Alessandro Padovan - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσσάντρο Παδόβαν, διάσημου σε όλο τον κόσμο για τεχνική Screw Art.
Το έργο κοσμείται από μια τεκί (θηκτή) σε plexiglass.

Το εν λόγω έργο εισάγεται στο διάλογο με τη ριζοσπαστική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, ερμηνεύοντας εκ νέου τη γλώσσα του μέσα από την βιομηχανική ύλη. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολότητας – δεν αποτελεί εδώ μόνο επιφάνεια, αλλά πεδίο ενεργειακό. Όπως και στον Aubertin, η μονοχρωμία γίνεται χωρο-νόηση, απόλυτη τάση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, στη θέση της φωτιάς και της καύσης, συναντάμε το βίδωμα: μηχανικό, προσαρμοστικό, σειριακό στοιχείο.
Οι βίδες ξεπροβάλλουν από το επίπεδο ως δυναμικό ύφασμα, δημιουργώντας ρυθμό οπτικό που διαλύει τη δισδιάστατη μορφή και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα τοπίο διαπερασμένο από δυνάμεις. Εάν ο Aubertin έκαιγε την ύλη για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διεισδύει, χτίζεται. Είναι μια αντίθετη κίνηση αλλά εννοιολογικά συγγενής: μια ριζοσπαστική πράξη πάνω στη μονοχρωμία.
Η διάφανη τεκί απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο κειμήλιο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβυθιστική εμπειρία· δεν αποτελεί μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση μεταξύ τάξης και ώθησης, μεταξύ μηχανικού ελέγχου και συναισθηματικής δόνησης.
Σε αυτή την προοπτική, το έργο θέτει τον εαυτό του ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά προς τη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτήν που χτίζει, διατηρώντας ανέπαφο το απόλυτο δυναμικό του κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη τοποθετούνται σε μια διαδρομή που συνδέεται με την Pop Art, Screw Art, την κονσεπτιουαλική τέχνη και την αστική τέχνη, καλώντας με γλώσσα οπτική και πολιτισμικό αντίκτυπο στο έργο μεγάλων ονομάτων όπως ο Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami, και Damien Hirst.
Ταυτόχρονα, η ερευνητική τέχνη dialogizes με το φαντασιακό της πολυτέλειας, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, υπενθυμίζοντας σύμβολα ι- σαγκερι και εμπορικά σήματα παγκοσμίως αναγνωρισμένα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari Porsche Lamborghini.
Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους συγκεκριμένους καλλιτέχνες ή μάρκες, αλλά αυθεντικές δημιουργίες, πραγματοποιημένες με ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και επανερμηνεία του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτισμικού αντικειμένου της εποχής μας.

Αυτή η προσέγγιση κάνει τα έργα ιδιαίτερα περιζήτητα από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της λαμπερής Pop Art, της conceptual street art και της τέχνης που εμπνέεται από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.