Matteo Ciffo - Frammenti - Venere

- Σκουλτούρα/Γλυπτική σύγχρονη του Matteo Ciffo (Ιταλία - 1987). Τίτλος Frammenti-Venere
- Έτος 2026. Έκδοση αρ. 3/8 - Υπογεγραμμένη και πιστοποιημένη από τον καλλιτέχνη, με πιστοποιητικό γνησιότητας
- Υλικό: Ψυχρή χύτευση από σκόνες μαρμάρου και πέτρας
- Άριστες συνθήκες



Συλλογή FRAMMENTI

Η αντίθεση με τη κλασική γλυπτική αποτελεί κεντρικό στοιχείο αυτής της συλλογής. Εκείνες οι μορφές, ιστορικά συνδεδεμένες με την ιδέα της τελειότητος, της αθανασίας και της συλλογικής μνήμης, λαμβάνονται ως αφετηρία και υφίστανται μια διαδικασία θραύσης και επαναπροσδιορισμού.
Η μορφή δεν ερμηνεύεται πλέον ως σταθερή ενότητα, αλλά ως μεταβατική συνθήκη. Διακόπτεται, αποσπάται και επανασυγκροτείται, αποκαλύπτοντας τη δική της αστάθεια. Ο όγκος ανοίγει, διαχωρίζεται σε μπλοκ και θραύσματα, δημιουργώντας μια νέα δομή στην οποία ο χρόνος δεν κρύβεται πλέον αλλά γίνεται ορατό στοιχείο.
Αυτή η ένταση εξαλείφει την ιδέα της τελειότητας ως απόλυτη κατάσταση. Αυτό που φαίνεται αιώνιο αποκαλύπτει τη δική του οικεία ευαλωτότητα. Η κλασική μορφή επιζεί, αλλά μεταμορφωμένη: όχι πλέον σύμβολο αθανασίας, αλλά υπόσταση διαπερασμένη από τον χρόνο, εκτεθειμένη στη μεταβολή και επιστρέφεται σε μια νέα διάσταση.



MATTEO CIFFO

Γεννήθηκε στη Μιέλα (Biella) το 1987, από το 2007 αναπτύσσει μια έρευνα που επικεντρώνεται στη ύλη, στη μεταμόρφωσή της και στη μνήμη που τη διατηρεί. Η δουλειά μου προέρχεται από άμεση σχέση με ευγενή και πολύπλοκα υλικά όπως οι σκόνες μαρμάρου και πέτρας, φυσικοί χρωστήρες, αγιυές γαιών Armen, οξείδια και μέταλλα. Δεν τους θεωρώ απλά εκφραστικά εργαλεία, αλλά ζώντες παρουσίες, φορείς χρόνου, ιστορίας και δυνατοτήτων ανάστασης.

Μέσω μιας διαδικασίας που θεωρώ περισσότερο τελετουργική παρά γλυπτική: μια αναγέννηση της πέτρας υπό τη δύναμη του χεριού μου. Η πρακτική ξεκινά από την παρατήρηση και από την επιθυμία να αποδώσει ζωή σε ό,τι έχει διαλυθεί, εγκαταλειφθεί ή λησμονηθεί. Θραύσματα και απόβλητα, συχνά προερχόμενα από τη δουλειά άλλων γλυπτών, γίνονται πρώτη ύλη για τα έργα μου.
Αποτελούν υλικά που κουβαλούν ήδη μια ιστορία. Τα διασπώ και τα ξανασυνθέτω, δημιουργώντας μορφές που δεν ανήκουν πλέον στην προηγούμενη κατάστασή τους, αλλά σε μια νέα συνθήκη. Κάθε έργο προέρχεται από μια ισορροπία ευθραυστότητας μεταξύ απώλειας και ανάστασης, μεταξύ μνήμης και δυνατότητας, καθιστώντας ορατό το στιγμιότυπο στο οποίο η ύλη σταματά να είναι αυτό που ήταν και γίνεται κάτι άλλο.

Η διαδρομή παίρνει τη μορφή μιας μεταμόρφωσης που υπερβαίνει τη συμβατική γλυπτική, πλησιάζοντας σε μια σχεδόν αλχημική διάσταση. Χρησιμοποιώ υλικά που έχουν ήδη ύπαρξη, τα διασπώ και τα ξανασυνθέτω για να παράγω νέες μορφές και ταυτότητες. Κάθε δημιουργία προέρχεται από μια ένταση μεταξύ καταστροφής και αναγέννησης, μεταξύ απώλειας και μνήμης, κάνοντας ορατή μια συνεχή κατάσταση μεταβολής.
Η έρευνα συγκρούεται με υλικά που ενσαρκώνουν μια βαθιά αντίθεση: φαινομενικά αιώνια και αδιαπέραστα, μα ταυτόχρονα ευαίσθητα και ευάλωτα. Αυτό που φαίνεται αμετάβλητο αποκαλύπτει μια αστάθεια, ικανή να αντιδράσει, να οξειδωθεί και να μεταμορφωθεί στον χρόνο. Αυτή η συνθήκη καθιστά τη μάζα ενεργό μέρος της δουλειάς, εμπλεγμένη σε διαρκή διάλογο με τον χρόνο και το περιβάλλον.
Η τελειότητα αφήνει χώρο στην ευθραυστότητα, και η αθανασία ε manifests ως ζωντανή και ανθρώπινη εμπειρία. Η ύλη δεν υπάγεται σε κατώτερη θέση, αλλά γίνεται συνσυγγραφέας, διατηρώντας στην επιφάνεια τα ίχνη της πράξης, της διαδικασίας και της δικής της εξέλιξης.

Αυτοδίδδατος, έχω χτίσει τη διαδρομή μου μέσα από πειραματισμό, παρατήρηση και ακρόαση. Η προσέγγιση δεν προσανατολίζεται στον έλεγχο, αλλά στην συντρόφευση της ύλης στη μεταμόρφωσή της. Οι μορφές που προκύπτουν αντηχούν τη λειτουργία της μνήμης: δομές όπου θραύσματα, ίχνη και απουσίες συνυπάρχουν και αναγεννώνται.
Αυτή η πρακτική εξερευνά τη μάζα ως ζωντανό αρχείο. Οι γλυπτές εμφανίζονται ως παρουσίες αιωρούμενες ανάμεσα σε ρημαγμό και ανάσταση, ανάμεσα σε μόνιμη ύπαρξη και μεταμόρφωση, αποδίδοντας στη μάζα μια βαθιά σύγχρονη και ανθρώπινη διάσταση.