Ninni Pagano (1969) - L'attesa anfibia

Βιογραφία του Ninni Pagano


Γεννημένος στην Κατάνια το 1969, ο Ninni Pagano αρχικά ακολουθεί σπουδές με επιστημονικό προσανατολισμό, ένα υπόβαθρο που θα επηρεάσει την ακρίβεια και τη δομή των επόμενων έργων του. Η προσέγγισή του στον χώρο της τέχνης διαμορφώνεται μέσα από τη μελέτη με τον δάσκαλο Antonio Sciacca, με τον οποίο μοιράζεται μια αντίληψη της τέχνης ως γέφυρα ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές.

Η Ποιητική: «Το Δωμάτιο των Θαυματών»
Η έρευνα του Pagano συνδέεται στενά με την έννοια Wunderkammer (Δωμάτιο των Θαυματών). Τα έργα του συχνά σχεδιάζονται ως νοητικοί χώροι όπου συγχωνεύονται:

Κλασικισμός και Ποπ: Στοιχεία της ελληνικής και αναγεννησιακής γλυπτικής επαναλαμβάνονται με συμπαγείς χρωματισμούς και σύγχρονο συμβολισμό.
Αλχημεία και Φιλοσοφία: Ο καλλιτέχνης διερευνά το αίνιγμα της ύπαρξης μέσα από ονριώδη σχήματα (όπως οι διάσημες «Γυναίκες Κύκνοι») και ερμητικά αναφορές.
Η Ύλη: Χρησιμοποιεί μείξεις σκόνης για να επιτύχει μια χρωματική συμπύκνωση που δίνει στους καμβάδες μια σχεδόν γλυπτική διάσταση.

Ορόσημα και Διακρίσεις
Παρά το γεγονός ότι η καριέρα του εκθέσεων ξεκίνησε να φέρνει πλήρη ώθηση γύρω στο 2011, κατάφερε γρήγορα σημαντικά διεθνή ορόσημα:
Η Biennale της Βενετίας: Έχει παρουσιάσει την 56η έκδοση (2015) μέσα από την έκθεση «Grazie Italia» στη Pavilhão del Guatemala.
Η Τριεννάλε της Ρώμης: Συμμετοχή στην Έκθεση Τριεννάλε των Εικαστικών Τεχνών το 2014.
Εκδόσεις: Η δουλειά του εντάσσεται στο Κατάλογος Σύγχρονης Τέχνης (CAM) της Mondadori και στον Άτλαντα της Σύγχρονης Τέχνης De Agostini.

Διεθνής Διακίνηση: Οι ενέργειές του έχουν εκτεθεί σε περίφημες τοποθεσίες όπως το Museo Altes Dampfbad του Baden-Baden στη Γερμανία και στην Αγορά Τέχνης της Βουδαπέστης. Ενώ είναι ζωγράφος και γλύπτης, ο Pagano είναι ένας ειδικός γνώστης αρχαίας τέχνης. Αυτή η πάθος αντικατοπτρίζεται στον τρόπο που «ανακτά» το παρελθόν, όχι για να το αντιγράψει, αλλά για να το μεταμορφώσει σε μια γλώσσα γκροτέσκα και γοητευτική που μιλά για τις αντιφάσεις του σύγχρονου ανθρώπου.

Η Υποδοχή Ανφιβίας

Ένα έργο που ζει στην ευαίσθητη γραμμή ανάμεσα σε δύο αδιάφορους κόσμους. Ο τίτλος εξαγγέλλει μια συνθήκη βιολογικής και υπαρξιακής αναστολής: το υποκείμενο δεν ανήκει πλέον πλήρως στη γη, αλλά δεν έχει ακόμα βυθιστεί στο υγρό στοιχείο.

Η μεταμόρφωση της μορφής: Το σώμα της γυναίκας, με τον λαιμό της υπερβολικά μακρυά, τα περιγράμματα εξομολογηθούν και το δέρμα λεία, φαίνεται να έχει ήδη αρχίσει μια γενετική μετάλλαξη για να προσαρμοστεί στα βάθη της θάλασσας. Θυμίζει ένα θαλάσσιο τέρας, κομψό και εξωγήινο, προσωρινά παγιδευμένο σε ένα οικιακό κέλυφος.

Η αντίθεση των στοιχείων: Η πολυθρόνα που αγκαλιάζει, με τις ζεστές κίτρινες και κόκινες αποχρώσεις της, αντιπροσωπεύει τη γη, το σαλόνι, τη στασιμότητα και την ασφάλεια της αστικής τάξης. Από την άλλη μεριά, το σώμα φορά τη μινιμαλιστική πανοπλία ενός κολυμβητή ( σμάρνδα μαγιό, υδροδυναμικά ακουστικά, φωτειρά γυαλιά), έτοιμο να διαχωρίσει το νερό. Υπάρχει μια αίσθηση έντασης ανάμεσα στη ζεστασιά του υφάσματος και στην υπόσχεση του παγωμένου ανακούφισης του νερού.

Η ψυχική διάσταση: Τα γυαλάκια κολύμβησης δεν χρησιμεύουν για να προστατεύσουν τα μάτια από τις αντανακλάσεις του ήλιου ή το χλώριο, αλλά λειτουργούν ως συναισθηματικό φίλτρο. Το βλέμμα στρέφεται προς έναν αόρατο ορίζοντα, εκτός του κάδρου. Δεν πρόκειται για πόζα ανάπαυσης, αλλά για μια ήσυχη επιτήρηση, η ακριβής στιγμή πριν το βύθισμα.

Σύνοψη: «Η Υποδοχή Ανφιβίας» είναι ο πορτρέτο μιας επιθυμίας που αιωρείται. Είναι η απεικόνιση αυτού που είναι εξοπλισμένος για το ταξίδι, τη βύθιση και την αλλαγή, αλλά βρίσκεται ακόμα καθισμένος στη στεριά, παγωμένος σε μια στιγμή νοητικής και γεωμετρικής μόνωσης.

Instagram:@ninnipagano