Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδόβαν, διάσημου παγκοσμίως για την τεχνική του Screw Art. Το έργο κοσμείται με μια θήκη από Plexiglas.

Αυτό το έργο εντάσσεται σε έναν διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, ερμηνεύοντας ξανά τη γλώσσα του μέσω της βιομηχανικής ύλης. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολοκληρωτικό – δεν είναι εδώ μόνο επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως και στον Aubertin, το μονοχρώμα γίνεται νοητικός χώρος, απόλυτη ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, αντί για φωτιά και καύση, βρίσκουμε τις βίδες: μηχανικό στοιχείο, αρθρωτό, σειριακό.

Οι βίδες emergούν από τον επίπεδο χώρο σαν δυναμική υφή, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που σπάει τη διδιάστατη διάσταση και μετατρέπει το κόκκινο σε μια επικράτεια διαπερασμένη από δυνάμεις. Αν ο Aubertin καψάλευε τη μάζα για να απελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διαπερνάται, κατασκευάζεται. Είναι ένα αντίθετο βήμα, μα εννοιολογικά ομοειδές: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στο μονοχρωμα.

Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο λείψανο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβυθιστική εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματική δόνηση.

Σε αυτή την οπτική, το έργο τοποθετείται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε εκείνη που οικοδομεί, διατηρώντας ανέπαφη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον ρου της Pop Art, Screw Art, της εννοιολογικής τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με οπτική γλώσσα και πολιτισμικό αντίκτυπο το έργο μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, ο Jean‑Michel Basquiat, ο Banksy, ο Jeff Koons, ο Keith Haring, ο Fontana, ο Imbue, ο obey, ο Padovan, ο Schifano, η Nicole Lubbers, ο Bani, ο kev munday invader, ο Murakami και ο Damien Hirst.

Την ίδια στιγμή, η ερευνητική τέχνη συνδιαλέγεται με το φαντασιακό της πολυτέλειας, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, επικαλούμενα σύμβολα υψηλής αξίας και μάρκες διεθνώς αναγνωρισμένες όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους αναφερόμενους καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, φτιαγμένες με προσωπικό στυλ που αντικατοπτρίζει κριτική και επανεξέταση του καταναλωτισμού, την συμβολική αξία του brand και την τέχνη ως σύγχρονο πολιτιστικό αντικείμενο.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμημένα από συλλέκτες και τους λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της εννοιολογικής street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εμβληματικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.