακόσμησης θυμίζει τις διάσημες γαλλικές παραγωγές (όπως Baccarat ή St. Louis). Την εποχή εκείνη (πριν από το 1936), πολλές από αυτές τις βιοτεχνίες δεν υπέγραφαν τα κομμάτια με σήμα οξέος μόνιμο στο κάτω μέρος, αλλά χρησιμοποιούσαν απλές εμβλήματα χαρτονένια ετικέτες που χάνονταν με το πλύσιμο.