Eduardo Chillida (1924-2002) - Untitled, 1948

Eduardo Chillida. Αφιερωμένο, 1948.

Ο Eduardo Chillida είναι μια από τις μεγαλύτερες μορφές της ευρωπαϊκής τέχνης του 20ού αιώνα. Διεθνώς αναγνωρισμένος για την εξερεύνησή του στο χώρο, την ύλη και το κενό, το έργο του καλύπτει γλυπτική, σχέδιο και χαρακτική, ερευνώντας τις σχέσεις μεταξύ μορφής, ισορροπίας και αρχιτεκτονικής. Κατά τη διάρκεια της καριέρας του ανέπτυξε μια ολοένα και πιο ουσιώδη οπτική γλώσσα, αν και τα πρώτα έργα διατήρησαν ισχυρή σύνδεση με το ανθρώπινο σώμα και με την παράδοση του σχεδίου.

Διαστάσεις φύλλου: 36 x 26 εκ.
Διαστάσεις σχεδίου: 15 x 21,6 εκ. (ίδιο μέγεθος με το πρωτότυπο σχέδιο).
Συνολικές διαστάσεις: 41 x 31 εκ.
Περιορισμένη έκδοση από το Μουσείο Chillida Leku.
Πεντα-μελάνι εκτύπωση σε φυσικό λευκό χαρτί River Artist, 120 γρ.
Χειροποίητα τοποθετημένο σε γκρι υπόβαθρο με τρία αποσπώμενα σημεία για παρουσίαση.
Εξαιρετική κατάσταση.

Σε αυτό το αφιερωμένο σχέδιο του 1948, που δημιουργήθηκε σε ένα πολύ πρώιμο στάδιο της καριέρας του, ο Chillida εργάζεται ακόμη εντός του φάσματος της ρεαλιστικής απεικόνισης. Δύο καθήμενες γυναίκες φιλοτεχνούνται μέσω μιας συνεχούς, ρευστής και αξιοσημείωτα οικονομικής γραμμής ικανής να ορίσει σώματα, πρόσωπα και όγκους με μόλις λίγες πινελιές μελάνης. Αυτή η μορφική εξορία ήδη προοιωνίζει την αναζήτηση της συνθετικότητας που θα γίνει βασικό χαρακτηριστικό της μετέπειτα δουλειάς του.

Αντί να επιδιώξει ανατομία λεπτομέρεια, ο καλλιτέχνης εστιάζει στους ρυθμούς, στην ισορροπία και στο εκφραστικό δυναμικό της γραμμής. Οι μορφές φαίνονται να αναδύονται άμεσα από τον περιβάλλοντα χώρο του χαρτιού, όπου τα περιγράμματα γίνονται εξίσου σημαντικά με τις κενές περιοχές που ορίζουν. Ακόμη και σε αυτό το αρχικό στάδιο, το κενό αρχίζει να λειτουργεί ως δομικό στοιχείο μέσα στη σύνθεση.

Το έργο έχει ιδιαίτερη σημασία γιατί αποκαλύπτει μια λιγότερο γνωστή στιγμή στην καλλιτεχνική εξέλιξη του Chillida. Πριν γίνει ένας από τους μεγάλους καινοτόμους της σύγχρονης γλυπτικής, διερεύνησε τη ανθρώπινη φιγούρα μέσω μιας ολοένα και πιο εκλεπτυσμένης οπτικής γλώσσας, περιοδικά μειώνοντας την ορατή πραγματικότητα στις ουσιώδεις σχέσεις μεταξύ γραμμής, μορφής και χώρου.