Joost Swarte - Eindelijk vrijheid - Silkscreen ** HANDSIGNED+COA **

Στερεογραφία του Joost Swarte (*).
Με τίτλο “Επιτέλους ελευθερία”.
Αριστοκρατική έκδοση σε χαρτί βαμβακερού vellum υψηλής γραμμικότητας (300 g/m2).
Υπογεγραμμένο από τον καλλιτέχνη με το χέρι.
Περιλαμβάνει Πιστοποιητικό Ανωτερότητας (COA).

Specifikες:

Διαστάσεις: 70 x 50 εκ.
Έτος: 1988
Εκδότης: Atelier Swarte, Harleem.
Κατάσταση: Εξαιρετική (αυτό το έργο ποτέ δεν έχει κορνιζωθεί ή εκτεθεί, και διατηρείται πάντα σε επαγγελματικό φάκελο τέχνης, γι’ αυτό προσφέρεται σε τέλεια κατάσταση).
Κυκλοφορία: Ιδιωτική Συλλογή.

Το έργο θα χειριστείται με φροντίδα και θα πακεταριστεί σε κουτί από ενισχυμένο χαρτόνι. Η αποστολή θα είναι πιστοποιημένη με αριθμό ιχνηλάτησης (UPS / DPD / DHL / FedEx)

Η αποστολή θα περιλαμβάνει επίσης ασφάλιση μεταφοράς με την αξία του τελικού έργου και πλήρη αποζημίωση σε περίπτωση απώλειας ή ζημιάς, χωρίς κόστος για τον αγοραστή.

(*) Ο Joost Swarte, γεννηθείς στις 24 Δεκεμβρίου 1947 στο Heemstede, είναι ένας από τους πιο διάσημους κόμικ καλλιτέχνες της Ολλανδίας. Σπούδασε στη Σχολή Σχεδιασμού του Eindhoven και άρχισε να δημοσιεύει στο δικό του περιοδικό Modern Papier. Δεν περιορίστηκε στο κόμικ, καθώς ανέπτυξε μια επιτυχημένη καριέρα ως σχεδιαστής, αρχιτεκτόνας και κοσμητής βιτρό, πάντα διακριτικός με τη σαφή γραμμή του. Ως συνιδιοκτήτης της Editorial Oog & Blik ευθύνεται για το σχεδιασμό πολλών Ολλανδικών βραβευμένων βιβλίων. Ήταν ένας από τους ιδρυτές των Διεθνών Ημερών του Κόμικ Haarlem, Ολλανδία, και έχει προβάλλει ως υπερασπιστής των κόμικς στον κόσμο του τέχνης.
Αναμφίβολα ο Joost Swarte είναι ένας από τους εμβληματικούς καλλιτέχνες του σύγχρονου κόμικ, ένα ύφος που φαινομενικά θυμίζει τον Hergé και τη δημιουργία του, και έχει λογική γιατί τίποτα καλύτερο για την εξασφάλιση της επιτυχίας χαρακτήρων και ιστοριών δεν είναι να φαντάζουν ελκυστικοί με υπάρχοντα πρότυπα. Σε αυτή την έννοια, ο Swarte, που ζει ακόμη σήμερα, γεννήθηκε το 1947, δεν είναι σύγχρονος με τον Hergé και οι δημιουργίες του εμφανίζονται με απόσταση μερικών δεκαετιών, με τον Tintin να αποτελεί ήδη ένα πλήρως εγκατεστημένο προϊόν.
Ο Swarte δημιουργεί ορισμένους από τους χαρακτήρες του με ορισμένες ομοιότητες ποικιλοςύφασης με την αισθητική που πρόσφερε ο Hergé, και επίσης σε μερικούς από αυτούς του δίνει μια περιπέτειας ιστορία, ίσως λιγότερο συνθετική από τον Tintin, αλλά που επιτρέπει, ως κρυφή επιδίωξη πολλών ιστοριογράφων του 20ού αιώνα, να μεταφέρει τα παιδιά, έστω και με τη φαντασία τους, σε γεωγραφικά μήκη που δύσκολα θα επισκεπτόταν στην πραγματικότητα.
Η διακριτική αξία αυτού του εγκεφαλικού Ολλανδού ζωγράφου, με τον οποίο δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα σκίτσα του, είναι ότι η βασική του εκπαίδευση είναι βιομηχανικός σχεδιαστής, και αυτό κάνει ώστε στη σύνθεση των καρέ του οι χαρακτήρες να έχουν περισσότερη δύναμη από το υπόβαθρο, τα έπιπλα και τα τοπία που τα απαρτίζουν. Δεν φτιάχνει τα σκίτσα του για να χτίσει μια ιστορία, αντίθετα τα σκίτσα του είναι η ίδια η ιστορία, οι χαρακτήρες του είναι πιο πιστευτοί, φανταστικά μιλώντας, επειδή τα καρέ του έχουν πλούτο εκφραστικής γλώσσας.
Αυτή η ακαδημαϊκή καταβολή είναι μια επένδυση με την οποία ο Swarte μας χαρίζει την όραση, σαν να ήθελε να επιστρέψει περιοδικά στον ρόλο του σχεδιαστή, αν πρέπει να σχεδιάσει μια μηχανή δεν είναι ένα απλό αντικείμενο, το αντίθετο, προσπαθεί να την εξευγενίσει, ένα εικονογραφημένο κατάλογο και σε όλο το χρώμα των προϊόντων ενός καταστήματος επίπλων, εργαλείων, μηχανημάτων, αυτοκινήτων, κτιρίων και ακόμη μόδας.
Όταν έχει την ευκαιρία να σχεδιάσει μηχανικά, οι μηχανισμοί του ζωντανεύουν, σαν να είναι ένα σκίτσο ή πρωτότυπο κάποιου αντικειμένου που μπορεί να γίνει πραγματικότητα, κάτι που, ακολουθώντας τις οδηγίες του, μπορεί να τεθεί σε λειτουργία. Δεν γνωρίζω τι γνώσεις μηχανικής μπορεί ή θα μπορούσε να έχει ο Swarte, αλλά σίγουρα τα σχέδιά του δεν θα παρέμεναν σε μια απλή ονειροπολησία.
Και μετά είναι οι χαρακτήρες του· ας αρχίσουμε από την ανάγνωση των κόμικ του που είναι κάπως ασαφείς, σουρεαλιστικοί, ίσως εκκεντρικοί, αλλά είναι τόσο σουρεαλιστικοί που πρόκειται για ζώα ανθρωποποιημένα, σκύλοι με δύο πόδια ντυμένοι σαν άνθρωποι ή ζώα χωρίς άλλα που μιλούν και λογαριάζουν τέλεια όπως εσύ και εγώ.
Δεν αποτελεί έκπληξη ότι κάποιοι από τους πιο διάσημους χαρακτήρες του είναι δύσκολο να οριοθετηθούν, όπως ο Jopo de Pojo, ένα νεαρό τρελό παιδί, χωρίς κακότητα, που μπαίνει σε περιπέτειες χωρίς να θέλει πραγματικά να φτάσει σε αυτές, όλα αποτέλεσμα διπλών νοημάτων, λαθών, παρανοήσεων, συμπτώσεων… Λοιπόν ο εμβληματικός Jopo de Pojo είναι ένα αγόρι που θα μπορούσε να είναι μαύρης φυλής, θα μπορούσε να είναι πίθηκος και έχει μια χαίτη που είναι δύσκολο να χωρέσει επίσης σε μορφή ζώου.
Ένας άλλος από τους χαρακτήρες του, αυτός απολύτως ανθρώπινος, είναι ο Anton Makassar, ένας είδος τρελού επιθεωρητή (σχεδιαστή) που υπενθυμίζει με κάποιον τρόπο τον καθηγητή Bacterio (Mortadelo y Filemón) του γνωστού και προβεβλημένου Ibáñez (χρειάζεται ένα μεγάλο βραβείο στη ζωή του και δεν του φτάνει).
Επίσης έχουμε ένα ενδιαφέρον διαπεραστικό στοιχείο στον Swarte, με το κύριο μέρος της δημιουργίας του και της ωριμότητάς του τη δεκαετία του '70 και '80, που μεταφέρει μια Κεντροευρωπαϊκή κουλτούρα όπου δεν υπήρχαν δισταγμοί σε θέματα σεξ και πορνογραφίας. Και σε αυτή την έννοια, οι χαρακτήρες του δεν έχουν ντροπή ή πρόβλημα να εμφανίζονται γυμνοί (ολόσωμοι) και με σκηνές κρεβατιού, χωρίς να ερμηνεύεται ως πρόσκληση για πολυγαμία προς τη νεολαία. Και είναι αλήθεια, γιατί τίποτε δεν είναι χειρότερο για τις σεξουαλικές διαφθορές από το να θεωρεί κανείς ότι κάτι επιβλαβές σε ένα τόσο φυσικό σώμα μας, αυτές οι καταπιέσεις είναι που έχουν δημιουργήσει πολλούς σεξουαλικούς θηρευτές σε όλη τη σχετικά πρόσφατη ιστορία μας.
Για τον Joost Swarte υπάρχει ένα σημείο που ξεχωρίζει σε κάθε βιογραφία που θα δεις γι’ αυτόν, μια διάσταση που ξεπερνά τον καλλιτέχνη και που είχε προαναγγελθεί στην αρχή· είχε την ευκαιρία να σχεδιάσει και πραγματικά να εκτελέσει, καθώς σχεδίασε το θέατρο Toneelschuur στο Haarlem. Το Haarlem, Ολλανδία, είναι μια από αυτές τις πόλεις, μη ρωτήσετε γιατί, προσωπικοί λόγοι, στους οποίους θα ήθελα να πάω κάποτε και φοβάμαι ότι δεν θα φτάσω ποτέ. Η σχεδίασή του είναι, τουλάχιστον λίγο, περίεργη και την αντιλαμβάνομαι ως συνέχεια των κόμικς του. Έχει επίσης σχεδιάσει και κτίρια διαμερισμάτων.
Ο Swarte είναι περισσότερος από τον τομέα του κόμικ· οι σχεδιασμοί του καλύπτουν λίγο από όλα, βιτρώ, τοιχογραφίες, αφίσες και πόστερ (που σήμερα είναι πραγματικά αντικείμενα συλλογής), τραπουλόχαρτα, χαλιά, χαρτοπετσέτες... Αναμφίβολα ένας ζωγράφος απαραίτητος για να κοινωνήσει την εξέλιξη του σύγχρονου κόμικ.