Vincenzo Raimondo - Frammenti #4






Κατέχει μεταπτυχιακό στον κινηματογράφο και τις εικαστικές τέχνες· έμπειρος επιμελητής, συγγραφέας και ερευνητής.
74 € | ||
|---|---|---|
69 € | ||
60 € | ||
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 134994 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Διπόγλωσσο δίπτυχο δύο ακρυλικών ζωγραφιών του Vincenzo Raimondo, Frammenti #4, πολύχρωμο, κάθε ένα 44 × 70 cm, χειρόγραφα υπογεγραμμένο, πρωτότυπη έκδοση 2026, πορτραίτο γυναίκας σε εξπρεσιονιστικό στυλ.
Περιγραφή από τον πωλητή
2Quadri 44*70 cm
Σε αυτούς τους δύο νέους έργα της σειράς «Frammenti», το γυναικείο πρόσωπο διασπάται, κόβεται, διαπερνάται από νευρικά γραμμικά και ένστικτα σημάδια, σαν να ήθελε η εικόνα να μην παραχωρήσει ποτέ ολόκληρη τον εαυτό της. Παραμένουν λίγα βασικά στοιχεία: έντονες βλεφαρίδες, κόκκινα χείλη, σχεδόν οριακά περιγράμματα, γκριμάτσες που αιωρούνται ανάμεσα σε ειρωνεία, δέσμευση και πρόκληση.
Οι δύο μορφές φαίνονται να μιλούν χωρίς να λένε τίποτα. Η μια κλείνει τα μάτια με μια σχεδόν θεατρική έκφραση, η άλλη φατσάει τα δόντια με μια πιο άμεση κίνηση, σχεδόν ένα σκαιό γελάκι. Δεν είναι μόνο πρόκληση: είναι μια μορφή συναισθηματικής νοημοσύνης, ένας τρόπος να διηγηθείς τη γυναίκα όχι ως παθητική εικόνα προς παρατήρηση, αλλά ως παρουσία ικανή να παρατηρεί, να κρίνει και ακόμη να γελάει στον κόσμο.
Το βαθύ κόκκινο των χειλιών γίνεται το σημείο-κλειδί του διπτύχου: προσελκύει το βλέμμα, το κρατά και μετά το κάνει να αισθάνεται λίγο άβολα, όπως συμβαίνει όταν κάποιος σε καταλαβαίνει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελες. Οι μαύρες γραμμές που διασχίζουν τα πρόσωπα θυμίζουν σκέψεις, γατζάδες, εσωτερικές εντάσεις, αποσπάσματα, ταυτότητα, επιθυμία, ειρωνεία και άμυνα.
Αυτό το διπλό πορτρέτο διηγείται μια ζωντανή γυναικεία φύση, ατελής, ειρωνική και κοφτερή. Μια θηλυκότητα που δεν ζητά άδεια, δεν αναζητά έγκριση και δεν αφήνεται εύκολα να πλαισιωθεί, φτωχοί εμείς που ακόμη προσπαθούμε. Δύο πρόσωπα που χαμογελούν, προειδοποιούν και ενοχλούν με κομψότητα, αφήνοντας στον θεατή ένα απλό αλλά άβολο ερώτημα: ποιος πραγματικά κοιτάζει ποιον;
***
Η σειρά «Frammenti» εξερευνά τη συναισθηματική δύναμη του ανθρώπινου προσώπου μέσα από εντατικές, θραύσματα και βαθιά σύγχρονες συνθέσεις. Τα μάτια, τα χείλη και οι λεπτομέρειες του προσώπου αναδύονται ανάμεσα σε γραμμές γρήγορες, επικαλύψεις και ενστικτώδεις πινελιές, δημιουργώντας εικόνες αιωρούμενες ανάμεσα σε κομψότητα και αμηχανία.
Κάθε έργο αιχμαλωτίζει μια διαφορετική συναισθηματικότητα χωρίς να αφηγείται ευθέως: ο θεατής έλκεται από το βλέμμα, αλλά ταυτόχρονα παραμένει ελεύθερος να ερμηνεύσει το νόημα. Τα πρόσωπα δεν είναι ποτέ πλήρως ορισμένα, σχεδόν διαλύονται μέσα σε μαλλιά, σημάδια και κίνηση, μετατρέποντας τον πορτρέτο σε μια αντίληψη περισσότερο συναισθηματική παρά ρεαλιστική.
Οι ήπιες χρωματικές αποχρώσεις των φόντων αντίκρουονται από το έντονο μαύρο των γραμμών και από την ισχυρή παρουσία των χειλιών και των ματιών, στοιχεία που γίνονται το κεντρικό οπτικό σημείο του έργου. Μία σειρά με ισχυρή αισθητική επίδραση, ικανή να ενώνει αισθησιασμό, μυστήριο και μοντερνισμό σε ένα στυλ άμεσα αναγνωρίσιμο.
Εδώ δεν υπάρχει το τέλειο πορτρέτο για σελίδα πατιναριστή καταλόγου. Υπάρχει το κομψό χάος της ανθρώπινης ταυτότητας, κρυμμένο πίσω από ένα βλέμμα που φαίνεται να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται στο ίδιο στιγμιότυπο.
***Δήλωση αποποίησης***
Κάθε έργο προέρχεται από τη συνάντηση ανάμεσα στην καλλιτεχνική έκφραση και την χειροποίητη εργασία.
Το πίνακα αντιπροσωπεύει το κύριο δημιουργικό στοιχείο, ενώ το υπόστρωμα (καμβάς και υλικά) αποτελεί αναπόσπαστο μέρος μιας διαδικασίας παραγωγής προσεκτικής και συνειδητής.
Οι καμβάδες που χρησιμοποιούνται είναι επιλεγμένοι με ιδιαίτερη προσοχή στην ποιότητα και, όταν είναι εφικτό, στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα, προτιμώντας ανακυκλώσιμα ή χαμηλής επιβάρυνσης υλικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα υποστρώματα μπορούν να κατασκευαστούν ή να φινιριστούν εμπορικά, ακόμη και μέσω της επαναχρησιμοποίησης υλικών.
Οποιαδήποτε ελαφριά ατέλεια του υποστρώματος δεν πρέπει να θεωρείται ελάττωμα, αλλά μαρτυρίες της χειρονακτικής διαδικασίας και της παραδοσιακής φύσης του προϊόντος. Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν υποβαθμίζουν με κανένα τρόπο την καλλιτεχνική αξία και την ακεραιότητα του έργου, αλλά ενισχύουν την μοναδικότητά του.
Κάθε πίνακας λοιπόν πρέπει να θεωρείται ένα μοναδικό κομμάτι, αποτέλεσμα μιας εργασίας που συνένωσε δημιουργικότητα, χειρωνακτική τέχνη και υπεύθυνη προσέγγιση στα υλικά.
Ιστορία πωλητή
2Quadri 44*70 cm
Σε αυτούς τους δύο νέους έργα της σειράς «Frammenti», το γυναικείο πρόσωπο διασπάται, κόβεται, διαπερνάται από νευρικά γραμμικά και ένστικτα σημάδια, σαν να ήθελε η εικόνα να μην παραχωρήσει ποτέ ολόκληρη τον εαυτό της. Παραμένουν λίγα βασικά στοιχεία: έντονες βλεφαρίδες, κόκκινα χείλη, σχεδόν οριακά περιγράμματα, γκριμάτσες που αιωρούνται ανάμεσα σε ειρωνεία, δέσμευση και πρόκληση.
Οι δύο μορφές φαίνονται να μιλούν χωρίς να λένε τίποτα. Η μια κλείνει τα μάτια με μια σχεδόν θεατρική έκφραση, η άλλη φατσάει τα δόντια με μια πιο άμεση κίνηση, σχεδόν ένα σκαιό γελάκι. Δεν είναι μόνο πρόκληση: είναι μια μορφή συναισθηματικής νοημοσύνης, ένας τρόπος να διηγηθείς τη γυναίκα όχι ως παθητική εικόνα προς παρατήρηση, αλλά ως παρουσία ικανή να παρατηρεί, να κρίνει και ακόμη να γελάει στον κόσμο.
Το βαθύ κόκκινο των χειλιών γίνεται το σημείο-κλειδί του διπτύχου: προσελκύει το βλέμμα, το κρατά και μετά το κάνει να αισθάνεται λίγο άβολα, όπως συμβαίνει όταν κάποιος σε καταλαβαίνει περισσότερο απ’ όσο θα ήθελες. Οι μαύρες γραμμές που διασχίζουν τα πρόσωπα θυμίζουν σκέψεις, γατζάδες, εσωτερικές εντάσεις, αποσπάσματα, ταυτότητα, επιθυμία, ειρωνεία και άμυνα.
Αυτό το διπλό πορτρέτο διηγείται μια ζωντανή γυναικεία φύση, ατελής, ειρωνική και κοφτερή. Μια θηλυκότητα που δεν ζητά άδεια, δεν αναζητά έγκριση και δεν αφήνεται εύκολα να πλαισιωθεί, φτωχοί εμείς που ακόμη προσπαθούμε. Δύο πρόσωπα που χαμογελούν, προειδοποιούν και ενοχλούν με κομψότητα, αφήνοντας στον θεατή ένα απλό αλλά άβολο ερώτημα: ποιος πραγματικά κοιτάζει ποιον;
***
Η σειρά «Frammenti» εξερευνά τη συναισθηματική δύναμη του ανθρώπινου προσώπου μέσα από εντατικές, θραύσματα και βαθιά σύγχρονες συνθέσεις. Τα μάτια, τα χείλη και οι λεπτομέρειες του προσώπου αναδύονται ανάμεσα σε γραμμές γρήγορες, επικαλύψεις και ενστικτώδεις πινελιές, δημιουργώντας εικόνες αιωρούμενες ανάμεσα σε κομψότητα και αμηχανία.
Κάθε έργο αιχμαλωτίζει μια διαφορετική συναισθηματικότητα χωρίς να αφηγείται ευθέως: ο θεατής έλκεται από το βλέμμα, αλλά ταυτόχρονα παραμένει ελεύθερος να ερμηνεύσει το νόημα. Τα πρόσωπα δεν είναι ποτέ πλήρως ορισμένα, σχεδόν διαλύονται μέσα σε μαλλιά, σημάδια και κίνηση, μετατρέποντας τον πορτρέτο σε μια αντίληψη περισσότερο συναισθηματική παρά ρεαλιστική.
Οι ήπιες χρωματικές αποχρώσεις των φόντων αντίκρουονται από το έντονο μαύρο των γραμμών και από την ισχυρή παρουσία των χειλιών και των ματιών, στοιχεία που γίνονται το κεντρικό οπτικό σημείο του έργου. Μία σειρά με ισχυρή αισθητική επίδραση, ικανή να ενώνει αισθησιασμό, μυστήριο και μοντερνισμό σε ένα στυλ άμεσα αναγνωρίσιμο.
Εδώ δεν υπάρχει το τέλειο πορτρέτο για σελίδα πατιναριστή καταλόγου. Υπάρχει το κομψό χάος της ανθρώπινης ταυτότητας, κρυμμένο πίσω από ένα βλέμμα που φαίνεται να εμφανίζεται και να εξαφανίζεται στο ίδιο στιγμιότυπο.
***Δήλωση αποποίησης***
Κάθε έργο προέρχεται από τη συνάντηση ανάμεσα στην καλλιτεχνική έκφραση και την χειροποίητη εργασία.
Το πίνακα αντιπροσωπεύει το κύριο δημιουργικό στοιχείο, ενώ το υπόστρωμα (καμβάς και υλικά) αποτελεί αναπόσπαστο μέρος μιας διαδικασίας παραγωγής προσεκτικής και συνειδητής.
Οι καμβάδες που χρησιμοποιούνται είναι επιλεγμένοι με ιδιαίτερη προσοχή στην ποιότητα και, όταν είναι εφικτό, στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα, προτιμώντας ανακυκλώσιμα ή χαμηλής επιβάρυνσης υλικά. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα υποστρώματα μπορούν να κατασκευαστούν ή να φινιριστούν εμπορικά, ακόμη και μέσω της επαναχρησιμοποίησης υλικών.
Οποιαδήποτε ελαφριά ατέλεια του υποστρώματος δεν πρέπει να θεωρείται ελάττωμα, αλλά μαρτυρίες της χειρονακτικής διαδικασίας και της παραδοσιακής φύσης του προϊόντος. Αυτά τα χαρακτηριστικά δεν υποβαθμίζουν με κανένα τρόπο την καλλιτεχνική αξία και την ακεραιότητα του έργου, αλλά ενισχύουν την μοναδικότητά του.
Κάθε πίνακας λοιπόν πρέπει να θεωρείται ένα μοναδικό κομμάτι, αποτέλεσμα μιας εργασίας που συνένωσε δημιουργικότητα, χειρωνακτική τέχνη και υπεύθυνη προσέγγιση στα υλικά.
