Soly Cissé (1969) - Serie Héritage 16

SOLY CISSÉ

Στις κολλάζ και τους πίνακές του σκιαγραφεί χαρακτήρες βασανισμένους από αμφιβολίες, και εκτεθειμένους σε τακτικές μιας Φύσης διαταραγμένης από τον Άνθρωπο.
Ο Soly Cissé είναι ένας καλλιτέχνης με πολυμορφική εργασία... Η τέχνη του επεκτείνεται σε διάφορα μέσα· κολλάζ, ζωγραφικές, εγκαταστάσεις, βίντεο, γλυπτά, ... Σε καθεμία από τις δημιουργίες του βρίσκεται ως γραμμικός οδηγός οι υβριδικοί του όντα, τα ζώα του, τα πνεύματα του, εικονογράμματα, γκραφίτι και σκιές σανοφού. Υπερισχύουν μορφές, αιχμαλωτισμένες σε κίνηση συγχώνευσης του χρώματος, στα όρια της κραυγής.
Ατελείς υπάρξεις και χαρακτήρες που ανήκουν σε ένα στάδιο μη συγκεκριμένο (προγενέστερο, μεταγενέστερο;) της ανθρωπότητας. Παιδιά, ζώα, όλοι αιχμαλωτισμένοι με το πρόσωπό τους μισοσχεδιασμένα. Ζωγραφίζει, γλυπτικό, διαμορφώνει το καφέ Kraft, την άργιλο, δουλεύει τους πίνακες σε σειρές γραφιστικής, ανακυκλώνει το ξύλο. Ο Soly Cissé διερευνά επικίνδυνους, πρωτόγνωρους δρόμους. Διαπνέεται από μια υγιή οργή, αρκετά σίγουρος για τις επιρροές του ώστε να μην τις κατονομάζει. Ακούγοντας τον αστικό κόσμο, είναι από αυτούς που μπορούν να αποχωριστούν ήρεμα το επίθετο «αφρικανός», χωρίς μετάνοια ή μεταμέλεια, καθώς η Αφρική σήμερα βρίσκεται μέσα του, ως παράγοντας νεωτερικότητας. Το σχέδιο, απόφαση του Cissé, νευριώδες, ευκίνητο, επαναφέρει το μολύβι όπου το είχαν αφήσει οι μακρινοί προ ancestors. Γρήγορος, αιχμαλωτίζει το ον μέσα από την ατέλεια, οι μορφές γεννιούνται έτσι από το άμορφο χωρίς να το εξαναγκάζουν. Μόνο ένα ριγμό από τη μοίρα.

Το έργο του Soly Cissé ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη, αυθόρμητη γραφή του. Στα κολλάζ του, τα πνεύματα και οι ανησυχητικά ή προστατευτικά μορφές δεν αποκαλύπτουν τις θεότητες ενός πολιτισμού, αλλά μια φαντασμαγορία.

Υπάρχει σε αυτόν μια ξεκάθαρη βούληση να προκαλέσει μια γονιμό και δυναμικό ένταση. Όσο περισσότερο εισέρχεται κανείς στον μικρόκοσμό του, τον πλημμυρισμένο από πνεύματα και τέρατα, τόσο ισχυροποιούνται οι μεγάλες αντιπαραθέσεις μεταξύ βαθιών μπλε και στριγγών κίτρων. Είναι μέσα από τη βραδύς και υπομονετική ανακάλυψη της γλώσσας του οπτικού του λόγου που η αρμονία αποκαθίσταται σταδιακά, εξακολουθεί να ισορροπεί.

«Υπάρχει χωρίς δισταγμό ένας σημαντικός καλλιτέχνης, που στοχεύει ευθέως στον σκοπό του».

Φιλιππ Γαζέν (Le Monde)