Alessandro Padovan (1983) - BERNARD AUBERTIN

Έργο του καλλιτέχνη Αλεσάντρο Παδόβαν, διάσημου σε όλο τον κόσμο για την τεχνική της Screw Art. Το έργο κοσμείται από μία θήκη από plexiglass.

Αυτό το έργο εντάσσεται στον διάλογο με τη ριζική μονοχρωμία του Bernard Aubertin, επανερμηνεύοντας τη γλώσσα του μέσω της βιομηχανικής ύλης. Το απόλυτο κόκκινο – χρώμα ταυτότητας και ολιστικής παρουσίας – δεν αποτελεί εδώ απλώς επιφάνεια, αλλά ενεργειακό πεδίο. Όπως και στον Aubertin, το μονοχρωμα becomes χώρος νοητικός, καθαρή ένταση, πνευματική δόνηση. Ωστόσο, αντί για φωτιά και καύση, εδώ βρίσκουμε τη βίδα: μηχανικό, ρυθμιζόμενο, σειριακό στοιχείο. Οι βίδες αναδύονται από το επίπεδο σαν ένα δυναμικό ύφασμα, δημιουργώντας έναν οπτικό ρυθμό που διασπά τη δισδιάστατη επιφάνεια και μετατρέπει το κόκκινο σε ένα τοπίο διαπερασμένο από δυνάμεις. Εάν ο Aubertin καίγοντάς τη μάζα για να ελευθερώσει την ουσία της, εδώ η ύλη βιδώνεται, διεισδύει, χτίζεται. Είναι ένα αντίθετο βήμα, αλλά νοηματικά συγγενές: μια ριζική πράξη πάνω στο μονοχρωμα. Η διαφανής θήκη απομονώνει και προστατεύει, μετατρέποντας το έργο σε σύγχρονο ιερό αντικείμενο. Το κόκκινο δεν είναι μόνο χρώμα, αλλά εμβυθιστική εμπειρία· δεν είναι μόνο επιφάνεια, αλλά ένταση ανάμεσα σε τάξη και ώθηση, ανάμεσα σε μηχανικό έλεγχο και συναισθηματική δόνηση.

Σε αυτή την προοπτική, το έργο τοποθετείται ως εξέλιξη της μονοχρωμίας: από τη φωτιά στη βίδα, από την καταστροφική ενέργεια σε αυτήν που χτίζει, διατηρώντας ακέραιη τη δύναμη του απόλυτου κόκκινου.

Τα έργα αυτού του σύγχρονου καλλιτέχνη εντάσσονται στον πυρήνα της Pop Art, Screw Art, της συνιστώσας της έννοιας τέχνης και της αστικής τέχνης, καλώντας με γλωσσικό οπτικό και πολιτισμικό αντίκτυπο τη δουλειά μεγάλων ονομάτων όπως οι Andy Warhol, Jean‑Michel Basquiat, Banksy, Jeff Koons, Keith Haring, Fontana, Imbue, obey, Padovan, Schifano, Nicole Lubbers, Bani, kev munday invader, Murakami και Damien Hirst. Ταυτόχρονα, η ερευνητική τέχνη διαλογίζεται με το φαντασιακό του πλούτου, της εμβληματικής μόδας και του παγκόσμιου design, προβάλλοντας ιερούς συμβολισμούς και εμπορικά σήματα παγκοσμίως αναγνωρισμένα όπως Louis Vuitton, Gucci, Chanel, Hermès, Rolex, Ferrari, Porsche, Lamborghini.

Τα έργα δεν είναι αντίγραφα ούτε επίσημες συνεργασίες με τους καλλιτέχνες ή μάρκες που αναφέρονται, αλλά πρωτότυπες δημιουργίες, πραγματευμένες με ένα προσωπικό ύφος που αντικατοπτρίζει κριτική και επαναπεξέταση του καταναλωτισμού, της συμβολικής αξίας του brand και της τέχνης ως πολιτιστικού αντικειμένου της σύγχρονης κουλτούρας.

Αυτή η προσέγγιση καθιστά τα έργα ιδιαίτερα εκτιμημένα από συλλέκτες και λάτρεις της σύγχρονης τέχνης, της πολυτελούς Pop Art, της conceptual street art και της τέχνης εμπνευσμένης από τα μεγάλα εικονικά brands, διατηρώντας ταυτόχρονα μια ισχυρή αυτόνομη καλλιτεχνική ταυτότητα.