Manuel Pinazo (1956) - Reflexiones

Καλλιτέχνης: Manuel Pinazo
Sagunto 1956

Σκέψεις
Έργο ζωγραφισμένο με φυσικούς χρωστήρες σε καμβά κολλημένο σε σανίδα
Με διαστάσεις 61,5 x 62,5 εκ. χωρίς μόρφωμα (63 x 64 εκ.) με μόρφωμα
Αυτό το έργο είναι μια σκέψη για τη δέσμευση που έλαβε ο M. ROTHKO για το «Four Seasons Restaurant» στη Νέα Υόρκη
Μετά την υπογραφή συμβολαίου για τη ζωγραφική 50 τετραγωνικών μέτρων του εστιατορίου, έσπασε τη συμφωνία βλέποντας ότι σε αυτό το εστιατόριο θα έτρωγαν οι νέοι πλούσιοι, αποφασίζοντας ότι ποτέ κανένα έργο του δεν θα αποτελούσε διακόσμηση ενός τέτοιου χώρου
Αυτή τη στιγμή αυτά τα έργα βρίσκονται στη Tate Gallery του Λονδίνου ως χορηγία του καλλιτέχνη
Η ΑΝΑΦΟΡΑ είναι αν το τέχνη ανήκει σε λίγους ή σε όλους
Στο πορτρέτο του M. Pinazo γίνεται μια ομαδοποίηση έξι μικρών έργων που συνθέτουν ένα και συνδέονται στο κέντρο με λίρες που έχουν βαφτεί από χρυσά pigmenta για αντίθεση με τη σκέψη

ΤΟ ΕΞΑΠΛΗ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ
Από τον Pedro Alberto Cruz

Η αφηρημένη γλώσσα στην οποία κινείται ολόκληρη η παραγωγή του Manuel Pinazo είναι άμεσο αποτέλεσμα της επαναδιαμόρφωσης που το αυστηρό γεωμετρικό πρίσμα γνώρισε κατά τη διάρκεια της μεταμοντέρνης περιόδου, καθώς και της εξάπλωσης που η ζωγραφική πραγματοποιεί έξω από τα παραδοσιακά της όρια. Το πρώτο μοναδικό στοιχείο που δίνει ταυτότητα στη ζωγραφική του είναι η εισαγωγή του σφάλματος, της «ατέλειας» στην απόδοση ορισμένων γεωμετρικών σχημάτων με μακρά παράδοση από τις κουλτούρες. Το έργο του Pinazo επαναλαμβάνει προτεινόμενους συνθετικούς μοντέλους βασισμένους σε κάθετες ή οριζόντιες ταινίες παράλληλες και σε διαφορετικά χρώματα, καμβάδες ή επανάληψη γεωμετρικών σχημάτων όπως το ορθογώνιο. Όταν παρατηρείται, λεπτομερώς, κάθε σύνθεση, διαπιστώνεται ότι ο ψυχρός ρασιοναλισμός στον οποίο βασίζεται ο γεωμετρικός αφηρημένος σχεδιασμός έχει διαστραφεί με την εισαγωγή διαφόρων ανωμαλιών: γραμμές ελαφρώς κεκλιμένες και επομένως όχι πλήρως ίσιες· διαφορετικός χώρος ανάμεσα στις διάφορες ζώνες χρώματος· κάθετες που διακόπτονται και διακόπτουν τον ρυθμό του έργου· ή, προφανώς, το ευχάριστο χρώμα - με αιχμές μαστισικές - και μερικές φορές με μια διάσταση αφέλειας, που ακυρώνει αυτή τη μεταφυσική εξουσία που ρέει από μεγάλο μέρος της αφηρημένης γεωμετρικής αβάν-γραντ.
Αλλά η διαδικασία αποδόμησης της αφηρημένης γεωμετρίας που πραγματοποιεί ο Manuel Pinazo δεν περιορίζεται σε αυτό το πρώτο επίπεδο κριτικής. Υπάρχει, επιπλέον, ένα «δεύτερο επίπεδο», το οποίο ο καλλιτέχνης έχει εδραιώσει με τα χρόνια και που φέρνει ενδιαφέρουσες συμπεράσματα. Πρώτα απ' όλα, και σε μια γραμμή εργασίας που συνεχίζει την μετα-εικονογραφική αφηρημένη των δεκαετιών του 80, ο συγγραφέας παίζει με τον δυναμικό γλυπτικό χαρακτήρα της ζωγραφικής με τη συνένωση πολλών τεμαχίων που διαλύουν την παραδοσιακή ιδέα περιγράμματος/πλαινής τετράγωνα ή ορθογώνιας μορφής.